I SA/Po 255/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] będąc wyznaczonym przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. wszczął u podatnika postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Podatnik jako czynny podatnik VAT w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą [...] w [...] świadczył usługi doradcze w związku z wdrażaniem przez podmioty gospodarcze systemów ISO i HACCP. Organ pierwszej instancji wezwał stronę do przekazania dokumentacji źródłowej oraz ewidencji prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za kontrolowany okres. Pełnomocnik podatnika poinformował o fakcie zagubienia przez Pocztę Polską przesyłki zawierającej przedmiotową dokumentację. W dniu [...] kwietnia 2011 r. organ kontrolujący wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzonej działalności oraz wskazania kontrahentów będących stronami zawieranych przez stronę transakcji. Do dnia zakończenia postępowania kontrolnego podatnik nie powiadomił organu o działaniach zmierzających do odtworzenia dokumentacji. Na podstawie zgromadzonych we własnym zakresie dokumentów organ ustalił, że podatnik wystawił na rzecz P.P. [...] fakturę VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę [...] zł, podatek VAT [...] zł za usługi przygotowania audytu. Jednakże materiał dowodowy zebrany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (w szczególności wzajemnie wykluczające się zeznania świadków - [...], [...] oraz [...]) wskazuje, że usługi wyszczególnione na w/w fakturze nie zostały faktycznie wykonane. Organ I instancji uznał, że [...] w deklaracji za styczeń 2007 r. zawyżył wartość sprzedaży o kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł. Fakt wystawienia przez niego faktury zrodził obowiązek zapłaty podatku, zgodnie z art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 54 poz. 535 ze zm. – dalej: "u.p.t.u."). Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] stwierdził, że zarówno podstawa opodatkowania jak i podatek należny, wynikający z uzyskanych przez organ I instancji faktur, zostały wykazane w deklaracjach VAT - 7 za kontrolowany okres. Ze względu jednak na fakt, że w miesiącach: styczniu oraz od marca do czerwca 2007 r. podatnik wykazał wartości podatku należnego, które nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, organ kontrolujący przyjął kwoty wykazane (przez firmę [...]) w deklaracjach VAT - 7. W kwestii podatku naliczonego organ kontrolujący zgodnie z art. 86 ust. 2 u.p.t.u. uznał, że prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego jest uzależnione od posiadania przez uprawnionego faktur potwierdzających nabycie towarów i usług. Działając na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., organ uznał, że podatnik zawyżył kwotę podatku naliczonego, wynikającego z przedłożonych duplikatów faktur dokumentujących wydatki na rzecz usług noclegowych i gastronomicznych oraz zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1 i 3 u.p.t.u. stwierdził, że podatek wykazany na fakturach wystawionych przez [...] Sp. z o. o. podlega rozliczeniu w miesiącach, w których przypada termin płatności. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, po rozpatrzeniu odwołania, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zdaniem organu nie doszło do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Braki w tym zakresie nie mogły zostać uzupełnione w trybie art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p."). Organ kontroli skarbowej winien wziąć pod uwagę możliwość przesłuchania strony oraz świadków (przy zapewnieniu udziału podatnika), w celu potwierdzenia lub ewentualnego zakwestionowania fikcyjności transakcji, przeprowadzonych w 2007 r., pomiędzy [...] a firmą P.P. [...] [...]. Organ odwoławczy zaznaczył, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] powinien rozważyć zasadność przesłuchania [...], [...], pracowników firmy [...] zatrudnionych w latach 2006, 2007 oraz [...], [...] i [...]. W kwestii podatku naliczonego Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, że ze względu na fakt dostarczenia przez stronę duplikatów faktur VAT dotyczących usług leasingu oraz zakupu części jak i usług serwisowych samochodu, organ I instancji winien dokonać weryfikacji przedmiotowych dokumentów, gdyż w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest umów leasingu oraz informacji, z których wynikałoby, zgodnie z art. 86 ust. 7 u.p.t.u. prawo do odliczenia podatku naliczonego. Ponadto w aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego zakup samochodu na firmę [...], na podstawie którego strona mogłaby skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony ujęty w przedłożonych dokumentach. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu za nieuzasadnione uznał nieuwzględnienie wniosków o przeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadków w ramach konfrontacji ze stroną: [...] oraz [...] na okoliczność usług świadczonych przez podmiot kontrolowany na rzecz firmy [...] w 2007 r. oraz zwrócenia się do kontrahentów strony, od których podatnik dokonywał nabycia towarów i usług, o nadesłanie duplikatów faktur. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] włączył do akt niniejszego postępowania kontrolnego kserokopię: decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. kończącą postępowanie kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za 2006 r. przeprowadzone u [...], protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonych w postępowaniu kontrolnym za 2006 r. u [...] z dnia [...] listopada 2012 r., pisma z [...] sp. z o. o. z dnia [...] czerwca 2012 r. wraz z załącznikami, protokołu przesłuchania świadka - [...], z dnia [...] września 2012 r., protokołu przesłuchania świadka - [...], z dnia [...] lipca 2012 r., postanowienia o włączeniu i wyłączeniu dokumentów do postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług za 2006 r. przeprowadzone u [...] z dnia [...] listopada 2012 r., pisma Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., przekazujące kserokopie wnioskowanych dokumentów, pisma od pełnomocnika [...] z dnia [...] lipca 2012 r. oraz [...] czerwca 2012 r., protokołu przesłuchania świadka - [...], z dnia [...] listopada 2009 r., decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r., kończącej postępowanie kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za 2007 r. przeprowadzone u [...], prowadzącego działalność gospodarczą P.P. [...], decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. wydanej wobec P.P. [...] [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. oraz protokołów przesłuchań w charakterze świadka - [...] z dnia [...] lutego 2011 r. oraz [...] marca 2010 r., pochodzące z akt postępowań prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił [...]-zobowiązanie w podatku od towarów i usług za: styczeń 2007 r. w kwocie [...] zł, luty 2007 r. w kwocie [...] zł, marzec 2007 r. w kwocie [...] zł, kwiecień 2007 r. w kwocie [...] zł, maj 2007 r. w kwocie [...] zł, czerwiec 2007 r. w kwocie [...] zł, lipiec 2007r. w kwocie [...] zł, sierpień 2007 r. w kwocie [...] zł, wrzesień 2007 r. w kwocie [...] zł, październik 2007 r. w kwocie [...] zł, listopad 2007 r. w kwocie [...] zł oraz grudzień 2007 r. w kwocie [...] zł oraz kwoty podatku do zapłaty wynikającej z art. 108 ust 1 u.p.t.u. za miesiąc styczeń 2007 r. w wysokości [...] zł, W uzasadnieniu organ wskazał, że transakcja udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę netto [...] zł. VAT [...] zł. dotycząca zakupu usługi przygotowania do audytu wystawioną przez stronę na rzecz P.P. [...] [...], nie odzwierciedla rzeczywiście wykonanych zdarzeń gospodarczych. Efektem powyższego, zdaniem organu kontrolującego, podatnik w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2007 r. zawyżył wartość sprzedaży o w/w kwotę podatku należnego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w wydanej decyzji uznał również, że sam fakt wystawienia spornej faktury zrodził u jej wystawcy tj. [...] obowiązek zapłaty wynikający z art. 108 u.p.t.u. Ponadto organ I instancji przy określaniu podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz kwot podatku należnego za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. przyjął wartości wynikające ze złożonych przez stronę deklaracji VAT-7, potwierdzając ich wartość w uzyskanym w sprawie materiale dowodowym. Odnośnie ustalenia wartości podatku naliczonego, organ I instancji wezwał stronę do przekazania do Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] biuro w [...], dokumentacji źródłowej oraz ewidencji prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za kontrolowany okres. W odpowiedzi pełnomocnik poinformował o fakcie zagubienia w trakcie świadczenia usługi przesyłki przedmiotowej dokumentacji przez Pocztę Polską. Kolejno wezwano stronę do odtworzenia i przekazania duplikatów faktur zakupu oraz ewidencji prowadzonych dla potrzeb VAT dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej w 2007 r. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik złożył do organu poświadczone za zgodność kserokopie duplikatów faktur VAT dotyczące zakupów, które zostały przez organ kontrolujący zweryfikowane i w części uwzględnione. W odwołaniu z [...] lipca 2013 r. podatnik wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty naruszenia art. 122 O.p. oraz 187 § 1 O.p. są bezzasadne. Organ I instancji oparł orzeczenie na materiale dowodowym zebranym w toku prowadzonego postępowania kontrolnego. Dokonał oceny wartości dowodów, rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak i wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic w nich stwierdzonych. Organ podatkowy w dokonywanej ocenie kierował się zasadami logiki, wiedzą i zasadami życiowego doświadczenia. Organ I instancji wypełnił zalecenia zawarte w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2012 r. uchylającej w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2012 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji uzyskał dokumenty, od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] oraz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]. Następnie realizując wskazania zawarte w decyzji organu odwoławczego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] pismami z dnia [...] lutego 2013 r. oraz [...] marca 2013 r. wezwał na przesłuchanie kontrahenta strony - [...]