I SA/Po 242/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) 2011r. nr (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2009r. postanawia: odrzucić skargę (...) lutego 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyżej powołaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., która określiła zobowiązanie podatkowe skarżącego w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za rok 2009 w wysokości (...) zł. Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału WSA w Poznaniu z dnia (...) marca 2011r. wezwano skarżącego do uiszczenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000,00 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Następnie skarżący (...) kwietnia 2011 r. złożył, sporządzony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych – od wpisu od skargi wynoszącego 2.000 zł. W uzasadnieniu podał, że aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada żadnych innych źródeł dochodu ani oszczędności. Dodatkowo skarżący wskazał na fakt, iż posiada z żoną umowę o rozdzielności majątkowej małżeńskiej i prowadzą oddzielne gospodarstwa domowe, a utrzymuje się z datków i pomocy syna, z którym nie mieszka. Ponadto skarżący choruje na cukrzycę i jak oświadczył, nie posiada nieruchomości, papierów wartościowych ani wartościowych przedmiotów, a dom w którym mieszka należy do żony. W toku postępowania skarżący został dwukrotnie wezwany ((...) kwietnia 2011 r.) do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi oświadczył, że w związku z zaawansowaną cukrzycą poddaje się intensywnej terapii, natomiast żona choruje od wielu lat na depresję i musi wozić ją do lekarza. Z racji tego, że od dłuższego czasu nie prowadzi działalności gospodarczej nie zatrudnia pracowników i nie korzysta z kont bankowych. Ponadto skarżący wskazał, że nie korzysta z opieki społecznej, a jego miesięczne koszty utrzymania wynoszą (...) zł, w tym: ogrzewanie (...) zł, woda (...) zł, gaz (...) zł, energia elektryczna (...) zł, leczenie i lekarstwa (...) zł, wyżywienie (...) zł, telefony (...) zł, abonament RTV (...) zł, środki czystości (...) zł. Dodatkowo posiada samochód marki Rover o wartości rynkowej (...) zł. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z (...) maja 2011 r. do przedstawienia szczegółowej sytuacji finansowej żony skarżącego oraz nadesłania zeznań rocznych podatkowych skarżący oświadczył, że otrzymuje od syna pomoc finansową i rzeczową, oszacowaną na (...) zł, a opłaty eksploatacyjne dotyczące domu ponosi wspólnie z żoną, która uzyskuje dochód jedynie z emerytury w wysokości (...) zł. W kolejnym piśmie skarżący, po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia dalszych dokumentów oświadczył, że z uwagi na nieporozumienie istniejące pomiędzy nim a żoną nie może przedstawić odpisów z kont i lokat, odpisów zeznań podatkowych za 2009 i 2010 r. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalił wniosek skarżącego. Od tego rozstrzygnięcia skarżący złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego. Sąd zwrócił uwagę, iż prawo pomocy jest wyjątkiem od ogólnej zasady osobistego ponoszenia kosztów przez strony, zawartej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Unormowania powołanej ustawy, odnoszące się do przyznania prawa pomocy (art. 246 p.p.s.a.), nakładają na ubiegającego się o przyznanie tego prawa obowiązek uprawdopodobnienia faktu, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających na podjęcie rozstrzygnięcia w każdej tego typu sprawie są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę. Zdaniem sądu skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie okoliczności wniosku, nie podał z jakich środków ponosi koszty utrzymania, a z udzielonej przez niego informacji wynika, że tylko część pokrywa z pomocą syna. Dodatkowo niektóre z powołanych przez skarżącego kosztów (opłata za telefon w wysokości (...) zł oraz za abonament RTV (...) zł) sąd pierwszej instancji nie uznał za konieczne do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie wskazując na stan zaawansowania swojej choroby oraz depresji żony, podnosząc wpływ dolegliwości na które cierpią małżonkowie na ich życie codzienne, a także na działalność gospodarczą, którą skarżący prowadził. W zażaleniu wniósł on ponownie o zwolnienie od kosztów sądowych tj. od wpisu od skargi w kwocie 2.000 zł. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2011r. sygn. akt II FZ 411/11 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego. Na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału WSA w Poznaniu z dnia (...) września 2011r., stronie doręczono w dniu (...) września 2011r., odpis prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia (...) marca 2011r. Pomimo upływu z dniem (...) września 2011r. (środa) terminu, strona nie uiściła wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu podlega odrzuceniu. Wskazana sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie albowiem termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął z dniem (...) września 2011r., ustalonego wpisu jednak nie uiszczono. Wobec powyższego na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.