I SA/Po 33/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) As. sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi D S.A. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę /-/ K. Nikodem /-/S. Małek /-/W. Zygmont Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie: art. 13 § 1 pkt 1, art. 17 § 1, ,art. 21 § 1 i § 3, art. 47 § 3; art. 12 § 5, art. 53 § 1 i 4, art. 53a, art. 207 O.p., art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust 1-8 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), uchwały z dnia 30.11.2004 r. Rady Miejskiej O. nr XXV/340/2004 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w 2005 r. (Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego nr 208, poz. 5198 ze zm.), określił podatnikowi "D." S.A. w O. (dalej: spółka), z nieruchomości położonych w O. przy ulicach D. ([...]) i O. ([...]), wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2005r. w kwocie [...] zł z odsetkami na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, co następuje: w dniu 17.05.2005 r. spółka złożyła pierwszą korektę deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za 2005r. dla gruntu położonego przy ulicy D. o powierzchni [...] m2 oraz budynku produkcyjnego o powierzchni użytkowej 4 [...]m2 , wskazując, że w korygowanym zakresie błędnie zastosowano stawki dla gruntów i budynków "pozostałych", podczas gdy nie miała możliwości prowadzenia w budynku działalności gospodarczej, z uwagi na jego stan techniczny. Zadeklarowała więc od dnia 1.05. 2005r. niższy podatek w kwocie [...] zł. Organ podatkowy , dokonał w spółce - stwierdzonej protokołem z dnia 15.07.2005r. - kontroli zgodności zadeklarowanych przedmiotów opodatkowania ze stanem rzeczywistym, połączonej z oględzinami nieruchomości, która wykazała rozbieżności między danymi deklarowanymi a ustalonymi podczas kontroli w zakresie gruntów, budynków i budowli. W dniu 22.07.2005r. spółka zaoferowała dowody w postaci opinii swoich służb technicznych na temat budynku [...] przy ul. [...] i dowód w postaci decyzji z dnia [...] . Powiatowego Lekarza Weterynarii [...], uważając, że stanowią potwierdzenie, iż obiekt nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu środkami spożywczymi, które organ I instancji w dniu [...]. włączył do materiału dowodowego sprawy . W dniu 10.10.2005r. spółka złożyła drugą korektę deklaracji obejmującą między innymi grunt przy [...], ale nie uwzględniła ustaleń z doręczonego jej protokołu kontroli. Wobec tego organ podatkowy postanowieniem z dnia 4.11. 2005r. wszczął postępowanie podatkowe, zaś w odpowiedzi spółka złożyła w dniu 10.11.2005r. trzecią korektę deklaracji, jednakże zmieniła stawkę podatku z budynków związanych z działalnością gospodarczą, na stawkę dla "budynków pozostałych" przy ulicy [...], a także przy budowlach położonych przy ulicy [...]. W tych okolicznościach organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...], uwzględniając ustalony w toku kontroli stan faktyczny, określił spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2004-2005 w kwocie [...] zł i odsetki na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. Wśród powodów rozstrzygnięcia, odnośnie obiektu [...], wskazał, że budynek podlega wyłączeniu od opodatkowania, jedynie gdy nie może być wykorzystywany do szeroko rozumianej działalności gospodarczej, a nie do prowadzonego przez przedsiębiorcę konkretnego rodzaju tej działalności. Brak możliwości wykorzystywania budynku ze względów technicznych, powstałych niezależnie od podatnika, powinien być potwierdzony przez właściwy organ budowlany. Natomiast w odniesieniu do budowli położonych przy ulicy [...] stwierdził, że spółka deklarując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomijając powierzchnie zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej jak i wartość budowli, nie wzięła pod uwagę , iż z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że sam fakt posiadania budynku, budowli, gruntu przez przedsiębiorcę skutkuje ich związaniem z prowadzoną działalnością gospodarczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po rozpatrzeniu odwołania spółki skierowanego do tej części powyższej decyzji, która określała wysokość zobowiązania podatkowego od budynków zaliczanych przez spółkę do niewykorzystywanych ze względów technicznych oraz zajętych na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej , decyzją z dnia [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając: "odnośnie działalności rolniczej wyjaśnia się, że jeżeli budowle są związane z tą działalności tzn. znajdują się na nieruchomości, na której ta działalność jest prowadzona to nie są związane z