I SA/Po 358/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska WSA Katarzyna Wolna-Kubicka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009r. sprawy ze skargi H. i S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. oddala skargę /-/ K.Wolna-Kubicka /-/ M.Jaśniewicz /-/ M.Skwierzyńska ISA/Po 358/09 UZASADNIENIE W 2003r S.J. prowadził działalność gospodarczą - "A" z siedzibą w M. W dniu 7 kwietnia 2004r H. i S. małżonkowie J. złożyli w Urzędzie Skarbowym w T. zeznanie PIT -36 o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2003 w którym wykazali przychody z działalności gospodarczej prowadzonej przez S.J. w kwocie [...]zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie [...]zł oraz dochód w kwocie [...]zł. Na skutek kontroli przeprowadzonej z upoważnienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych stwierdzono, że podatnik z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł poprzez: * zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie [...] zł na zakup oleju napędowego od Przedsiębiorstwa "E" Sp. z o.o. z siedzibą w R. * zaniżenie inwentury końcowej wykazanej w księgach podatkowych o kwotę [...]zł. W toku kontroli ustalono, ze dostawy oleju napędowego udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez "E" Sp. z o.o. nie miały miejsca, gdyż spółka ta faktycznie nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym. Pod numerem NIP podanym na fakturach wystawionych przez spółkę "E" w ewidencji urzędu skarbowego figuruje inne przedsiębiorstwo. Spółka "E " nie dokonała we właściwym urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego w podatku VAT i podatku dochodowym. W miejscu wskazanym jako siedziba spółki nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza. Ponadto ustalono, że J.G. wskazany jako właściciel i prezes zarządu spółki nie miał z nią nic wspólnego. Przesłuchany w charakterze świadka przez Sąd Rejonowy w W., w związku z toczącym się postępowaniem karno-skarbowym zeznał, że jego dane osobowe bez jego wiedzy zostały wykorzystane przy rejestracji spółki "E " i prawdopodobnie pochodziły ze skradzionego mu w 2000 r. dowodu osobistego. Zeznał również że nigdy nie wystawiał zdanych faktur ani ich nie podpisywał oraz że na okazanych mu fakturach nie widnieje jego podpis. Natomiast z zeznań świadka P.K., wynika, że spółka "E " została utworzona przez Z.K., po to by na zamówienie drukować i wystawiać faktury i że to on wystawiał faktury w imieniu spółki "E" na zlecenie Z.K. Wyszukiwaniem firm dla których miały być wystawiane fikcyjne faktury zajmował się Z.K. Od każdego przefakturowanego litra paliwa otrzymywali oni wynagrodzenie w wysokości: Z.K. 7 grosze, a P.K. 3 grosze. P.K. przyznał się do wystawienia i podpisania za J.G. kilkunastu faktur dla S.J. Faktury te były wystawiane na stacji paliw "C" w T. Właściciel tej stacji J.Z. dyktował treść tych faktur i po ich wystawieniu płacił za nie 10 groszy od 1 litra wypisanego paliwa. S.J. przesłuchany w charakterze strony wyjaśnił, że współpracował ze spółką "E", bo dostawca zaproponował mu paliwo po niższej cenie. Zeznał, że paliwo przywozili ci sami kierowcy ale nie znał ich nazwisk i nie pamiętał numerów rejestracyjnych samochodów dostarczających paliwo. Nie zawierał żadnych umów pisemnych na dostawę paliwa, nie żądał certyfikatów jakości paliwa. Za dostarczane paliwo płacił gotówką, a na potwierdzenie zapłaty nie zawsze wystawiał dokumenty KP. Organ nie dal wiary tym wyjaśnieniom uznając, że są bardzo ogólnikowe i niepoparte żadnymi dowodami. Przedstawiona przez niego wersja wydarzeń- podjęcie współpracy z nieznanym kontrahentem, nie sprawdzenie legalności jego działania, odbieranie dużych ilości oleju napędowego bez sprawdzenia jego jakości i źródła pochodzenia , przekazywanie dużych kwot pieniędzy osobom, których nie zna -jest niewiarygodna i świadczy, zdaniem organu o próbie ukrycia, a nie wyjaśnienia zaistniałych zdarzeń. Na podstawie powyższych ustaleń organ kontroli skarbowej uznał, że faktury dokumentujące zakup oleju napędowego od "E" są nierzetelne, bowiem potwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały wykonane. Wobec powyższego nie było podstaw do uznania za koszt uzyskania przychodu wydatków wynikających z tych faktur wystawionych przez "E " sp. z o.o. Co się zaś tyczy zaniżenia inwentury końcowej wykazanej w księgach podatkowych to zdaniem organu I instancji spis z natury na koniec 2003r został sporządzony niezgodnie ze stanem faktycznym. Organ I instancji, w trakcie kontroli dokonał rozliczenia ilościowego zakupu i sprzedaży poszczególnych gatunków węgla. Ilość i wartość zakupionego węgla przyjęto na podstawie faktur zakupu, a ilość i wartość sprzedanego węgla na podstawie faktur sprzedaży oraz na podstawie paragonów fiskalnych rejestrowanych w kasie fiskalnej. Z kolei stan zapasów na początek i koniec roku przyjęto na podstawie spisów z natury sporządzonych na dzień 31.12.2002 i 31.12.2003 przez S.J. Rozliczenie ilościowe węgla za 2003r wykazało: -niedobór 121,15 t miału -nadwyżkę 10,54 t groszku -nadwyżkę 43,70 t orzecha -nadwyżkę 33,90 t kostki -niedobór 33,90 t węgla grubego. Stwierdzone różnice rozliczono w następujący sposób: -skompensowano niedobór węgla grubego i nadwyżkę kostki, na podstawie wyjaśnień podatnika o błędnym określeniu asortymentu sprzedaży na fakturach ze względu na podobieństwo obu gatunków węgla i przybliżone ceny zakupu - skompensowano niedobór miału, nadwyżkę orzecha i nadwyżkę groszku na podstawie wyjaśnień podatnika, iż wyższa niż zakupy sprzedaż groszku i orzecha dotyczy sprzedaży miału węglowego. Jak wynika z oświadczenia podatnika różnica w ilości około 60 t miału węglowego, po uwzględnieniu potrzeb ogrzewania punktu handlowego w ilości 2 t oraz ubytków w ilości 0,3% całości zakupów nie została ujęta w spisie z natury na dzień 31.12.2003r. Biorąc powyższe pod uwagę, według ustaleń organu wartość inwentury końcowej wykazanej w księgach podatkowych winna więc wynosić [...]zł, natomiast podatnik wykazał [...]zł. W konsekwencji dokonanych ustaleń organ I instancji uznał prowadzoną księgę przychodów i rozchodów za nierzetelną w zakresie ewidencjonowania kosztów w 2003r i na podst. przepisów art. 193 § 4 i 6 ordynacji podatkowej nie przyjął za dowód tej księgi w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów . Jednak na podst. art. 23 § 2 ordynacji podatkowej odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania z uwagi na to, że dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku kontroli pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...]września 2008r określił dla H. i S. małżonków J. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od wspólnych dochodów małżonków za rok 2003 w wysokości [...] zł. Od decyzji tej podatnicy złożyli odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że dostawy oleju napędowego udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez PW "E" sp. z o.o. nie miały miejsca albowiem spółka ta nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że podatkowa księga przychodów i rozchodów prowadzona przez S.J. jest nierzetelna i jako taka nie może stanowić dowodu w zakresie zaewidencjonowania kosztów uzyskania przychodów co do kwoty [...]zł., naruszenie art. 121 ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów skarbowych polegające na pominięciu faktu, że nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie karno-skarbowe prowadzone przez Sąd Rejonowy w T. - dotyczące zakwestionowanych przez organ kontroli skarbowej faktur VAT wystawionych przez "E" sp. z o.o., naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w powiązaniu z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności nie przeprowadzeniu dowodu z akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w T. - dotyczącej zakwestionowanych przez organ kontroli skarbowej faktur VAT wystawionych przez "E" sp. z o.o celem ustalenia aktualnego stanu sprawy co mieć będzie wpływ na niniejsze