I SA/Po 2425/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "X." w X. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia zwrotu dotacji i terminu naliczenia odsetek postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 25 listopada 2015 r. Stowarzyszenie "X." w X., reprezentowane przez prezesa, złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., określającą wysokość dotacji celowej w kwocie [...] zł do zwrotu do budżetu Gminy X. wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 14 marca 2015 r. W petitum skargi strona wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując powyższe żądanie strona skarżąca podniosła, że brak wstrzymania wykonania decyzji rodziłby konieczność zwrotu środków przez stowarzyszenie (a w zasadzie przez osoby je tworzące). Według wnioskodawcy przedmiotowe środki zostały wykorzystane zgodnie z prawem na realizację programu zimowego wypoczynku dla dzieci. Strona stwierdziła, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, a jej wykonanie przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd, byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższych przepisów wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną jego ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że złożony przez stronę skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego konkretnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Stowarzyszenie jedynie w sposób lakoniczny stwierdziło, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie rodziło konieczność zwrotu środków (w kwocie [...] zł + odsetki). Jednocześnie strona wyraziła przekonanie, że środki te zostały wykorzystane zgodnie z prawem i zostały przeznaczone na zimowy wypoczynek dzieci. Zdaniem stowarzyszenia wykonanie spornej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd byłoby nie tylko niezgodne z prawem, ale i z zasadami współżycia społecznego. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd w pierwszej kolejności zauważa, że strona skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej aktualnej sytuacji finansowej. Nie wyjaśniła także, jaki jest jej stan majątkowy, czy i jakie ciążą na niej zobowiązania oraz bieżące wydatki. Wskazane zaniechania uniemożliwiły Sądowi ocenę ewentualnych następstw obowiązku zwrotu przez stowarzyszenie otrzymanej kwoty dotacji wraz odsetkami, a tym bardziej stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się dla niego wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bierność strony w powyższym zakresie przesądziła zaś o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku strony, którego zasadności strona skarżąca - w ocenie Sądu - w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Mając na uwadze powyższe stwierdzić zatem należy, że stowarzyszenie, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazało, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zaznacza, że podnoszona prze stronę ewentualna wadliwość zaskarżonej decyzji będzie dopiero przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić obecnie przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być bowiem badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.