działalnością gospodarczą." Natomiast w kwestii wyłączenia z opodatkowania budynku położonego przy ulicy [...] ze względów technicznych stwierdziło: "z decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii nie wynika, że budynek nie nadaje się do użytku ze względów technicznych, lecz technologicznych (...) także opinia służb technicznych w ostatnim zdaniu konstatuje, że przedmiotowy obiekt nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu środkami spożywczymi." Według organu odwoławczego opinia służb technicznych oraz decyzja weterynaryjnych służb nie mogą stanowić dla organu podatkowego podstawy do zmiany sposobu opodatkowania budynku. Organ odwoławczy nakazał wyjaśnić, czy pomimo decyzji lekarskiej oraz opinii służb technicznych w spornych budynkach prowadzona jest przez podatnika działalność gospodarcza. Prezydent Miasta O. wystąpił pismem z dnia 13.12.2006 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] ponieważ zawiera ona wadę wskazaną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. – tj. została wydana z rażącym naruszeniem prawa przez przyjęcie, że "odnośnie działalności rolniczej wyjaśnia się, że jeżeli budowle są związane z tą działalności tzn. znajdują się na nieruchomości, na której ta działalność jest prowadzona, to nie są związane z działalnością gospodarczą." Spółka, jako przedsiębiorca i posiadacz gruntów, deklarowała stawkę opodatkowania zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, a więc mając na uwadze nie rodzaj prowadzonej działalności a fakt , że grunt jest w posiadaniu podatnika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Organ podatkowy I instancji wydał kolejną decyzję w dniu [...] określając spółce wysokość zobowiązania za lata 2004-2005 w kwocie [...] zł oraz odsetki do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że to, czy w budynku prowadzona jest działalność gospodarcza nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , co do zasady za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z dokumentów na które powołuje się spółka wynika, że przeszkodą, w prowadzeniu działalności gospodarczej są względy technologiczne, a nie techniczne. Sporna nieruchomość, mimo jej niewykorzystywania, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...] uchyliło powyższą decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę faktu uiszczenia podatku oraz, że decyzję określającą można wydać w sytuacji, gdy podatnik nie zapłacił podatku w całości lub w części. Organ podatkowy I instancji wystąpił pismem z dnia [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], ponieważ jego zdaniem zawiera ona wadę nieważności z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. - tj. wydano ją z rażącym naruszeniem prawa przez przyjęcie, że decyzję określającą można wydać w sytuacji, gdy podatnik nie zapłacił podatku w całości lub w części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] na podstawie art. art. 247 § 1 pkt 3 , art. 248 § 2 pkt 2 i § 3 O.p. odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Prezydent Miasta O., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, opisaną na samym wstępie uzasadnienia decyzją z dnia [...], określił spółce, z nieruchomości położonych w O. przy [...], wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2005r. Stwierdził, że w dniu [...] . na rok podatkowy 2005 podatnik zadeklarował podatek od nieruchomości w innej wysokości, niż pierwotnie. W świetle ujawnionych po tej korekcie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, okazało się, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w pierwotnej deklaracji. Zaszła więc konieczność ( art. 21 § 3 O.p.) wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za okres od dnia [...] r. w kwocie [...] zł. W kwestii opodatkowania budowli położonych przy ulicy [...] , organ podatkowy I instancji - mając na uwadze pogląd prawny organu odwoławczego że, o ile budowle są związane z działalnością rolniczą, tzn. znajdują się na nieruchomości, na której rolnicza działalność jest prowadzona, to nie są związane z działalnością gospodarczą - odstąpił od swojego dotychczasowego stanowiska w tej kwestii. Odwołanie spółka skierowała do tej części powyższej decyzji, która określała wysokość zobowiązania podatkowego od budynku zaliczanych przez spółkę do niewykorzystywanych ze względów technicznych i wnosiła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1-8 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Uznała, że w świetle opinii z dnia 13.05.2005 r. specjalisty do spraw budownictwa lądowego, wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4.11. 