. Wezwana nie stawiła się w pierwszym z wyznaczonych terminów oraz nie podjęła kolejnego skierowanego do niej wezwania. W efekcie powyższego w celu ustalenia stanu faktycznego do akt postępowania włączono dwa protokoły przesłuchań [...], pozyskane z akt innych postępowań. Organ kontrolujący, realizując zalecenia zawarte w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, przesłuchał w charakterze świadka [...]. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2013 r. organ I instancji wezwał, na przesłuchanie w charakterze świadka, kontrahenta strony - [...]. Pismo to nie zostało podjęte w terminie, w związku z powyższym stan faktyczny w sprawie ustalony został na podstawie zeznań [...] włączonych do akt prowadzonego postępowania z akt innych postępowań kontrolnych. Ponadto w celu wypełnienia zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, organ kontroli skarbowej dwukrotnie wzywał [...] do stawienia się, w celu złożenia zeznań w charakterze strony, jednakże pomimo prawidłowo doręczonych wezwań podatnik nie sławił się na przesłuchanie. Mając powyższe na uwadze, w dniu [...] marca 2013 r. organ kontrolujący włączył do akt niniejszego postępowania protokół przesłuchania w charakterze świadka [...] sporządzony w trakcie postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec P.P. [...] [...]. Dodatkowo, organ I instancji wystąpił także do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] o przesłuchanie w charakterze świadka [...], jednakże nie został on przesłuchany z powodu przebywania poza granicami kraju. W związku z powyższym do akt niniejszego postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] włączył protokoły przesłuchań [...] uzyskanych z akt innych postępowań. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. organ kontroli skarbowej wezwał na przesłuchanie w charakterze świadka [...]. Pismo to nie zostało jednak podjęte w terminie. Mając powyższe na uwadze organ I instancji, wystąpił do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we [...] o przesłuchanie w charakterze świadka [...], jednakże nie został on przesłuchany z powodu nie podjęcia wezwania. Ponadto, w dniu [...] lutego 2013 r. organ kontrolujący wystąpił do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] o przesłuchanie w charakterze świadka [...], jednak nie został on przesłuchany z powodu przebywania poza granicami kraju. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], w trakcie prowadzonego postępowania, zweryfikował również duplikaty faktur VAT zakupu przedłożonych przez pełnomocnika w toku uprzedniego postępowania odwoławczego. Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] zrealizował wskazania zawarte w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. Pomimo niemożności przeprowadzenia wszystkich środków dowodowych, uzupełniony innymi dowodami materiał dowodowy pozwolił na prawidłowe dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie i jego ocenę w świetle przepisów będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu analizując materiał dowodowy niniejszej sprawy stwierdził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. odmówił podatnikowi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, działając w oparciu o art. 86 ust. 2 u.p.t.u. Organ I instancji wykazał, że pomimo skutecznie doręczonych wezwań do przekazania dokumentacji firmy, a następnie do odtworzenia materiałów źródłowych w postaci duplikatów faktur zakupów oraz ewidencji prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług, kontrolowany nie uczynił tego. Uchybienie tym obowiązkom spowodowało, że w toku postępowania kontrolnego nie uznano prawa do odliczenia podatku naliczonego jako nieudokumentowanego w prawidłowy sposób. W niniejszej sprawie strona przerzuca inicjatywę dowodową w tym zakresie na organ kontroli skarbowej, natomiast jej pełnomocnik w odwołaniu od decyzji niewłaściwie przyjął, iż obowiązek odtwarzania dokumentacji, z której strona wywodzi swoje uprawnienia, spoczywa na tym organie. Przyjęcie takiego rozwiązania, tj. zastąpienie strony przez organ I instancji w zakresie pozyskiwania duplikatów zaginionych faktur prowadziłoby do zwolnienia jej z obowiązków wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług, w tym w zakresie wymogów ewidencyjnych. To na stronie spoczywał ciężar udowodnienia, że spełnia on ustawowe przesłanki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zaznacza, że dopiero na etapie pierwotnie prowadzonego postępowania odwoławczego przedłożono faktury VAT zakupów, które to zostały, zdaniem organu II instancji, przez