I SA/Po 235/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w restrukturyzacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...] r.; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz kwotę [....],- zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wójt Gminy O. decyzją z 16 grudnia 2016 r., nr [...] określił X. sp. z o.o. (dalej: "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. na kwotę [...]zł. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że za przedmiot opodatkowania przyjęto: (1) budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m2; (2) grunty zajęte pod działalność gospodarczą o powierzchni [...] m2. Dane dotyczące przedmiotu opodatkowania wynikają z operatu szacunkowego oraz umowy z 25 marca 2010 r., rep. A nr [...]. Operat szacunkowy został sporządzony na potrzeby publicznej licytacji w trybie egzekucji z nieruchomości. Z kolei akt notarialny dotyczył umowy przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie. Skarżąca umową z 25 marca 2010 r. dokonała przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie wierzytelności wraz z prawem do zwrotnego przeniesienia tego prawa. Strony umowy uzgodniły, że dotychczasowy właściciel stał się posiadaczem zależnym. W ocenie Wójta skoro firma "[...]" przeniosła własność nieruchomości na rzecz skarżącej, to jej obowiązek w podatku od nieruchomości wygasł. Obowiązek ten powstał w odniesieniu do skarżącej, która stała się właścicielem opodatkowanej nieruchomości. Skarżąca w odwołaniu od wymienionej na wstępie decyzji wniosła o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzuciła: – błędne ustalenie adresatów obowiązku podatkowego, co skutkowało złym oznaczeniem stron postępowania; – błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez zasadniczo brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśnienia faktów, co skutkowało wadliwym oznaczeniem stron oraz stawek podatku, a także błędnym uznaniem istnienia ukończonego budynku jako podstawy powstania obowiązku podatkowego, jak też bezpodstawne przyjęcie jego metrażu stanowiącego podstawę wyliczenia podatku; – wydanie podwójnych decyzji co do tych samych nieruchomości; – brak wskazania w zaskarżonej decyzji jakich nieruchomości dotyczy; – naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 3 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 11 grudnia 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Za bezpodstawny uznało zarzut błędnego ustalenia adresatów obowiązku podatkowego. Na podstawie umowy przewłaszczenia sporządzonej 25 marca 2010 r. w formie aktu notarialnego nastąpiło przeniesienie prawa własności opodatkowanej nieruchomości na skarżącą. Kolegium stwierdziło , że nie ma znaczenia zawarcie umowy jedynie na zabezpieczenie. Z treści operatu szacunkowego jednoznacznie wynika powierzchnia zabudowy budynków, ich powierzchnia użytkowa jak i powierzchnia działek przyjętych do opodatkowania. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć, grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Kolegium uznało za nieznajdujący uzasadniania zarzut wydania podwójnych decyzji co do tych samych nieruchomości. Organ pierwszej instancji wydał decyzje dokonujące "odpisu podatku" na koncie M. W.. W ocenie Kolegium nie może budzić wątpliwości, że to skarżąca jest właścicielem nieruchomości. Brak wskazania "adresu administracyjnego" opodatkowanych nieruchomości oraz numerów działek przy jednoczesnym odwołaniu się do księgi wieczystej uznano za niemający wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. W skardze pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie powyższej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz m.in. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu z wydruku z treści elektronicznej księgi wieczystej na okoliczność klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków nieruchomości objętych przedmiotem opodatkowania jako grunty rolne i użytki rolne. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: a) art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p.") poprzez: – naruszenie zasady prawdy materialnej i dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego, przejawiające się w uznaniu, że przedmiotowe grunty były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą przy czym organ pierwszej i drugiej instancji nie wskazał, na czym ta działalność miałaby polegać, skoro zgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tj. dowodem z umowy przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie wierzytelności wraz z prawem do zwrotnego przeniesienia tego prawa , w okresie objętym postępowaniem, przedmiotowe grunty i budynki pozostały we władaniu M. W. wraz z prawem pobierania pożytków z tej nieruchomości, który wykorzystywał je na cele rolnicze; – niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności wydanie podwójnych decyzji co do tych samych nieruchomości, przy czym decyzje podatkowe dotyczące M. W. (użytkownika gruntów na podstawie umowy przewłaszczenia) zostały naliczone zgodnie z podatkiem rolnym, a skarżącego na postawie podatku od nieruchomości przy jednoczesnym niezmiennym przedmiocie opodatkowania i sposobie użytkowania; II) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm. – dalej: "p.g.k.") poprzez błędne przyjęcie, iż grunty i budynki objęte postępowaniem organów administracji powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości, jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy dla klasyfikacji gruntów na potrzeby podatku od nieruchomości i podatku rolnego decydujące znaczenie ma klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków, a grunty te w ewidencji gruntów i budynków są sklasyfikowane jako użytki rolne i grunty rolne, tym samym, jako niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w okresie objętym postępowaniem, powinny być opodatkowane podatkiem rolnym; b) art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U z 2013 r. poz. 1381 ze zm. – dalej: "u.p.rol.") poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, iż grunty i budynki objęte przedmiotem opodatkowania - co prawda - w chwili obecnej stanowią własność skarżącej, niemniej jednak nie są przez nią wykorzystywane na potrzeby działalności, a w dalszym ciągu są we władaniu M. W. na podstawie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie i wykorzystywane są na cele rolnicze; a zatem nie nastąpiło ich wyłączenie z produkcji rolnej, i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w okresie objętym postępowaniem, a zatem powinny być opodatkowane podatkiem rolnym; III) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że : a) brak podania adresu administracyjnego nieruchomości oraz numerów działek nie ma wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia, b) ze szczegółowej treści operatu szacunkowego z 8 maja 2014 r. wynika szczegółowo powierzchnia zabudowy kompleksu budynków, powierzchni użytkowej budynków jak i powierzchni działek przyjętych do opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1); budynki lub ich części (pkt 2); budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). W świetle art. 2 ust. 2 powołanego aktu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przytoczony ostatnio przepis należy odczytywać w powiązaniu z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zaliczającym do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – między innymi – wszystkie grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a więc także użytki rolne i lasy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 1 u.p.rol., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 listopada 2014 r., II FSK 3049/12, podkreślił m. in., że jeżeli spółka na mocy umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie stała się właścicielem nieruchomości, a dotychczasowy właściciel nabył jedynie faktyczne władztwo nad tymi nieruchomościami, to znaczy, że nie można uznać go za posiadacza samoistnego, co w konsekwencji uniemożliwia uznanie go za podatnika podatku od nieruchomości. Wobec tego w przypadku przewłaszczenia na zabezpieczenie podatnikiem jest spółka jako właściciel nieruchomości ( tak: wyrok sygn. akt VIII SA/Wa 350/17), podatnikiem jest przyjmujący przewłaszczenie jako nabywca nieruchomości ( tak: wyrok sygn. akt I SA/Po 586/17). W kontekście powyższych rozważań podkreślenia wymaga fakt, że skarżąca jest spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą, która jest właścicielem gruntu. Spełniona została zatem przesłanka pozwalająca uznać grunt za grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W toku powtórnego rozpatrywania sprawy organ podatkowy będzie miał na względzie niniejszą ocenę prawną. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na tle przytoczonego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Co prawda od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13 – jednakże okoliczności takie nie miały w niniejszej sprawie miejsca. W sprawie niniejszej należy podkreślić, że dane dotyczące przeznaczenia oraz funkcji gruntów zawarte w ewidencji gruntów i budynków należą do danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe. W orzecznictwie stwierdza się, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o klasyfikacji gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Aby podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków (tak: wyrok NSA z 20 marca 2018 r., II FSK 860/16). Sąd w tym kontekście zauważa, że w materiale dowodowym sprawy brak jest wyciągu z ewidencji gruntów i budynków. Powyższe świadczy o tym, że organy nie ustaliły klasyfikacji spornych gruntów. Poczynienie ustaleń w tym zakresie jest podstawową czynnością przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że dane dotyczące przedmiotu opodatkowania pozyskał z operatu szacunkowego opodatkowanej nieruchomości sporządzonego na potrzeby postępowania egzekucyjnego oraz z umowy przewłaszczenia nieruchomości (akt notarialny z 25 marca 2010 r. rep. A nr [...]). Tymczasem podstawę wymiaru podatków winny stanowić dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z dołączonego do skargi wypisu z księgi wieczystej spornej nieruchomości wynika, że należące do skarżącej grunty stanowią użytki rolne zabudowane jak i grunty rolne zabudowane. Wypis z księgi wieczystej nie może zastępować na potrzeby wymiaru podatku wypisu z ewidencji gruntów i budynków. W tym kontekście sąd uznał za nieprzydatny do wyrokowania wniosek dowodowy spółki zamieszczony pkt 4 petitum skargi. Powyższe pozawala sądowi na stwierdzenie, że organy podatkowe zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym dla jej rozstrzygnięcia zakresie. Uchybienia w zakresie postępowania dowodowego potwierdzają zasadność zarzutów naruszenie art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. Oparcie się przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego na danych wynikających z operatu szacunkowego oraz umowy przewłaszczenia z pominięciem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków stanowi naruszenie art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 p.g.k. jak i art. 1 u.p.rol. W sprawie brak jest również dowodów na okoliczność dokonania tzw. "odpisu podatku od nieruchomości na koncie" M. W., co dodatkowo świadczy o zasadności zarzutu naruszenia przywołanych przepisów ( wskazać przy tym należy, że ustawie Ordynacja podatkowa nie jest znane pojęcie "odpisu podatku"). Sąd nie podziela przy tym zarzutów skargi , że niepodanie oznaczenia geodezyjnego (adresu administracyjnego) opodatkowanej nieruchomości było naruszeniem prawa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie w powyższym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy z uwagi na wskazane w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji numeru księgi wieczystej opodatkowanej nieruchomości na skutek czego jednoznacznie wskazany został przedmiot opodatkowania. Rozpatrując ponownie sprawę organ podatkowy pozyska wypis z ewidencji gruntów i budynków dla spornego gruntu oraz budynku. Przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego organ związany będzie danymi zawartymi w powołanej ewidencji. Dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia gruntu należą bowiem do kategorii danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy (tak: wyrok NSA sygn. akt II FSK [...]). Podsumowując rozważania sąd stwierdza, że trafne okazały się zarzuty naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. jak i art. 2 ust. 2, art. 1a ust. 3 u.p.o.l., art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz art. art. 1 u.p.rol. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: "p.p.s.a.") orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku. Sąd o kosztach orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanego ostatnio aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł. Sąd miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika miał na względzie treść art. 206 p.p.s.a. Wziął pod uwagę znany z urzędu fakt, że pełnomocnik zastępował skarżącą w czterech analogicznych sprawach charakteryzujących się powtarzalnością rodzajową, zbieżnymi zarzutami oraz argumentacją. W rezultacie sąd doszedł do wniosku, że sporządzenie skargi i zastępowanie spółki w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika skarżącej mniejszego niż zwykle nakładu pracy i z tej racji przyznał Ľ wynagrodzenia należnego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).