I SA/Po 31/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekretarz sądowy Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] r. o sygn. akt I SA/Po [..] w sprawie ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. I. wznawia postępowanie; II. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. , sygn.: [...]; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 6.288 zł (sześć tysięcy dwieście osiemdziesiąt osiem złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako "O.p."), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w sprawie określenia dla [...] S.A. (dalej zwana "spółką" lub "skarżącą") wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania zainicjowanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz wyjaśnił, że wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. Burmistrz [...] przyjął, że spółka błędnie zaklasyfikowała na potrzeby podatku od nieruchomości, wymienione w treści decyzji stacje transformatorowe oraz budynki stacji transformatorowych, jako budynki lub obiekty niepodlegające podatkowi od nieruchomości. Wskazano, że wymienione obiekty stacji transformatorowej wypełniają cechy budynku wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 716 – dalej jako: "u.p.o.l."), tj. są trwale związane z gruntem, posiadają przegrody wydzielające je z przestrzeni oraz dach. Niemniej, jak wskazano definiując pojęcie budynku dla potrzeb u.p.o.l., ustawodawca nie zawarł zastrzeżenia, że nie może on być budowlą. Organ wskazał, że takie wyłączenie pojawiło się natomiast w definicji budowli i zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem. Okoliczność, że obiekt posiada wszystkie elementy statuujące pojęcie budynku nie oznacza jeszcze, że stanowi on budynek w rozumieniu u.p.o.l. W sytuacji bowiem, gdy dany obiekt budowlany spełnia definicję budynku, ale wykracza poza jej ustawowo wskazane elementy, powinien być traktowany jako budowla, a nie jako budynek. Przy dokonywaniu tego rodzaju klasyfikacji obiektów należy mieć na uwadze ich funkcje, przeznaczenie, sposób wykorzystania obiektu. W ocenie organu I instancji, wskazane obiekty wypełnione są urządzeniami elektroenergetycznymi oraz są powiązane w sposób techniczno-funkcjonalny z siecią przesyłu prądu. Tym samym, wykraczają poza ustawową definicję budynku. Podobne stanowisko zajęto w odniesieniu do stacji rozdzielni [...]. W złożonym odwołaniu spółka wniosła o uchylenie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż obiekt budowlany posiadający fundamenty, ściany i dach oraz trwale związany z gruntem, może stanowić budowlę. Rozpoznając wniesione odwołanie i utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzielając stanowisko, że definicja budowli, określona na potrzeby prawa podatkowego zawiera wyraźne wykluczenie budynków z jej zakresu (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Natomiast przy określeniu pojęcia budynku ustawodawca nie użył już zwrotu, iż nie może być on budowlą (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Dlatego też, w sytuacji, gdy ustawodawca wymienia budynek jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, bo wypełniono go urządzeniami energetycznymi, kubaturowo zajmującymi jego przestrzeń w znacznym zakresie, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym, funkcjonalnie tworzącym całość gospodarczą, ze wszystkimi cechami budowli. Kolegium zwróciło również uwagę na jeszcze jeden bardzo ważny aspekt kwalifikacji obiektów budowlanych, a mianowicie znaczenie funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania tego obiektu jako całości. Definiując pojęcie budowli w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ustawodawca szczególnie podkreśla jej funkcjonalność przez postanowienie o "możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". W tym właśnie znaczeniu omawiany obiekt budowlany stacji transformatorowej i rozdzielni prądu jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. W złożonej do Sądu skardze z dnia 12 grudnia 2016 r., spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podnosząc zarzuty naruszenia: art. 1a ust 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, iż obiekt budowlany posiadający fundamenty, ściany i dach oraz trwale związany z gruntem może stanowić budowlę; oraz art. 3 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż obiekt budowlany posiadający fundamenty, ściany i dach oraz trwale związany z gruntem może stanowić budowlę; a także art. 1 a ust 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że urządzenia stacji transformatorowych umieszczone w budynku stanowią całość techniczno-użytkową z budowlą, jaką jest sieć elektroenergetyczna i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 75/17, oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2016 r. Nie sporządzono uzasadnienia powyższego wyroku. Wniesioną w dniu 15 stycznia 2018 r. skargą, [...] S.A. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 76/17. Jako podstawę wznowienia podano przepis art. 272 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wskazując, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. SK 48/15 uznał, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie doszło do sytuacji, w której zarówno organy administracji publicznej, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny, oparły się na definicjach zawartych w przepisie, którego niezgodność z konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny. Mając powyższe na względzie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o merytoryczne rozpoznanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 281 ustawy p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia postępowania. Po rozważeniu stanu sprawy, sąd może jednak zgodnie z powołanym przepisem połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia, te zaś zostały sprecyzowane w art. 271-273 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. Do wznowienia postępowania, na innej podstawie niż przyczyny nieważności, właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (art. 275 p.p.s.a. in fine). Do skargi o wznowienie postępowania, co do zasady, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (art. 276 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, zaś w przypadku braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest dopuszczalna, tj. czy postępowanie, którego wznowienia żąda strona, zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem, czy skarga wniesiona została w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W przypadku braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13). Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania, otwiera Sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd przystępując do badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w pierwszej kolejności musi stwierdzić, czy kontestowane orzeczenie – kończące sprawę – nabyło walor prawomocności. Wobec braku złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 29 czerwca 2017 r. stało się ono prawomocne z dniem 01 sierpnia 2017 r. Sąd stwierdza zatem, iż przedmiotowa skarga o wznowienie dotyczy postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, zaś właściwym do wznowienia postępowania jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, jako sąd, który ostatnio orzekał w sprawie, zgodnie z przywołanym powyżej przepisem art. 275 p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest również, na podstawie art. 272 § 2 p.p.s.a., zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15 w Dz.U. z 2017 r. poz. 2432 w dniu 27 grudnia 2017 r., Sąd uznał, że skarżąca nadając skargę o wznowienie postępowania w urzędzie pocztowym w dniu 12 stycznia 2018 r. (k. 14 akt sądowych), wniosła ją z zachowaniem ww. trzymiesięcznego terminu. Kolejną przesłankę dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania stanowi wskazanie przynajmniej jednej z ustawowych podstaw wznowieniowych. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II GPS 1/10, wskazał, że art. 272 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym wypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją RP obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie. Jeżeli zatem wznowienie postępowania dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, to opisana w art. 272 § 1 p.p.s.a. przesłanka musi dotyczyć stwierdzenia niezgodności przepisu, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie. Trybunał Konstytucyjny w przywołanym przez skarżącą orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15, badał zgodność z Konstytucją przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które jak wynika z analizy akt sprawy miały podstawowe znaczenie dla określenia wysokości zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego miał charakter wyroku interpretacyjnego, gdyż orzeczenia interpretacyjne są jedną z postaci orzeczeń o częściowej niekonstytucyjności przepisu, a usunięcie przez Trybunał niekonstytucyjnego przepisu stwarza możliwość wznowienia postępowania tak samo, jakby Trybunał Konstytucyjny wydał orzeczenie stwierdzające jego prostą niekonstytucyjność (R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008,s. 42). W realiach rozpatrywanej sprawy, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017r., stwierdzić należy, że skarga o wznowienie postępowania sadowoadministracyjnego, jako zawierająca usprawiedliwione podstawy, podlega uwzględnieniu. Jak wskazuje analiza akt sprawy, kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowił sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości składników majątku przedsiębiorstwa zajmującego się dystrybucją energii elektrycznej, jakimi są sieci energetyczne. Węzłowym zagadnieniem wywołującym spór pomiędzy stronami postępowania był status, zakwalifikowanych przez spółkę jako budynki, obiektów obejmujących m.in. stacje transformatorowe i rozdzielnie. Według oceny organów podatkowych obu instancji, zarówno budynki rozdzielni jak i stacje transformatorowe wykraczają poza ustawowo określone elementy budynku. Jak wynika z akt sprawy, każdy z objętych decyzją obiektów został precyzyjnie omówiony i opisany. Obiekty podzielono na kategorie, do pierwszej z nich przypisując stacje transformatorowe: opisane jako wolnostojące, posiadające fundamenty, dach, trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych – wyposażone w urządzenia energetyczne wypełniające go w znacznym stopniu; wypełniające cechy budynku wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., ale z uwagi na wyposażenie, tj. wypełnienie urządzeniami elektroenergetycznymi, wykraczające poza ustawową definicję budynku. Do drugiej kategorii zaliczono: stacje transformatorowe opisane jako: wolnostojące, wykonane jako przenośne, żelbetowe, prefabrykowane obudowy stacji transformatorowych, nie posiadające fundamentów, niezwiązane trwale z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych – wyposażone w urządzenia energetyczne wypełniające je w znacznym stopniu; nie spełniające warunków uznania za budynki. Podobne stanowisko przyjęto, co do stacji rozdzielni GPZ [...]