2002r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy przetwórstwie mięsa zwierząt rzeźnych oraz składowaniu i transporcie przetworów z tego mięsa (Dz.U. nr 192, poz. 1610) oraz w dyrektywie Rady 77/99/EWG, stawiane zakładom dopuszczonym do produkcji w ramach UE, stanowczo i jednoznacznie precyzują wytyczne dotyczące charakterystyki technicznej budynku. Decyzja z dnia [...]r. Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] wyraźnie traktuje o względach natury typowo technicznej. Brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w budynku wynika zatem ze złego stanu technicznego tegoż budynku, o czym mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie podlega tej stawce ten przedmiot opodatkowania, który nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] , działając na podstawie art. 1 a ust -1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 1a ust 3 ustawy grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą , z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust 1 pkt 1 lit.b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powodem takiego stanu będzie zdarzenie niezależne od postępowania podatnika. Chodzi także o to, że ze względów technicznych przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do szeroko rozumianej działalności gospodarczej , a nie do prowadzonego przez przedsiębiorcę konkretnego rodzaju tej działalności. Nieodpowiedni stan techniczny wymaga stwierdzenia decyzją wydaną przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 ust 1 i 2 w związku z art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) o zakazie użytkowania obiektu budowlanego lub opróżnieniu lub wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na zły stan techniczny. W skardze spółka domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji z dnia 10.8.2007r. Prezydenta Miasta O. nr [...]. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Uzasadniając skargę wskazała, że błędna jest podstawowa teza decyzji, iż nieodpowiedni stan techniczny winien wynikać z decyzji organu nadzoru budowlanego o zakazie użytkowania obiektu budowlanego lub opróżnieniu lub wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na zły stan techniczny. Taka rozszerzająca interpretacja powołanego przepisu, zdaniem spółki, wykracza poza jego normatywną treść. Wskazywała, że skoro przedłożyła dokumenty, z których zły stan techniczny budynku wynika, organ podatkowy winien dokładnie zbadać stan faktyczny, powołując ewentualnie własnych biegłych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd na podstawie art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia zgodności aktów administracyjnych, w tym decyzji i innych aktów wymienionych w art. 3 powołanej ustawy z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Celem i zamierzonym efektem tej kontroli jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W zakresie swej kognicji Sąd, z uwagi na art. 134 powyższej ustawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Jeśli zaś Sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na podstawie art. 151 tej ustawy. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa. Skarga jest więc bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie z następujących powodów. Sąd nie dopatruje się naruszenia w postępowaniu podatkowym art. 121 oraz art. 122 O.p., które mogłoby mieć wpływ na prawidłowość ustaleń faktycznych, a więc także na wynik sprawy. W toku postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Ponieważ organ podatkowy kwestionował poprawność złożonej korekty deklaracji, przeprowadził postępowanie dowodowe w celu ustalenia między innymi, czy faktycznie występują w sprawie przesłanki, o których mowa w art. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Mianowicie dokonał w spółce - stwierdzonej protokołem z dnia [...]. - kontroli zgodności zadeklarowanych przedmiotów opodatkowania ze stanem rzeczywistym, połączonej z oględzinami nieruchomości i utrwalaniem przedmiotu oględzin przy pomocy fotografii, wśród których zdjęcia nr 4-9 (k.127-132 akt adm.) dotyczą różnych ujęć dwukondygnacyjnego budynku zakładu [...]. Należy zauważyć, iż to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Dlatego organ podatkowy zaliczył w dniu 10.08.2005r. do gromadzonego materiału dowodowego złożoną przez spółkę opinię z dnia 13.05.2005r. służb technicznych spółki na temat stanu techniczno- użytkowego budynku [...] oraz decyzję z dnia [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] , nakładającą na spółkę obowiązek dostosowania tego budynku w terminie do dnia 30.04.2005r. do wymogów wynikających z przepisów ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt i ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (stąd w nr decyzji "Hż"). Spółka nie złożyła wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponieważ w skardze zarzuca, że organ podatkowy powinien był taki dowód przeprowadzić, Sąd zaznacza , że zasada wynikająca z art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego, na co zwracano już uwagę w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 14.07.2005r., sygn. akt I FSK 2600/04 niepubl., wyrok NSA z dnia 15.12. 2005r. sygn. akt I FSK 391/05 niepubl.). Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Sąd nie dopatruje się również przekroczenia przez organy podatkowe granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 191 O.p. Organy podatkowe dokonały wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału rozumianego jako uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich wiarogodności. W pewnym sensie zwięzła ocena organów uwzględnia elementy wymagane przez art. 191 O.p. Nie ma w sprawie podstaw, aby zdyskwalifikować ocenę dowodów. Sąd władny jest podważyć ocenę dowodów tylko wówczas, gdyby - w świetle dyrektyw płynących z art. 191 O.p. - okazała się ona rażąco wadliwa albo w sposób oczywisty błędna. Spółka nie naprowadza zarzutów mogących wskazywać na kwalifikowaną obrazę zasad swobodnej oceny dowodów przez organy podatkowe. Samo dokonanie jego oceny w sposób odmienny od oczekiwań spółki , nie może być potraktowane jako naruszenie art. 187 § 1 O.p. W szczególności protokół oględzin przedmiotu opodatkowania jest dowodem wiarygodnym bowiem sporządzony został z udziałem stron i podpisany przez strony. W terminie przepisanym art. 291 § 1 O.p. spółka, poza wnioskami dowodowymi, nie złożyła zastrzeżeń lub wyjaśnień do ustaleń protokołu. Nie budzi więc wątpliwości ustalenie faktyczne, że spółka w 2005r. była w posiadaniu przedmiotu opodatkowania – w tym dwukondygnacyjnego [...], że budynek ten na zewnątrz nie nosi cech wyłączenia z działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę, że znajduje się w nim czynne, higieniczne, dobrze urządzone i wyposażone pomieszczenie pracownicze ( por. fotogram nr 5 k. 128 akt adm.) oraz, że pomieszczenia mają oszklone okna, zaopatrzone są w energię elektryczną, posiadają oświetlenie sufitowe, a w ich wnętrzach panuje porządek (por. fotogramy k. 6-9 k. 127, 129-132 akt adm.). Uzasadniałoby to przyjęcie przez organy podatkowe domniemania faktycznego, że spółka wykorzystuje ten budynek w prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast opinia służb technicznych spółki z dnia 13.05.2005r. na temat stanu techniczno-użytkowego budynku [...] zasadnie (z przyczyn formalnych) nie uzyskała w sprawie statusu dowodu z opinii biegłego. Opinia wydana została bez dopuszczenia dowodu przez organ podatkowy (art. 197 O.p.), żaden z autorów opinii nie wykazał się przymiotem biegłego, a opracowanie w istocie nie jest przekazem specjalistycznej wiedzy zawodowej wymaganej od biegłego, pozostającym pod przemożnym wpływem dogmatu, że nieprzydatność budynku z powodów techniczno-użytkowych chociażby do wybranej działalności gospodarczej (tu produkcji i obrotu środkami spożywczymi) , uzasadnia zastosowanie innej stawki opodatkowania. Z opracowania tego nie wynika jednakże , iż powyższe pomieszczenia w ogóle nie nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli chodzi o dowód w postaci decyzji z dnia [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii nr [...], to trafna jest ocena organów podatkowych, iż dowód ten potwierdza, że budynek nie nadaje się do użytku ze względów technicznych. Z decyzji tej wynika, że wydana została po przeprowadzeniu kontroli warunków weterynaryjnych w trakcie działania [...] spółki, że podstawę prawną jej wydania stanowiły przepisy nie mające nic wspólnego z warunkami technicznymi budynków oraz, że nakłada ona na spółkę obowiązki o charakterze niepieniężnym (dostosowania budynku w terminie do dnia 30.04.2005r. do wymogów wynikających z przepisów ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt i ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia). Nie ma ona charakteru opinii pomocniczej w odniesieniu do rozwiązań funkcjonalnych dla organów budowlanych, a jest wyłącznie opinią sanitarną. Spółka nie twierdziła na żadnym etapie postępowania, iżby skarżyła powyższą decyzję z powodu braku możliwości wykonania w terminie nałożonych obowiązków. Po upływie wyznaczonego terminu na wykonanie decyzji, zasadniczo wymagana jest rekontrola ze strony Powiatowego Lekarza Weterynarii i w razie stwierdzenia niewykonania nałożonych obowiązków, następuje wszczęcie egzekucji i nakładanie grzywien na zobowiązanego w celu