I SA/Po 257/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant sekr. sąd. Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2008 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...]utrzymał w mocy decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]z dnia [...]września 2012r. określającą X.A w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od lutego do maja 2008r. i od września do listopada 2008r. oraz zobowiązanie podatkowe w tym podatku za miesiące od czerwca do sierpnia i grudzień 2008r. Podatnik w 2008r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A dalej "A". W zakres wykonywanej przez niego działalności gospodarczej wchodziła naprawa pojazdów samochodowych (głównie w zakresie regeneracji rozruszników i alternatorów), sprzedaż detaliczna i hurtowa części do pojazdów mechanicznych oraz sprzedaż pojazdów mechanicznych. Od dnia [...]maja 2004r. podatnik rozpoczął wykonywanie transakcji wewnątrzwspólnotowych, a w dniu [...]maja 2004r. uzyskał potwierdzenie zarejestrowania jako podatnika VAT UE o numerze identyfikacji podatkowej[...] . W ocenie organów podatkowych zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że podejmowane przez podatnika działania w zakresie sprzedaży pojazdów nieuwzględnionych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej noszą znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz.535 ze zm. dalej jako: u.p.t.u.), a która to sprzedaż nie była uwzględniana w rozliczeniu podatkowym działalności gospodarczej. Uzasadniając powyższe organy podatkowe obu instancji wskazały na następujące okoliczności: 1) podatnik wielokrotnie dokonywał transakcji towarami tego samego rodzaju: - w 2008r. podatnik nabył 8 pojazdów mechanicznych, tj. pojazdy marki[...],[...] , [...] , [...],[...],[...] , [...],[...], sprzedał 3 pojazdy, tj. [...],[...]oraz[...], - na przestrzeni lat 2002 - 2011 podatnik zakupił 50 pojazdów, z czego tylko jeden pojazd marki [...]został zaliczony do środków trwałych prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, 2) w poszczególnych miesiącach 2008r. podatnik był właścicielem od 8 (w styczniu) do 15 (w grudniu) pojazdów mechanicznych, 3) pomiędzy datą zakupu a sprzedaży upłynął krótki okres tj. w przypadku sprzedanych w 2008r.: [...]- 9 m-cy i 23 dni, [...]- 1 rok, 4 m-ce i 3 dni oraz [...] - 11 m-cy i 8 dni - wg faktycznego wydania towaru - ok. 2 do 3 m-cy, 4) ze sprzedaży pojazdów w latach 2002-2011 podatnik osiągnął łączny zysk [...]zł, 5) podatnik ponosił nakłady na naprawę uszkodzonych pojazdów 6) podatnik korzystał z pośrednictwa profesjonalnych podmiotów w zakresie zakupu i sprzedaży pojazdów ([...],[...]i[...],[...] , [...],[...] , [...],[...]) tj. spośród 37 transakcji zbycia pojazdów - 16 transakcji odbyło się za pośrednictwem podmiotów prowadzących działalność komisową, 7) podatnik kompletował dokumentację niezbędną do rejestracji pojazdów wraz z tłumaczeniem dokumentów związanych z nabyciem pojazdów na język polski, 8) przeprowadzał niezbędne badania techniczne pojazdów przed ich pierwszą rejestracja w kraju i rejestrował pojazdy, 9) korzystał z usług różnych osób fizycznych w zakresie pozyskiwania dokumentów niezbędnych przy rejestracji pojazdów, tj. dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych oraz zaświadczeń potwierdzających uiszczenie podatku VAT lub brak obowiązku uiszczenia podatku VAT z tytułu nabycia środka transportu na VAT-25. 10) przeprowadzał części transakcji sprzedaży pojazdów na terenie biura prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, o czym świadczą zeznania świadków przesłuchanych w Urzędzie Kontroli Skarbowej w [...]w dniu [...]sierpnia 2011r., [...] i [...] października 2011r. oraz [...]listopada 2011r., X.C, X.D i X.D, X.E, X.F, 11) w dniu [...]kwietnia 2008r. podatnik nabył pojazd [...]od [...]z [...]- kontrahenta, który posłużył się nr identyfikacji podatkowej [...]nadanym do celów podatku od wartości dodanej przez niemiecką administracje podatkową i naliczył podatek od wartości dodanej, co stanowiło dla podatnika wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, które powinno być uwzględnione w ewidencji VAT 12) w dniu [...]października 2008r. podatnik nabył pojazd [...]od [...]z [...]