I SA/Po 294/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W petitum skargi z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie decyzji naraża go na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków w jego sytuacji majątkowej. Wskazał, że składniki majątku, które mógłby przeznaczyć na zapłatę zobowiązania zostały zajęte w ramach zabezpieczenia dokonanego na majątku skarżącego na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...] października 2011 r. o numerach [...] do [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu odnosząc się do wniosku skarżącego dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienia NSA: z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II OZ 178/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby przesłankę, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wnioskodawca nie przedłożył także żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jego sytuacji majątkowej. Ograniczenie się skarżącego wyłącznie do twierdzeń, że wykonanie decyzji naraża go na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków i wskazanie na zabezpieczenie dokonane na majątku skarżącego, w ocenie Sądu, nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W świetle powyższego uznać należy, że wobec zaniechania przez skarżącego wyczerpującego uzasadnienia wniosku, przejawiającego się nieprzedłożeniem stosownych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, czy rodzinnej, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ubocznie należy zauważyć, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji, podnoszona w skardze, nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.