I SA/Po 358/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. i S. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającą H. i S. J. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. W skardze podatnicy wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowych organów obu instancji, z uwagi na wskazane w skardze istotne i rażące uchybienia zaskarżonej decyzji. Ponadto stwierdzili, iż nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie narazi skarżących na znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3). Orzekając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005). Potwierdza to również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04, w świetle którego brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy podkreślić, iż fakt zwolnienia skarżących, w niniejszej sprawie, od kosztów sądowych w zakresie częściowym nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku. Stwierdzić bowiem należy, iż przesłanki uzasadniające udzielenie prawa pomocy osobie fizycznej zostały sformułowane w odmienny sposób w odniesieniu do przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji. Wykazanie więc przez stronę, iż nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, nie stanowi automatycznie uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto okoliczność, że w ocenie skarżących skarga jest zasadna (istotne i rażące uchybienia zaskarżonej decyzji) nie jest przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. Niezgodność decyzji z prawem, podlegająca ocenie sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005r. sygn. II OZ 184/05, niepubl.). Skarżący ograniczyli się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że nieuwzględnienie wniosku narazi ich na znaczną szkodę. Nie uwiarygodnili, iż wykonanie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Z uwagi na powyższe należało orzec, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia. /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka