I SA/Po 318/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 07 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Przewodniczący I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia [...] października 2014 r. oddalającego wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wydał zarządzenie z dnia [...] stycznia 2015 r., którym ponownie wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. [...] akt sądowych). Zarządzenie zawierało informacje o sposobie uiszczenia opłaty sądowej i pouczenie, że nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu [...] lutego 2015 r. wpis nie został uiszczony w terminie, tzn. do [...] lutego 2015 r. Skarżąca wystąpiła za to z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżąca nie uiściła w terminie wpisu należnego od skargi. Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej sprawie skarżąca była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł. Z akt sprawy wynika, że odpis prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącej w dniu [...] lutego 2015 r. (k. [...] akt sądowych). Wobec tego siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upływał z dniem [...] lutego 2015 r. ([...]). W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony. Zamiast tego skarżąca wystosowała kolejny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd ma obowiązek, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., ponownie wezwać stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Jeżeli skarżąca po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02, niepubl.). Od obowiązku tego nie zwalnia ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane po doręczeniu ponownego wezwania do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do skarżącego po wydaniu prawomocnego postanowienia, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania (por. postanowienie NSA z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Stosując w niniejszej sprawie powyższą wykładnię przepisu art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a sąd brał pod uwagę, czy skarżąca wnosząc kolejny raz o przyznanie prawa pomocy rzeczywiście nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych, czy jej o sytuacja materialna ustalona w prawomocnym orzeczeniu uległa istotnej zmianie (zob. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1209/14, niepubl.). W sprawie skarżąca w kolejnym wniosku w żaden sposób nie odwołała się do przesłanki, o której mowa w art. 165 p.p.s.a., a więc istotnej zmiany jej sytuacji majątkowej zamieszczając w nim treści znane już sądowi. Dlatego jego złożenie w sytuacji, gdy skarga nie została opłacona, nie mogło wywrzeć skutku w postaci dalszego przedłużania postępowania. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie kończy odrzucenie skargi. Prawo pomocy nie może być obecnie przyznane stronie, ponieważ można je przyznać wyłącznie w toku postępowania. Brak więc podstaw, aby wnioskowi o przyznanie prawa pomocy nadawać dalszy bieg. Dlatego sąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.