I SA/Po 249/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "X." sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...]. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. "X." sp. z o.o. w P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P., uchylające w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W petitum skargi skarżący z uwagi na okoliczność, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał w dniu [...], na skutek zaskarżonego postanowienia, kolejne postanowienie o obciążeniu skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, jako pozostającego w granicach niniejszej sprawy. Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Godzi się bowiem zauważyć, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania prawne natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] nie zawiera żadnego uzasadnienia. Co więcej, strona skarżąca we wniosku nie przywołuje nawet przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym samym ze złożonego wniosku nie wynika nawet z jakiego powodu – zdaniem strony skarżącej – wstrzymanie wykonania w.w. postanowienia jest w tym przypadku konieczne. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, iż skarżący, wnosząc o przyznanie jemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...], nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.