organ kontroli skarbowej poprawnie zweryfikowane w trakcie ponownego rozpatrywania przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że podatnik nie dokonał faktycznych transakcji, w szczególności udokumentowanych fakturą VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł, wskazać należy, że powołany przez pełnomocnika przepis dotyczy ograniczenia możliwości dokonywania odliczeń podatku naliczonego, a przedmiotowy dokument został wystawiony przez stronę, w związku z powyższym podlega rozliczeniu podatek należny w niej zawarty. Ustalenia w przedmiotowym postępowaniu dotyczą braku właściwego udokumentowania zakupów, pozwalającego na dokonanie odliczenia podatku naliczonego, a także zakwestionowania rzetelności ww. faktury VAT sprzedaży i wynikającego z tego obowiązku zapłaty podatku wykazanego na tym dokumencie, zgodnie z art. 108 u.p.t.u. W następstwie powyższego zarzut strony uznać należy za bezpodstawny. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż transakcja udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawiona przez stronę na rzecz P.P. [...] [...] na wartość netto [...] zł, VAT [...] zł nie odzwierciedla rzeczywiście wykonanych zdarzeń gospodarczych. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, potwierdzają dowody zebrane w trakcie postępowań prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec kontrahenta podatnika - [...], Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec [...] za 2006 r. oraz dowody przeprowadzone przez organ kontrolujący w postaci przesłuchania w charakterze świadka [...]. Uznanie przedmiotowej faktury za nierzetelną, tj. nieodzwierciedlającą rzeczywistej transakcji, wbrew temu co twierdzi pełnomocnik, poprzedzone było zebraniem i rozpatrzeniem całego materiału dowodowego, a nie wyłącznie bazujące na zeznaniach [...]. Ustalenia organu I instancji w tym zakresie oparte zostały na materiale dowodowym pochodzącym z akt zakończonych postępowań kontrolnych przeprowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (wobec [...] za 2006 r. i 2007 r.) i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (wobec [...] za 2006r.), jak również na dowodach przeprowadzonych w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego. Materiał ten w sposób jednoznaczny wskazał, że usługa wprowadzenia systemu ISO w 2006 r. będąca rzekomo przedmiotem obrotu pomiędzy firmami [...] i P.P. [...] [...], a następnie usługa przygotowania do audytu wykazana na fakturze [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., mająca być kontynuacją rzekomej współpracy strony i jej kontrahenta, nie były faktycznie wykonane, a wystawiona ww. faktura nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Świadczyły o tym zeznania: [...], [...], [...] oraz [...] - sprzeczne, niespójne i wykluczające się. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał, że podatnik w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2007 r. zawyżył wartość sprzedaży o ww. kwotę podatku należnego, jednakże sam fakt wystawienia spornej faktury, zdaniem organu II instancji zrodził u jej wystawcy tj. [...] obowiązek zapłaty wynikający z art. 108 u.p.t.u. Bezpodstawnym jest również zarzut podatnika dotyczący naruszenia art. 23 § 3 O.p., poprzez odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania. Organ odwoławczy wskazuje, że w przedmiotowej sprawie, organ I instancji, przy określaniu podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz kwot podatku należnego za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. przyjął wartości wynikające ze złożonych przez stronę deklaracji VAT-7 (wyjątkiem jest miesiąc styczeń 2007 r., gdzie wykluczono z rozliczenia fakturę dokumentującą czynności niedokonane). Odnosząc się do zarzutu, iż w toku postępowania nie dokonano ponownego przesłuchania świadków, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony, organ odwoławczy stwierdza, że w toku postępowania kontrolnego po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, w charakterze świadka przesłuchano [...], a strona, pomimo skutecznego zawiadomienia, nie stawiła się w wyznaczonym terminie. Na przesłuchanie w charakterze świadka wzywano również [...], [...], [...], [...] i [...], jednak osoby te nie zostały przesłuchane z uwagi na niestawienie się, nieodbieranie korespondencji lub przebywanie poza granicami kraju. Jednakże w celu ustalenia stanu faktycznego organ kontroli skarbowej uzyskał przesłuchania ww. osób przeprowadzone w toku innych postępowań, co pozwoliło odzwierciedlić rzeczywisty przebieg transakcji, lub też ich brak. Ustosunkowując się do wniosku w sprawie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania [...], [...] oraz [...] w ramach konfrontacji z podatnikiem, organ II instancji wyjaśnia, że Ordynacja podatkowa, na podstawie której prowadzone jest postępowanie podatkowe nie przewiduje przeprowadzenia konfrontacji strony ze świadkami. Organ I instancji w dniu [...] marca 2013 r. przesłuchał [...] (zapewniając stronie