przymuszenia do wykonania obowiązku (art. 119 - 126 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 969 ze zm.) . Także i w tym przypadku spółka na żadnym etapie postępowania nie twierdziła, by toczyło się wobec niej postępowanie egzekucyjne. Tak więc naruszeniem art. 180 § 1 O.p. byłoby przyjęcie, że ta decyzja, jako orzeczenie innego organu niż podatkowego, mogłaby być jednym dowodem przesądzającym bezpośrednio o zmniejszeniu opodatkowania przez opodatkowanie wg stawek ustalonych od budynków pozostałych. W ocenie Sądu organy podatkowe ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy - w tym w odniesieniu do budynku [...] spółki. Mianowicie spółka w 2005r. prowadząca działalność gospodarczą zdefiniowaną w przepisach Prawa działalności gospodarczej, władała spornym obiektem i nie zachodziły względy techniczne wyłączające prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. W przeciwnym razie podatnicy będą mogli łatwo wykazać, że budynki te nie są opodatkowane najwyższymi stawkami, ponieważ nie nadają się ze względów technicznych do prowadzenia działalności. Nie może być tak, że przysłowiowa "dziura w dachu" powoduje, że budynek traci charakter związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przez to zdecydowanie zmniejsza się jego opodatkowanie (tak L. Etel , S. Presnarowicz [w] Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003). W takim stanie faktycznym nie budzi zastrzeżeń dokonane przez organ podatkowy podciągnięcie tego stanu faktycznego pod normy prawa podatkowego. Biorąc pod uwagę brak przesłanek do wyłączenia z użytkowania przedmiotowego budynku produkcyjnego wielokondygnacyjnego ze względów technicznych oraz fakt, iż był on cały czas w posiadaniu spółki prawidłowo organ stwierdził, że zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, jest on budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem za 2005r. nie może być opodatkowany wg stawek ustalonych od budynków pozostałych. W słowniczku ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znalazła się definicja m. in. budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wszystkie budynki (wyjątkiem są budynki mieszkalne) i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że (wg regulacji od 1.01.2003r.) przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jak podkreśla L. Etel [w] "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny", CH Beck 2005), a co Sąd podziela, w definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że nawet nieruchomości niewykorzystywane w danym momencie do prowadzenia działalności należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu bez wpływu na treść osądzanego rozstrzygnięcia pozostaje błędna teza organu odwoławczego, iż nieodpowiedni stan techniczny winien wynikać z decyzji organu nadzoru budowlanego o zakazie użytkowania obiektu budowlanego lub opróżnieniu lub wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na zły stan techniczny. Takiego wymogu nie ma bowiem w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por. wyrok z dnia 23.03.2006r. I SA/Rz 517/05, Lex nr 343465). Z całokształtu sprawy jak i wcześniejszych rozważań Sądu jednoznacznie wynika, że teza ta nie stanowiła jedynej i wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia. Sąd nie stwierdza, by uzasadnienie decyzji nie spełniało wymogów określonych w art. 210 § 4 O.p. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Opis stanu faktycznego odnosi do wszystkich kwestii mających wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w obu instancjach, aczkolwiek bardzo zwięźle, czasem w sposób pośredni wskazały, które fakty uznały za udowodnione, dowody, którym dały wiarę, jak również wskazały przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności. Uzasadnienie prawne przytacza przepisy prawa stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sąd podkreśla, że nawet lakoniczność uzasadnienia orzeczenia sama przez się nie jest równoznaczna z naruszeniem powyższego przepisu, bowiem o jego naruszeniu świadczyłoby dopiero wykazanie, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia pozbawione jest konkretnych elementów, o których jest w nim mowa; lakoniczne, a więc w pewnym sensie zwięzłe, uzasadnienie może zawierać wszystkie elementy wymagane przez art. 210 § 4 O.p. Zatem nawet skrótowe odniesienie się przez organ odwoławczy do głównego nurtu sporu, nie stanowi w ocenie Sądu takiego rodzaju naruszenia powyższego przepisu, które mogłoby być zakwalifikowane jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dlatego Sąd na podstawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/K. Nikodem /-/ St. Małek /-/ W. Zygmont