I SA/Po 24/97

Żaden przepis ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie upoważnia organów podatkowych do uznania pomyłki w jednej cyfrze NIP jako dyskwalifikującej fakturę VAT i przyjęcia fikcji, że NIP w ogóle nie został wpisany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797/ w par. 38 określa wszystkie niezbędne dane, jakie powinna zawierać prawidłowo wypełniona faktura VAT i między innymi wymienia numery identyfikacyjne sprzedawcy i nabywcy /NIP/. Brak w fakturze którejkolwiek z koniecznych informacji powoduje sankcję przewidzianą w art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ polegającą na niestosowaniu obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W sprawie bezspornym jest, że doręczone skarżącemu faktury wystawione przez dostawców towarów zawierały wszystkie niezbędne dane, w tym także numery identyfikacyjne sprzedawcy i nabywcy. Według nie kwestionowanych przez skarżącego twierdzeń organów podatkowych, w numerach identyfikacji podatkowej doszło do oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na wadliwym oznaczeniu trzeciej kolejnej cyfry NIP na dwóch fakturach VAT. W pierwszej wystawionej przez sprzedającego Przedsiębiorstwo "J." 1.VII zamiast 926 wystawca wpisał 929, co jest typowym błędem czeskim przy wpisywaniu jednocześnie numeru identyfikacji podatkowej odbiorcy towaru "929" i własnej "926". W drugim przypadku dostawca "F." wpisał trzecią kolejną cyfrę NIP-u odbiorcy towaru zamiast cyfry - "9" cyfrę "7". Żaden z powołanych przepisów prawa nie upoważniał organów podatkowych do oceny opisanych pomyłek w jednej cyfrze NIP, jako dyskwalifikujących faktury i przyjęcia fikcji, że NIP w ogóle nie został wpisany, co musiałoby zaistnieć, aby organy podatkowe mogły zastosować sankcję wynikającą z niestosowania art. 25 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, czyli jak wynika z art. 27 ust. 5 pkt 2 tej ustawy trzykrotność naliczonego podatku VAT. Wbrew twierdzeniu Izby Skarbowej nie chodzi w niniejszym przypadku o niezgodne z prawem wystawienie faktur, lecz o ocenę stwierdzonych omyłek, w szczególności czy mogły one wpłynąć względnie utrudnić ustalenie tożsamości kontrahentów umowy kupna-sprzedaży, lub wartość transakcji. Wymogi dotyczące faktur VAT podyktowane są względami celowości w identyfikacji osób zawierających transakcje handlowe i nie mają zakładać uzyskiwania dodatkowego dochodu wskutek omyłek w cyfrze popełnianych przez dostawców podatnika nieumyślnie. Poza sporem jest, że przedmiotowe faktury wskazywały osoby sprzedawcy i dostawcy w sposób wykluczający jakiekolwiek pomyłki co do ich tożsamości. Żaden przepis prawny w takich sytuacjach, jaka zaistniała w niniejszej sprawie, nie nakazuje dyskwalifikowania faktury VAT i uznania jej za sprzeczną z wymogami określonymi w par. 38 powołanego rozporządzenia. Rozszerzająca interpretacja tego przepisu jest niedopuszczalnym pogarszaniem sytuacji podatnika i jako taka jest niedozwolona.