- kontrahent ten nie podał na fakturze nr identyfikacji podatkowej, jednak naliczył podatek od wartości dodanej, co dowodzi, że występował w tej transakcji w charakterze podatnika podatku od wartości dodanej, a dokonana dostawa stanowi dla podatnika wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, 13) w dniu [...]października 2008r. podatnik nabył pojazd marki [...]od [...]S.A. - podatnik uiścił kwotę podatku od towarów i usług, której nie wykazał w ewidencji nabycia towarów i podatku naliczonego, odsprzedaż tego pojazdu miała miejsce w dniu [...]kwietnia 2009r., 14) w okresie od [...]czerwca 2004r. do [...] października 2007r. podatnik był właścicielem pojazdu do transportu innych pojazdów, tzw. "[...]" marki[...], nr nadwozia[...], co potwierdził przesłuchany w charakterze świadka X.G (nabywca ww. pojazdu), 15) w latach 2002 -2001 podatnik nabył 16 pojazdów udokumentowanych dowodami księgowymi, w których jako nabywcę wskazano A. Dowody te jednoznacznie wskazują, że pojazdy nabyte zostały przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - zatem ich dalsza sprzedaż związana była z prowadzoną przez podatnika działalnością handlową w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa. Organy podatkowe obu instancji nie dały wiary twierdzeniom podatnika, że czynności nabycia i sprzedaży pojazdów miały służyć jego celom osobistym. Wskazały, że w latach 2002-2011 część z nabytych przez stronę pojazdów stanowiły pojazdy ciężarowe, które nie były zakwalifikowane do środków trwałych przedsiębiorstwa, a trudno uznać, że nabywanie i posiadanie przez osobę fizyczną pojazdów o charakterze ciężarowym ma służyć zaspokajaniu jego potrzeb osobistych. W ocenie organów trudno też uznać za wiarygodne zeznania wskazanych przez podatnika świadków przesłuchanych w Urzędzie Kontroli Skarbowej w[...] w dniu [...]sierpnia 2012r.:X.H, X.I oraz X.J , którzy jako motyw dokonywania przez stronę transakcji zakupu i sprzedaży pojazdów wskazywali chęć zaspokojenia potrzeby posiadania jak najlepszych pojazdów, którymi mógłby pochwalić się przed innymi osobami. Żaden ze świadków nie uczestniczył bowiem nigdy osobiście w transakcjach zakupu bądź sprzedaży pojazdów sprowadzonych w latach 2002-2011 przez podatnika. Wskazani świadkowie nie mieli wiedzy o skali transakcji zakupu i sprzedaży pojazdów przeprowadzonych w latach 2002-2011 przez stronę, a posiadana przez nich wiedza odbiega od ustalonego w sprawie stanu faktycznego, opartego na materiale dowodowym. Wskazani świadkowie zeznali, że kupowane przez skarżącego pojazdy były to pojazdy z "wyższej półki", a sprzedaż posiadanych pojazdów nie miała charakteru zarobkowego, bo dokonując zbycia pojazdów podatnik ponosił według ich wiedzy straty. Okoliczności te nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. Pojazdy będące w latach 2002-2011 przedmiotem obrotu były w przeważającej większości pojazdami wieloletnimi, wartość transakcyjna zakupu nie przekraczała kilku lub kilkunastu tysięcy złotych. W związku z tym organ nie dał wiary zeznaniom świadków. Ponadto organ zauważył, że X.B – małżonka podatnika - w okresie od [...]lipca 2004r. do [...]grudnia 2009r. była właścicielką 4 pojazdów, przez cały 2008r. posiadała pojazd marki [...]oraz pojazd marki[...]. Zdaniem organu trudno uznać, że tak duża ilość pojazdów posiadanych w 2008r. przez podatnika i jego małżonkę miała służyć wyłącznie potrzebom osobistym. Organ podatkowy drugiej instancji wskazał, że podatnik nie kwestionował ustaleń dotyczących faktury VAT nr [...] z dnia [...]marca 2008r. wystawionej przez [...]Spółka z o.o., dokumentu nr [...]wystawionego przez [...]faktury [...]z dnia [...]czerwca 2008r. dokumentującej dostawę części do pojazdów mechanicznych na rzecz [...], faktury VAT nr [...]z dnia [...]czerwca 2008r. wystawioną przez[...], dokumentów nr [...] i [...]wystawionych przez [...]faktury VAT nr [...] z dnia [...]listopada 2008r. wystawionej przez [...]oraz w zakresie podatku należnego zaewidencjonowanego przy użyciu kasy