. Wydając decyzję organy stanęły na stanowisku, że nawet gdy obiekty wypełniają cechy budynku należało uznać je za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z tym stanowiskiem organu nie zgodziła się skarżąca spółka. Przedstawioną przez organy wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zakwestionował jednak Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. SK 48/15, stanął na stanowisku, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ze względu na twierdzenia samej logiki nie sposób zgodzić się z argumentem, że skoro ustawodawca nie zastrzegł w definicji pojęcia budynku warunku, iż nie może on być budowlą, czyniąc jedynie zastrzeżenie w definicji pojęcia budowli, iż nie może być ona budynkiem, to nie jest wykluczone, by pewne budynki uznać za budowle. Nawiązując natomiast do nieprzewidzianej przez ustawodawcę przesłanki funkcji danego obiektu, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że uwzględnienie tej przesłanki prowadzi do rozszerzającej wykładni definicji budowli, powodując zarazem zwężającą wykładnię definicji budynku. W konsekwencji, taki zabieg stanowi nieakceptowalną na gruncie polskiej kultury prawnej ingerencję w treść definicji legalnej, a co więcej skutkuje funkcjonalną reinterpretacją regulacji podatkowej na niekorzyść podatnika (www.trybunal.gov.pl). Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym było również prezentowane stanowisko, zgodnie z którym nie ma żadnego uzasadnienia prawnego pogląd dotyczący traktowania jako budowli budynku wyposażonego w urządzenia techniczne kubaturowo, zajmujące jego przestrzeń w znacznym stopniu. Wskazywano, że tego typu obiekt, jeśli spełnia warunki niezbędne do uznania go za budynek w rozumieniu przepisów u.p.o.l., nie traci tego przymiotu z uwagi na to, co znajduje się wewnątrz jego przestrzeni. Jak zauważano, "wyposażenie" nie ma żadnego znaczenia dla zdefiniowania takiego obiektu budowlanego jako budynku. Żaden przepis ustawy z odesłaniem do prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu budowlanego od stopnia jego wypełnienia. Zauważano, że ustawodawca pozostał neutralny pod względem gospodarczej funkcjonalności obiektów i ograniczył ich kwalifikowanie wyłącznie z uwagi na fizyczne cechy budowlane i konstrukcyjne. Z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika wprost, że budowla nie może być budynkiem. Coś co należy uznać za budynek nie może być jednocześnie budowlą, ani nie przekształca się w budowlę przez umieszczenie w nim jakichkolwiek urządzeń czy sprzętów. Pojęcia "budynek" i "budowla" to pojęcia rozłączne, mające odmienne znaczenie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. I SA/Gl 424/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. I SA/Gl 1221/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że jednoznaczne stanowisko w kontekście klasyfikacji wypełniających ustawowe cechy budynku stacji transformatorowych i rozdzielni zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2017 r. sygn. II FSK 1063/15, orzeczenia.gov.pl. Jednocześnie należy zauważyć, że choć z przepisów ustawy Prawo budowlane wynika, że do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, to Prawo budowlane nie rozstrzyga, jakie elementy składają się na sieć elektroenergetyczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017 r. sygn. II FSK 826/16). Rezultaty wykładni przeprowadzonej przez organy w niniejszej sprawie, prowadzącej do opodatkowania jako budowli obiektów spełniających ustawowe cechy budynku, uznać należało więc za niezgodne z przywołaną przez Trybunał Konstytucyjny zasadą szczególnej określoności regulacji daniowych. Natomiast w kwestii argumentacji dotyczącej ochrony jaką spełniające cechy budynku obiekty objęte prowadzonym postępowaniem pełnią w celu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich i zwierząt, należy wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie sąd zauważył, że spełnienie tej funkcji jest możliwe niezależnie od tego co znajduje się wewnątrz (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2017 r. sygn. II FSK 311/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podatkowy w ponownym postępowaniu uwzględni przedstawioną powyżej argumentację prawną i wyda stosowne rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 282 § 2 p.p.s.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy, sąd oddala skargę o wznowienie albo ja uwzględnia, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 28 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK/494, wraz z wspierająca to stanowisko argumentacją, że z treści art. 282 § 2 p.p.s.a. nie wynika, aby sąd właściwy do rozpoznania skargi o wznowienie postępowania zobligowany był do uchylenia własnego orzeczenia (poza przypadkami zaistnienia podstaw do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania) lub jego zmiany. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.282 § 2 w zw. z art. 145 § pkt1 lit.a oraz art.135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 Na zasądzoną kwotę [...]zł złożyła się równowartość wpisu sądowego ([...] zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego ([...] zł), ustalone zgodnie z § 2 pkt 6 i §14 ust 1 pkt lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) oraz zwrot opłaty za pełnomocnictwo ([...] zł).