I SA/Po 348/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Wraz ze skargą na wskazane powyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do rozpatrzenia skargi. Wniosku powyższego w żaden sposób nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie mógł być uwzględniony. W sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl zaś art. 87 § 3 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi składa się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w jego uchybieniu. Sąd nie jest w stanie faktycznym sprawy jednoznacznie ustalić, czy składając wniosek o przywrócenie terminu, skarżący zachował siedmiodniowy termin do jego złożenia, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. Mając jednak na uwadze dotychczasową linię orzeczniczą, sąd rozpatrzył wniosek pod względem merytorycznym. Ustawodawca nie nakłada bowiem na stronę składającą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, obowiązku uprawdopodobnienia zachowania wspomnianego siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jeżeli zatem strona nie wskazała okoliczności dotyczących jego zachowania, zaś sąd nie jest w stanie z całą pewnością ustalić, iż strona terminu tego nie zachowała, powinien rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie, tzn. uwzględnić go lub oddalić (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 65/11 oraz z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. II OZ 661/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W opinii sądu niemożliwe jest przywrócenie terminu przez sąd z urzędu. Okoliczności uprawdopodobniające brak winy w uchybieniu terminowi powinny być wskazane we wniosku. Polega to na podaniu wiarygodnej argumentacji wskazującej na fakt istnienia niedającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu, i to trwającej w sposób ciągły aż do dnia dokonania czynności procesowej. Skarżący nie podołał temu obowiązkowi procesowemu. W opinii sądu w żaden sposób nie uzasadnił braku winy. Sąd w tym zakresie nie ma obowiązku działania z urzędu i wyręczania skarżącego. W tym stanie rzeczy, sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił , jak w sentencji.