postępowanie, naruszenie art. 191 ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez organ orzekający polegające na dowolnej i wybiorczej ocenie zebranego materiału dowodowego. - naruszenie art. 120 ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe zarzuty podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...]stycznia 2009 Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, na nierzetelność posiadanych przez podatnika dokumentów. Podstawą ewidencji były dokumenty nieodzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych tzn. faktury zakupu wystawione przez podmiot, który faktycznie nie dokonywał sprzedaży oleju napędowego wystawiał jedynie fikcyjne faktury. Podatnik nie przedstawił dowodów pozwalających na uznanie że :"E " była dostawcą paliwa wskazanego w spornych fakturach. Podczas przesłuchania w charakterze strony wyjaśnił, że współpracował ze spółką "E ", bo dostawca zaproponował mu paliwo po niższej cenie. Zeznał, że paliwo przywozili ci sami kierowcy ale nie znał ich nazwisk i nie pamiętał numerów rejestracyjnych samochodów dostarczających paliwo. Nie zawierał żadnych umów pisemnych na dostawę paliwa, nie żądał certyfikatów jakości paliwa. Za dostarczane paliwo płacił gotówką , a na potwierdzenie zapłaty nie zawsze wystawiał dokumenty KP. Organ odwoławczy nie dał wiary tym wyjaśnieniom. Zdaniem organu niewiarygodne jest aby osoba prowadząca działalność gospodarczą działała tak nieodpowiedzialnie. Organ odwoławczy uznał za niezasadne również pozostałe zarzuty sformułowane w odwołaniu. Między innymi nie uwzględnienia faktu prowadzenia postępowania karno-skarbowego wobec S.J. Organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotem postępowania w tej sprawie nie jest ustalenie fikcyjnego czy rzeczywistego obrotu paliwem pochodzącym od "E" lecz ocena odpowiedzialności karnej S.J. za szczuplenie wpływów budżetu państwa z tytułu nieprawidłowego rozliczenie podatku VAT. Akt oskarżenia opiera się na prawomocnych decyzjach wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie rozliczenia podatku VAT za lata 2002-2005. Wynik postępowania karno-skarbowego nie ma więc wpływu na ustalenia zawarte w decyzjach wymiarowych w zakresie podatku dochodowego. H. i S. małżonkowie J., działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie przepisu art. 122 i 191 ordynacji podatkowej poprzez niewszechstronne i dowolne rozpoznanie materiału dowodowego, polegające na odmowie uwzględnienia w kosztach działalności wydatków na zakup oleju napędowego od spółki "E " z pominięciem zeznań złożonych przez te osoby w postępowaniu karno-skarbowym prowadzonym przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie IIK 43/08 i VI K 5/08 oraz w postępowaniu karnym prowadzonym przez Sąd Rejonowy w K. w sprawie II K 3/09 pomimo jednokrotnego uchylenia orzeczenia tego Sądu m.inn z tego powodu, że świadkowie przesłuchani w tym postępowaniu L.K. i Z.K. zostali uznani przez Sąd za niewiarygodnych, sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym polegającą na uznaniu, iż spis z natury na koniec 2003 r. został sporządzony niezgodnie ze stanem faktycznym , gdyż nie ujęto w nim 60 t miału węglowego, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika , iż księga przychodów i rozchodów podatnika była prowadzona w sposób nierzetelny, naruszenie art. 120 ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem VI Dyrektywy ETS dotyczącej ochrony nabywcy usług lub towarów w drodze zastosowania zasady neutralności i proporcjonalności. Wskazując na powyższe zarzuty podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w oparciu o które nastąpiło ustalenie stanu faktycznego. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny stwarza podstawę do zastosowania właściwego dla tego stanu przepisu podatkowego prawa materialnego, jako normy stanowiącej o treści rozstrzygnięcia. Istota rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy wystawione przez "E" sp. z o.o. faktury sprzedaży oleju napędowego odzwierciedlały rzeczywisty obrót towarowy, czy też były to faktury fikcyjne Organy podatkowe słusznie wskazały, iż dla ustalenia stanu faktycznego podstawowe znaczenia mają zeznania P.K. i J.G. Przesłuchany w charakterze świadka P.K. zeznał, iż że spółka "E" została utworzona przez Z.K., po to by na zamówienie drukować i wystawiać faktury i że to on wystawiał faktury w imieniu spółki "E" na zlecenie Z.K. Wyszukiwaniem firm dla których miały być wystawiane fikcyjne faktury zajmował się Z.K. Od każdego przefakturowanego litra paliwa otrzymywali oni wynagrodzenie w wysokości: Z.K. 7 grosze, a P.K. 3 grosze. P.K. przyznał się do wystawienia i podpisania za J.G. kilkunastu faktur dla S.J. Faktury te były wystawiane na stacji paliw "C" w T. Właściciel tej stacji J.Z. dyktował treść tych faktur i po ich wystawieniu płacił za nie 10 groszy od 1 litra wypisanego paliwa. Natomiast J.G. przesłuchany w charakterze świadka przez Sąd Rejonowy w W. w związku z toczącym się postępowaniem karnoskarbowym zeznał, że jego dane osobowe bez jego wiedzy zostały wykorzystane przy rejestracji spółki "E" i prawdopodobnie pochodziły ze skradzionego mu w 2000 r dowodu osobistego. Zeznał również że nigdy nie wystawiał zdanych faktur ani ich nie podpisywał oraz że na okazanych mu fakturach nie widnieje jego podpis. W toku kontroli zasadnie ustalono, ze spółka "E" faktycznie nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym. Pod numerem NIP podanym na fakturach wystawionych przez spółkę "E" w ewidencji urzędu skarbowego figuruje inne przedsiębiorstwo. Spółka "E" nie dokonała we właściwym urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego w podatku VAT i podatku dochodowym. W miejscu wskazanym jako siedziba spółki nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza. Wbrew zarzutowi skargi organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż zeznania P.K. należało uznać za wiarygodne. Świadek przedstawił szczegółowy opis wystawiania faktur nie potwierdzających faktycznych transakcji handlu paliwami oraz wzajemnych powiązań między zainteresowanymi osobami. Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny znajduje potwierdzenie nie tylko w zeznaniach wymienionego świadka, ale również w innych wskazanych okolicznościach. Przede wszystkim w zeznaniach świadka J.G., który zeznał, iż z firmą "E" nie miał nic wspólnego, szczegółowo to uzasadniając. Okoliczność wystawiania fikcyjnych faktur znajdują również potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Organy podatkowe ustaliły bowiem, że pod numerem NIP podanym na fakturach wystawionych przez spółkę "E" w ewidencji urzędu skarbowego figuruje inne przedsiębiorstwo. Spółka "E" nie dokonała we właściwym urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego w podatku VAT i podatku dochodowym. W miejscu wskazanym jako siedziba spółki nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza. Skarżący zaś nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdzałyby faktyczny przebieg transakcji (przelewy bankowe, zapłaty, zamówienia, świadectwa jakości paliwa, dowody magazynowe itp.). Co prawda S.J. przesłuchany w charakterze strony wyjaśnił, że współpracował ze spółką "E", bo dostawca zaproponował mu paliwo po niższej cenie. Zeznał, że paliwo przywozili ci sami kierowcy ale nie znał ich nazwisk i nie pamiętał numerów rejestracyjnych samochodów dostarczających paliwo. Nie zawierał żadnych umów pisemnych na dostawę paliwa, nie żądał certyfikatów jakości paliwa. Za dostarczane paliwo płacił gotówką, a na potwierdzenie zapłaty nie zawsze wystawiał dokumenty KP. Słusznie jednak organy nie dały wiary wyjaśnieniom składanym przez skarżącego. Podjęcie współpracy z nieznanym kontrahentem, niesprawdzenie legalności jego działania, odbieranie dużych ilości oleju napędowego bez sprawdzenia jego jakości i źródła pochodzenia, przekazywanie dużych kwot pieniędzy osobom, których nie zna -w powiązaniu z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie świadczy o tym, iż transakcje te w rzeczywistości nie mogły mieć miejsca. Zarzut więc skargi, jakoby sprzecznie z treścią zebranego materiału dowodowego ustalono, iż nabycie oleju napędowego od firmy " E" nie miało miejsca - nie jest zasadny. Należy podkreślić, iż obrót towarem udokumentowany fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych, natomiast nie jest nim dostarczenie samych dokumentów (faktur), które wprawdzie są poprawne pod względem formalnym, ale nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji. Sankcjonowanie sytuacji, że kto inny dostarcza towar, a kto inny wystawia faktury sprzedaży, gdy zarówno odbiorca towaru, jak i wystawca faktury nie wskazuje rzeczywistego źródła pochodzenia towaru, prowadziłoby w konsekwencji do niedopuszczalnej akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na rzeczywistym przebiegu działalności gospodarczej, lecz wyłącznie na prywatnych dokumentach przedstawionych przez podatnika. W świetle prawidłowych ustaleń organów podatkowych nie można zatem uznać, iż nie wyjaśniono okoliczności sprawy (art. 180 w zw. z art. 187 § 1 O.p.). Nie zasługuje tym samym na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 122 i 191 ordynacji podatkowej. Postępowanie przed organami zostało przeprowadzone bowiem wyczerpująco. Zgodnie z unormowaniem przepisu art. 122 ordynacji podatkowej organy podjęły wszelkie niezbędne działania celem ustalenia stanu faktycznego, oparły swoje rozstrzygnięcie na zebranym materiale dowodowym, nie naruszając przy tym przepisów prawa procesowego i materialnego. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000, Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów musi on spełniać warunek właściwego udokumentowania. W przedmiotowej sprawie podatnik ewidencjonował zakwestionowane zakupy oleju napędowego na podstawie dowodów nierzetelnych, tzn. na podstawie dowodów wystawionych przez podmiot rzeczywiście nie dokonujący dokumentowanych zdarzeń (tzw. "puste" faktury). W związku z tym nie ma podstaw do uznania spornych wydatków za koszt uzyskania przychodów, co przyjęły i oceniły prawidłowo organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie. W skardze podatnicy zarzucają również sprzeczność ustaleń ze zgromadzonym materiałem, polegającą na uznaniu, iż w spisie z natury na koniec 2003r nie ujęto 601 miału węglowego. Zdaniem Sądu również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji, w trakcie kontroli dokonał rozliczenia ilościowego zakupu i sprzedaży poszczególnych gatunków węgla. Ilość i wartość zakupionego węgla przyjęto na podstawie faktur zakupu, a ilość i wartość sprzedanego węgla na podstawie faktur sprzedaży oraz na podstawie paragonów fiskalnych rejestrowanych w kasie fiskalnej. Z kolei stan zapasów na początek i koniec roku przyjęto na podstawie spisów z natury sporządzonych na dzień 31.12.2002 i 31.12.2003 przez S.J. Stwierdzone różnice rozliczono zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez podatnika, który oświadczył, że wyższa niż zakupy sprzedaż groszku i orzecha dotyczy faktycznie sprzedaży miału węglowego. Wbrew twierdzeniu skarżących z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że w tym zakresie księga przychodów i rozchodów podatnika była prowadzona w sposób nierzetelny, co zostało stwierdzone wprost w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej ( k. 6 decyzji, k. 111 tomu I akt podatkowych). Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 120 ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem VI Dyrektywy ETS, rację ma Dyrektor Izby Skarbowej, że przepisy VI Dyrektywy 77/388/WE z dnia 17 maja 1977 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych- wspólny system podatku od wartości dodanej dotyczy podatku VAT. Wyrażone w tej Dyrektywie zasady neutralności i proporcjonalności nie mają więc zastosowania do podatków dochodowych. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ K. Wolna-Kubicka /-/ M.Jaśniewicz /-/ M.Skwierzyńska