możliwość uczestniczenia, z czego nie skorzystała) oraz uzyskał dokumenty od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] oraz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z akt innego postępowania, które w wystarczającym zakresie udowadniają, że czynności, pomiędzy [...] a firmą P.P. [...] [...] nie zostały dokonane. W przypadku natomiast pozostałych osób podjęto próby dokonania takowego przesłuchania, jednakże świadkowie nie stawiali się w wyznaczonych terminach. Podkreślenia wymaga fakt, iż w zgromadzonym materiale dowodowym znajdują się dowody uzyskane od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], w oparciu o które wydał decyzje wobec P.P. [...] [...], które potwierdzają stanowisko zarówno organu I jak i II instancji, że transakcje pomiędzy stroną a w/w kontrahentem nie miały miejsca. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że pełnomocnik w przedmiotowym odwołaniu niejednokrotnie odnosi się do świadka - [...], a jej osoba nie jest związana z ustaleniami niniejszego postępowania, z uwagi na to, że przedmiotowe usługi świadczone miały być rzekomo przez firmę "[...]" w 2006r. i było to przedmiotem ustaleń odrębnego postępowania kontrolnego, przeprowadzonego wobec [...] za 2006 r. Powyższe wskazuje na bezpodstawność przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę w odwołaniu z dnia [...] lipca 2013 r. W skardze z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 86 ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 23 § 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1 art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6, jak i § 4 O.p. Dodatkowo skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], w ramach konfrontacji z podatnikiem. W uzasadnieniu skargi [...] podnosi, że organ podatkowy błędnie uznał, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego uzależnione jest od posiadania faktur z tytułu nabycia towarów i usług. Podatnik stwierdza, że organ wprawdzie podzielił stanowisko, iż nie może budzić wątpliwości zagubienie przez Pocztę Polską dokumentacji księgowej, jednak błędem było, zdaniem strony przerzucenie na niego obowiązku dowodzenia, że transakcje miały miejsce. Zdaniem skarżącego organ podatkowy naruszył przepis 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, iż podatnik nie dokonał faktycznych transakcji umożliwiających dokonanie odliczenia podatku naliczonego, w szczególności [...] wskazuje na fakturę VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę netto [...] zł. VAT [...] zł, zaznaczając, że organ oparł swoje stanowisko jedynie na zeznaniach [...]. Niewłaściwą wykładnię w/w przepisu strona upatruje również w przyjęciu, że podatnik nie jest uprawniony do rozliczenia usług noclegowych i gastronomicznych oraz raty leasingu samochodowego. Kolejno skarżący zaznacza, że w rozliczeniu podatku naliczonego organ wziął pod uwagę faktury dołączone przez niego samego, które jak wskazał, nie były wszystkimi, na podstawie których dokonał rozliczeń z Urzędem Skarbowym. Skarżący podniósł również kwestię naruszenia art. 23 § 3 O.p. wobec faktu zaniechania przez organ podatkowy zgromadzenia w niniejszej sprawie całego materiału dowodowego w części dotyczącej ustalenia kwot podatku naliczonego. Na poparcie swoich tez strona powołała liczne orzeczenia zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W nawiązaniu do zarzutów podniesionych w skardze w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 120 O.p., zasada zgodnie z którą organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Natomiast na mocy art. 125 § 1 O.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p., poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy prawnej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 192 O.p. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny - zgodnie z art. 210 § 4 O.p. - znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W opinii Sądu organy podatkowe - dokonując ustalenia w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. - nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organy prowadzące postępowanie. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 120 O.p., bowiem organy podatkowe działały praworządnie tj. na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Organy podatkowe nie naruszyły również art. 139 § 1 i art. 125 O.p., gdyż w sprawie działały wnikliwie i zebrały obszerny materiał dowodowy, który uzupełniły dowodami uzyskanymi w toku innych postępowań. Zgodnie z art. 140 O.p., zawiadamiały podatnika o przekroczeniu terminu załatwienia sprawy podając przyczynę niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu nie został naruszony art. 121 § 1 O.p., bowiem zasada zaufania musi być stosowana w postępowaniu podatkowym z uwzględnieniem zasady legalizmu. Wyważenie tych dwóch zasad jest obowiązkiem organów podatkowych i warunkuje prowadzenie postępowania podatkowego zgodnie z prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt. FSK 