fiskalnej, w związku z czym przyjęto powyższe ustalenia za prawidłowe. W ocenie organów podatkowych zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że dokonywany przez podatnika w latach 2002-2011 obrót pojazdami mechanicznymi w całości wykonywany był w ramach działalności gospodarczej. Dokonując w 2008r. dostaw pojazdów podatnik każdorazowo działał w charakterze podatnika podatku od towarów usług. Pismem z dnia [...]lutego 2013r. strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając jej naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, że podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami samochodowymi, w sytuacji, gdy charakter prowadzonej przez niego działalności nie spełniał wymogów określonych ustawą, a przede wszystkim nie wystąpił warunek zamiaru wykonywania czynności określonej w art. 15 ust. 1 w sposób częstotliwy oraz ciągły, a miał charakter jedynie incydentalny, 2) prawa materialnego, w tym art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 43 ust. 2 u.p.t.u., poprzez jego niezastosowanie podczas gdy w stosunku do skarżącego przytoczony przepis winien znaleźć zastosowanie i powinien on zostać zwolniony od podatku ze względu na fakt, iż sprzedawane przez niego samochody były używane powyżej 6 miesięcy oraz skarżącemu nie przysługiwało w stosunku do tych towarów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; 3) prawa proceduralnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 188 oraz art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r, Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej O.p.) w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dowodów i okoliczności wskazanych w toku postępowania kontrolnego, w tym brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz brak przesłuchania skarżącego skutkujące błędną wykładnią prawa oraz błędnym ustaleniem wysokości zobowiązania, gdy okoliczności niniejszej sprawy nie dają jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, a organ rozpatrujący niniejszą sprawę nie ocenił wskazanych przepisów w kontekście zarówno specyfiki prowadzonej przez skarżącego działalności, jak i celu posiadanych przez niego pojazdów. Ponadto pełnomocnik zarzucił: 1) sprzeczność w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w rezultacie dokonywanie całkowicie dowolnych ustaleń, nie popartych jakąkolwiek logiką wynikającą z zasad doświadczenia życiowego poprzez przyjęcie, że podatnik nie używał zakupionych samochodów dla celów prywatnych, a w innych przypadkach, że używał, ponadto potraktowanie w jednakowy sposób wszystkich dokonywanych przez skarżącego transakcji niezależnie od długości faktycznego używania przez niego pojazdów oraz niezależnie od zdarzeń losowych, które powodowały potrzebę ich zbycia, co stanowi naruszenie art. 187, art. 191 w związku z art. 210 § 4 O.p., 2) błędne przyjęcie, że podatnik nie używał zakupionych samochodów dla celów prywatnych, a w innych przypadkach, że używał, ponadto potraktowanie w jednakowy sposób wszystkich dokonywanych przez skarżącego transakcji niezależnie od długości faktycznego używania przez niego pojazdów oraz niezależnie od zdarzeń losowych, które powodowały potrzebę ich zbycia, co stanowi naruszenie art. 187, art. 191 w związku z art. 210 § 4 O.p., 3) błędne przyjęcie przez organ, że strona odmawiała złożenia zeznań w trakcie postępowania, podczas gdy nieobecność skarżącego na terminach wezwań spowodowana była przewlekłą chorobą, potwierdzaną zwolnieniami lekarskimi, co stanowi naruszenie art. 123 § 1 O.p., 4) niewłaściwe i nielogiczne przyjęcie, że posiadanie pojazdu marki [...]- "[...]", świadczyło o prowadzeniu przez skarżącego zorganizowanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu pojazdami mechanicznymi; 5) błędne przyjęcie przez organ odwoławczy, że podejmowanie czynności, takich jak: pozyskiwanie z organów administracji celnej i podatkowej dokumentów niezbędnych przy rejestracji pojazdów potwierdzających zapłatę należności celnych i podatkowych bądź braku obowiązków w tym zakresie, przeprowadzanie niezbędnych badań technicznych pojazdów przed ich pierwszą rejestracją w kraju, pozyskiwanie tłumaczeń na język polski dokumentów związanych z nabyciem pojazdów, takich jak dowody rejestracyjne pojazdów, faktury i umowy dokumentujące transakcje, czy rejestrowanie pojazdów w Starostwie Powiatowym w [...],świadczą o prowadzeniu przez skarżącego działalności handlowej w zakresie obrotu pojazdami. W ocenie pełnomocnika zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnego przekonania organów podatkowych, że skarżący podlega opodatkowaniu na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Mylne jest zatem przyjęcie, że podatnik przy zakupie pojazdów samochodowych miał zamiar ich sprzedaży. Tezy tej nie potwierdzają przesłuchani świadkowie. Pełnomocnik w złożonej skardze podkreślił, że skarżący zawsze kupował samochody w celach prywatnych i nie myślał w momencie zakupu o ich dalszej odsprzedaży. Ponadto dokonywał zakupów części pojazdów w celach osobistych, a części w "celach hobbystyczno - kolekcjonerskich". W ocenie strony, o zorganizowanym charakterze działalności w zakresie obrotu pojazdami nie może również świadczyć fakt dokonywania transakcji sprzedaży w biurze skarżącego. Nieuzasadniony jest również argument, że skarżący oprócz naprawy uszkodzonych pojazdów, podejmował czynności pozyskiwania z organów administracji celnej i podatkowej dokumentów niezbędnych przy rejestracji pojazdów, co świadczy o zaplanowanym działaniu polegającym na sprzedaży nabywanych pojazdów. Są to standardowe czynności podejmowane przez każdą osobę chcącą po raz pierwszy zarejestrować samochód w Polsce. Skarżący nie zgadza się także z argumentem, że fakt posiadania pojazdu marki [...]- "[...]" jest dowodem na prowadzenie działalności w zakresie handlu pojazdami samochodowymi, bowiem sam fakt posiadania takiego pojazdu nie jest równoznaczny z prowadzeniem działalności w zakresie handlu pojazdami mechanicznymi. Pojazd ten był wykorzystywany do transportu samochodów sprowadzanych dla własnych potrzeb przez podatnika, które - cyt. "czasami wymagały jeszcze dodatkowego odrestaurowania". Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy zgodnie z obowiązującym prawem organy podatkowe przypisały skarżącemu przymiot podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. w odniesieniu do transakcji dostaw samochodów używanych. W tym kontekście skarżący kwestionuje przede wszystkim prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego i jego oceny podkreślając, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie dawał organom podstaw do takiej kwalifikacji dokonywanych przez niego czynności i w związku z tym naruszenie również prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że skarżący prowadził działalność gospodarczą. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów należy w pierwszej kolejności wskazać, że organy podatkowe prowadząc postępowanie zmierzające do zajęcia prawidłowego stanowiska w powyższej kwestii nie naruszyły art. 120 O.p. bowiem działały praworządnie tj. na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Zaskarżona decyzja nie narusza też art. 121 O.p. Zasada zaufania wyrażona w tym przepisie nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z prawem. O naruszeniu tego przepisu nie może stanowić podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Organy obu instancji nie naruszyły także zasady wynikającej z przepisu art. 124 O.p. i art. 210 § 1 O.p., bowiem szczegółowo uzasadniły, jakimi przesłankami kierowały się podejmując rozstrzygnięcie i ustosunkowywały się do argumentów podnoszonych przez podatnika w trakcie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonano na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy podatkowe wyjaśniły również podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które w przedmiotowej sprawie znalazły zastosowanie. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy nie naruszyły m.in. zasad wyrażonych w art. 122 i 187 O.p., w ocenie Sądu podjęły wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Stosownie do art. 180 O.p. dopuściły mieszczące się w granicach prawa dowody w postaci: czynności sprawdzających, zeznań świadków, dokumentów od organów podatkowych, urzędów rejestrujących pojazdy, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, dowodów zakupu i sprzedaży pojazdów, czyli organy zebrały dowody, które zgodnie z art. 188 O.p. mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Za bezzasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 123 § 1 O.p. Skarżący w toku postępowania był wielokrotnie wzywany do pisemnego udzielenia informacji i wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów. Natomiast z kserokopii zaświadczeń lekarskich, świadczących o przewlekłej chorobie wynikało, że wskazania lekarskie pozwalały skarżącemu na poruszanie się, a więc potwierdzały niezdolność do pracy, ale nie usprawiedliwiały unikania składania zeznań, wyjaśnienie, czy przedkładania dokumentów. Strona była również pisemnie zawiadamiana o wyznaczonym terminie przesłuchania wszystkich świadków w tej sprawie na co najmniej 7 dni przed terminem tego przesłuchania oraz o możliwości udziału w tym przesłuchaniu. Ponadto, organ odwoławczy pismem z dnia [...]października 2012r. zawiadomił stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Jednak Strona nie wykazała aktywności w tym zakresie Sąd stwierdza, że zgodna z art. 191 O.p., jest ocena materiału dowodowego. Ocenie podlegał każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej ze sobą więzi. Podstawę rozstrzygnięcia organów stanowiła całość zebranego materiału dowodowego, a nie pojedyncze fakty. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje fakt, że wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. To z kolei, że określone dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza jeszcze, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 191 O.p. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. W opinii Sądu organ odwoławczy właściwie rozważył całość zebranego materiału dowodowego, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia bardzo szczegółowo wyjaśnił, czym kierował się, rozstrzygając sprawę, jakim dowodom odmówił wiarygodności, a jakim dał wiarę. Podatnik w opinii Sądu w toku postępowania nie przedstawił argumentów mogących prowadzić do konkluzji, że ocena dowodów przeprowadzona przez organy podatkowe nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy dał podstawę do stwierdzenia, że skarżący w 2008r. dokonywał sprzedaży używanych samochodów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organy przeanalizowały rozmiar transakcji kupna i sprzedaży pojazdów dokonanych przez X.A od 2002 r. do 2011 r. Dokonały zestawienia długości posiadania poszczególnych pojazdów przez skarżącego, porównały wartości zakupu i sprzedaży pojazdów, ilości posiadania pojazdów w poszczególnych miesiącach, w których podatnik dokonywał obrotu pojazdami, nakładów ponoszonych na zakup uszkodzonych pojazdów. Działania podatnika były bowiem ukierunkowane na dokonywanie czynności noszących cechy działalności gospodarczej, były zamierzone, celowe i nakierowane na osiągnięcie zysku. Charakter działań podatnika nie był jedynie incydentalny, niezorganizowany, o niezarobkowym charakterze. Podatnik dokonywał w istocie szeregu powtarzalnych czynności, nabywał samochody po korzystnych cenach, częstokroć uszkodzone, następnie dokonywał ich naprawy i pełnowartościowe sprzedawał, uzyskując z tego tytułu zyski. W okresie od [...]lipca 2002r. do dnia [...]maja 2011r. nabył łącznie 50 pojazdów z czego zbył 37. Należy zauważyć, że 16 pojazdów zostało nabytych w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, o czym dowodzą dokumenty zakupu, jako nabywcę wskazano A , zatem dalsza sprzedaż również objęta winna być zakresem działalności gospodarczej. W 2008r. skarżący nabył 8 pojazdów mechanicznych i dokonał zbycia 3 pojazdów. Długości posiadania w przypadku pojazdów sprzedanych w 2008r. wynosiła od 2-3 m-cy do 1,5 roku. Ponadto w poszczególnych miesiącach 2008r. był właścicielem od 8 do 15 pojazdów mechanicznych. Samochody nabywał po korzystnych cenach, co niewątpliwie musiało wiązać się z analizą rynku, przeszukaniem najkorzystniejszych ofert. Podatnik podejmował przy tym aktywne