2528/04; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest także podstaw, aby uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p., ponieważ zakres postępowania dowodowego w niniejszej sprawie jest prawidłowy i wystarczający do poczynienia niezbędnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych. Podkreślenia zatem wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obszernego materiału, pozwalającego na dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, dotyczącym naruszenia określonej w art. 123 § 1 O.p. zasady czynnego udziału strony. Skarżący argumentuje powyższy zarzut brakiem przeprowadzenia konfrontacji świadków z podatnikiem oraz nieprawidłowym doręczeniem wezwania do stawienia się strony. Wyjaśnienia wymaga kwestia, że Ordynacja podatkowa, na podstawie której prowadzone jest postępowanie podatkowe nie przewiduje przeprowadzenia konfrontacji strony ze świadkami. Przepisy Działu IV tejże ustawy regulują jedynie przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania świadka, przy udziale strony. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, realizując zalecenia organu odwoławczego przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia, podjął próby przesłuchania wnioskowanych przez [...] świadków zapewniając stronie możliwość uczestniczenia w tych czynnościach. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy pozwolił organom podatkowym na ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a próby realizacji przesłuchań, wnioskowanych przez skarżącego, miały na celu zapewnienie stronie jej praw, zawartych w przepisach O.p. W celu wypełnienia zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, organ kontroli skarbowej dwukrotnie wzywał [...] do stawienia się, w celu złożenia zeznań w charakterze strony (pismo z dnia [...] lutego 2013 r. - karty 775-776, pismo z dnia [...] marca 2013 r. - karty 789-791), jednakże pomimo prawidłowo doręczonych wezwań (odebrane w dniach: [...] lutego 2013 r. i [...] marca 2013 r. przez pełnomocnika) podatnik nie stawił się na przesłuchanie. Prawidłowo zatem w dniu [...] marca 2013 r. organ kontrolujący włączył do akt niniejszego postępowania protokół przesłuchania w charakterze świadka [...] sporządzony w trakcie postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec P.P. [...] [...]. Bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący informowany był również o miejscu i terminie przeprowadzonych przez organ I instancji dowodów z przesłuchań świadków (zgodnie z art. 190 O.p.). Zaznaczyć należy, że zarówno ponowne wezwania strony, jak i świadków spowodowane było uwzględnieniem przez organ kontroli skarbowej wniosków pełnomocnika o odroczenie wyznaczonych terminów tychże czynności ze względu na terminy spraw sądowych pełnomocnika (karty 780-784, 804-805). Skarżący mógł uczestniczyć czynnie w prowadzonym postępowaniu kontrolnym na każdym jego etapie, a tym samym zapoznawać się z zebranym materiałem dowodowym jak i brać udział w przesłuchaniach świadków, czego nie uczynił. W efekcie powyższego zarzut strony w tym zakresie uznać należy za bezpodstawny. Odnosząc się do kwestii przeprowadzenia dowodu z zestawienia obrotów na rachunkach bankowych strony na rzecz jego kontrahentów za 2009 r. zaznaczyć należy, że prowadzone postępowanie dotyczyło działalności podatnika w 2007 roku, a strona nie złożyła wniosku o przeprowadzenie takowego dowodu w trakcie trwania postępowania, stąd też niezrozumiały jest zarzut dotyczący braku jego przeprowadzenia. Organ kontrolujący przy określaniu podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz kwot podatku należnego za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. przyjął wartości wynikające ze złożonych przez stronę deklaracji VAT-7, potwierdzając ich wartość w uzyskanym w sprawie materiale dowodowym (w styczniu 2007 r. określono podatek należny pomniejszając go o fakturę nieodzwierciedlającą rzeczywistych transakcji gospodarczych). Natomiast w części dotyczącej ustalenia wartości podatku naliczonego oparto się na zgromadzonych fakturach, gdyż zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. wyłącznie z takich dokumentów podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W efekcie powyższego zarzut [...] uznać należy za bezzasadny. Naruszenie art. 121 § 1 O.p. skarżący upatruje w oparciu wydanej decyzji na dokumentach stanowiących jedynie kserokopie nie poświadczone za zgodność z oryginałami. Odnosząc się do powyższego, wyjaśnić należy, że zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik nie skorzystali z prawa do zapoznania się ze zgromadzonymi dokumentami źródłowymi, ani nie brali udziału w przesłuchaniach świadków. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wszczął postępowania kontrolne u [...] w zakresie podatku od towarów i usług za lata 2006, 2007, 2008 oraz 2009 i z ekonomicznego punktu widzenia np. wnioskując o nadesłanie dokumentów źródłowych przez dany organ nie wnioskowano o cztery komplety, tylko nadsyłano jeden i ten był kopiowany przez pracownika organu i potwierdzany, bądź to za zgodność z oryginałem, bądź za zgodność z kopią. Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku włączania dokumentów do danego postępowania uzyskanych z materiałów z innego postępowania. Podkreślenia wymaga fakt, że podatnik, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wyraził wcześniej jakichkolwiek wątpliwości, co do nadwyrężenia jego zaufania poprzez gromadzenie w taki sposób materiału dowodowego, a kopia dokumentu (potwierdzona za zgodność) ma równą wartość dowodową co oryginał i nie ma wpływu na podjęte rozstrzygniecie. W ocenie Sądu dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego jest zgodna z art. 191 O.p. Podstawę zakwestionowania rzetelności spornych faktur stanowiła całość zebranego materiału dowodowego, a nie pojedyncze fakty. Wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. W sprawie granice swobodnej oceny dowodów nie zostały przez organy orzekające przekroczone. To, że dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 191 O.p. Zdaniem Sądu organy obu instancji nie naruszyły zasady wynikającej z przepisu art. 124 O.p. i art. 210 § 1 pkt 4 i 6, jak i § 4 O.p. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest obszerne i szczegółowe. Wyjaśnia jakim dowodom ten organ dał wiarę, odnosi się do argumentów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania, jak i w odwołaniu od decyzji. W uzasadnieniach decyzji organów podatkowych obu instancji zostały przytoczone wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienia wskazują i wyjaśniają podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd uznał stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy za zgodny z prawdą obiektywną i przyjął za podstawę wyroku. Z kolei w zakresie prawa materialnego w skardze zarzucono naruszenie art. 86 ust. 2 ust. 2 u.p.t.u. Na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Przepisy te wskazują zatem jednoznacznie, że posiadanie faktur VAT dokumentujących zakup towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych jest warunkiem koniecznym do skorzystania z możliwości dokonania odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Podkreślić również należy, iż przepisy ustawy oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, z których wynika prawo do odliczenia podatku naliczonego, nakładają na podatnika obowiązek wypełnienia szeregu materialnych i formalnych warunków aby z tego prawa mógł skorzystać, m.in. podatnik zobowiązany jest do prawidłowego udokumentowania dokonanych zakupów poprzez posiadanie oryginału lub duplikatu faktury. Przepisy te nie przewidują również zwolnienia podatnika od obowiązku udokumentowania dokonanych transakcji zakupu w wypadku zagubienia dokumentów. Ponadto z istoty prawa do odliczenia podatku naliczonego wynika, że jego realizacji nie mogą zastąpić działania organu podatkowego. Skoro skarżący nie zdołał odtworzyć utraconej dokumentacji podatkowej, to tym bardziej nie uczyni tego organ podatkowy bez współdziałania strony postępowania podatkowego. Działania organu powinny wprawdzie zmierzać do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, ale powinnością podatnika jest wskazanie chociażby okoliczności lub dowodów, na podstawie których organ podatkowy mógłby ten stan faktyczny ustalić. Organy w zakresie podatku naliczonego wskazały przepisy znajdujące zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. Prawidłowo Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wezwał stronę do przekazania dokumentacji źródłowej oraz ewidencji prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za kontrolowany okres. W odpowiedzi pełnomocnik poinformował o fakcie zagubienia w trakcie świadczenia usługi przesyłki przedmiotowej dokumentacji przez Pocztę Polską. Następnie wezwano stronę do odtworzenia i przekazania duplikatów faktur zakupu oraz ewidencji prowadzonych dla potrzeb VAT dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej w 2007 r. Dopiero na etapie pierwszego postępowania odwoławczego pełnomocnik złożył do organu poświadczone za zgodność kserokopie duplikatów faktur VAT dotyczące zakupów, które zostały przez organ kontrolujący zweryfikowane i w części uwzględnione. Podkreślić należy, że organ kontroli skarbowej podjął szereg czynności zmierzających do ustalenia kontrahentów skarżącego oraz rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Bezzasadny jest zarzut dotyczący braku uprawnienia do uwzględnienia w rozliczeniu wydatków dotyczących: usług noclegowych i gastronomicznych oraz rat leasingu samochodowego. Organ odwoławczy na stronie 17 zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy wyjaśnił przyczyny braku uwzględnienia podatku naliczonego zawartego w przedłożonych dokumentach, powołując przy tym przepisy u.p.t.u., regulujące odliczenia w tych obszarach. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje również na naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, iż podatnik nie dokonał faktycznych transakcji umożliwiających dokonanie odliczenia podatku naliczonego udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł. Wskazać należy, że powołany przez pełnomocnika przepis dotyczy ograniczenia możliwości dokonywania odliczeń podatku naliczonego, a przedmiotowy dokument został wystawiony przez stronę, w związku z powyższym podlega rozliczeniu podatek należny w niej zawarty. Prawidłowe są ustalenia organów odnoszące się do transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawioną przez stronę na rzecz P.P. [...] [...] na wartość netto [...] zł, VAT [...] zł która nie odzwierciedla rzeczywiście wykonanych zdarzeń gospodarczych. Powyższe potwierdzają dowody zebrane w trakcie postępowań prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec kontrahenta podatnika - [...] (włączone do akt niniejszego postępowania), Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec [...] za 2006 r. oraz dowody przeprowadzone przez organ kontrolujący w postaci przesłuchania w charakterze świadka [...]. Uznanie przedmiotowej faktury za nierzetelną, tj. nie odzwierciedlają rzeczywistej transakcji, wbrew temu co twierdzi skarżący, poprzedzone było zebraniem i rozpatrzeniem całego materiału dowodowego, a nie wyłącznie bazujące na zeznaniach [...]. Ustalenia organu I instancji w tym zakresie oparte zostały na materiale dowodowym pochodzącym z akt zakończonych postępowań kontrolnych przeprowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (wobec [...] za 2006 r. i 2007 r.) i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (wobec [...] za 2006 r.), jak również na dowodach przeprowadzonych w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego. Materiał ten w sposób jednoznaczny wskazał, że usługa wprowadzenia systemu ISO w 2006 r. będąca rzekomo przedmiotem obrotu pomiędzy firmami [...] i P.P. [...] [...], a następnie usługa przygotowania do audytu wykazana na fakturze [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., mająca być kontynuacją rzekomej współpracy strony i jej kontrahenta, nie były faktycznie wykonane, a wystawiona faktura nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Świadczyły o tym zeznania: [...], [...], [...] oraz [...], które prawidłowo organ ocenił jako sprzeczne, niespójne i wykluczające się. Podkreślić w tym miejscu należy, że z włączonego do akt protokołu przesłuchania [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wynika, że usługę przygotowania do audytu udokumentowaną w/w fakturą wprowadzał [...] oraz dwóch mężczyzn, którzy pojawiali się wraz z nim. Natomiast przesłuchany w dniu [...] listopada 2009 r. [...], odnośnie świadczenia usług audytu w 2006 r. zeznał, że w latach następnych nie były one kontynuowane, ze względu na to, że nie życzył sobie tego Pan [...]. Prawidłowo zatem organy stwierdziły, że podatnik w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2007 r. zawyżył wartość sprzedaży o kwotę podatku należnego, jednakże sam fakt wystawienia spornej faktury, zrodził u jej wystawcy tj. [...] obowiązek zapłaty wynikający z art. 108 u.p.t.u. Ponadto wskazać należy, że przy określaniu podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz kwot podatku należnego za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. organ I instancji prawidłowo przyjął wartości wynikające ze złożonych przez stronę deklaracji VAT-7. Mając powyższe na uwadze zarzut podatnika uznać należy za nieuzasadniony. Bezpodstawnym jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 23 § 3 O.p., poprzez odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania. Podstawą opodatkowania zgodnie z art. 29 u.p.t.u. jest obrót. Obrotem natomiast jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o należny podatek. W przedmiotowej sprawie organ I instancji przy określaniu podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz kwot podatku należnego za miesiące od lutego grudnia 2007 r. przyjął wartości wynikające ze złożonych przez stronę deklaracji VAT-7 (wyjątkiem jest miesiąc styczeń 2007 r., gdzie wykluczono z rozliczenia fakturę dokumentującą czynności niedokonane). Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz stwierdzając brak uchybienia przez zaskarżoną decyzję normom prawa procesowego i materialnego także w zakresie nieobjętym skargą, w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Końcowo Sąd stwierdza, że zawarty w skardze wniosek dowodowy o przeprowadzenie konfrontacji skarżącego ze wskazanymi w skardze świadkami podlegał oddaleniu. Dowody, o których skarżący przeprowadzenie wnosił nie były dowodami z dokumentów lecz dowodami osobowymi, a zatem nie zachodziły przesłanki z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a") uzasadniające przeprowadzenie tego dowodu. Postępowanie sądowoadministracyjne, charakteryzuje się zredukowaniem postępowania dowodowego jedynie do możliwości przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów. Z powyższych powodów Sąd na podstawie art. 151 w/w ustawy orzekł jak w sentencji wyroku.