działania w zakresie sprzedaży pojazdów. Przede wszystkim ponosił nakłady na naprawę niektórych uszkodzonych pojazdów, korzystał z pośrednictwa profesjonalnych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność komisową w zakresie handlu pojazdami, pozyskiwał dokumenty z organów administracji celnej i podatkowej niezbędne do zarejestrowania pojazdów, przeprowadzał badania techniczne, pozyskiwał tłumaczenia na język polski dokumentów związanych z nabyciem pojazdów (dowody rejestracyjne, faktury, umowy dokumentujące transakcje), rejestrował pojazdy i korzystał przy tych czynnościach z usług osób fizycznych, działających z upoważnienia. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do przyjęcia końcowego ustalenia faktycznego, że podatnik podjął aktywne i planowe działania w zakresie obrotu samochodami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców, co uzasadnia uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. W związku z powyższym Sąd uznaje za miarodajny stan faktyczny sprawy ustalony w zaskarżonej decyzji ostatecznej i przyjmuje go za podstawę swego rozstrzygnięcia. W opinii Sądu nietrafny okazał się zarzut skargi dotyczący błędnej interpretacji art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Zgodnie z treścią tego przepisu podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast art. 15 ust. 2 u.p.t.u. stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Przez zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania tej czynności ani ilość dokonywanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że sprzedaż i kupno pojazdów miała charakter incydentalny. Czynności te były wykonywane bowiem w sposób wskazujący jednoznacznie na zamiar wykonywania sprzedaży w sposób częstotliwy. W rozpatrywanej sprawie zarówno ilość zakupywanych samochodów jak i częstotliwość ich sprzedaży nie tylko w 2008r., ale i na przestrzeni lat 2002 - 2011 nie wskazuje na zaspokajanie potrzeb własnych podatnika w celu podniesienia prestiżu czy też dla celów kolekcjonerskich. Należy także wskazać, że o tym czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może (nie musi) przynosić dochód. Niewątpliwie sprzedaż samochodów nabytych w latach 2002 – 2011 była dochodowa. W opinii Sądu, był to w pełni profesjonalny obrót gospodarczy, o nastawieniu na działanie z zamiarem prowadzenia handlu samochodami, a nie na realizację własnych potrzeb świadczy chronologia zdarzeń oraz niewielkie odstępy czasowe pomiędzy czynnościami w zakresie nabycia i sprzedaży pojazdów, jak również ilość pojazdów w poszczególnych miesiącach posiadanych przez X.A , przy wskazaniu, że żona również była właścicielem kilku samochodów. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 ust. 2 u.p.t.u.). W związku z powyższym organ prawidłowo uznał, że podatnik dokonywał w ramach działalności gospodarczej w roku 2008 nabyć i dostaw używanych środków transportu, nie wykazując transakcji w prowadzonych dla podatku VAT ewidencjach, dotyczy to transakcji pojazdów, [...] [...],.[...] Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. zwalnia się od podatku VAT dostawę towarów używanych, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku naliczonego. Organ prawidłowo wskazał, że przy transakcjach nabycia pojazdów[...],[...]i[...], podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, w związku z tym podatnikowi nie przysługiwało zwolnienie z ww. przepisu sprzedaży samochodu[...]. Sam fakt posiadania i używania przez skarżącego pojazdu będącego przedmiotem zbycia, nie daje jednak prawa do korzystania przy jego dostawie ze zwolnienia określonego w powołanym przepisie. Stawka preferencyjna uzależniona jest od tego, czy podatnikowi pierwotnie przysługiwało w stosunku do tych towarów (czyli przy nabyciu tych towarów) prawo do odliczenia podatku naliczonego, a nie czy podatnik skorzystał z prawa do odliczenia podatku. W związku z powyższym skoro podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, nie może skorzystać ze zwolnienia określonego w powołanym przepisie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270.) orzekł jak w sentencji.