I SA/Po 359/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Roman Wiatrowski Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 lipca 2011r. sprawy ze skargi JR na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2008r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] nr [...] odmówił podatnikowi P. B. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2008r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podatnik w dniu 6 lipca 2010 r. złożył korektę deklaracji VAT -7 za sierpień 2008 r. i w rezultacie jednocześnie wniosek o stwierdzenie nadpłaty w VAT oraz jej zwrot na rachunek bankowy. Podatnik uznał, że dokonana przez niego dostawa gruntu nie może być uznana za czynność za mieszczącą się w definicji działalności gospodarczej , której mowa w art. 15 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług – dalej: ustawa o VAT - (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Sprzedaż nie miała formy profesjonalnej ani formy stałej i nie przybrała formy zorganizowanej. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że podatnik spełnia przesłanki uznania jej za rolnika ryczałtowego dla celów podatku od towarów i usług a zatem rolnika posiadającego status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Rolnik ryczałtowy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT korzysta ze zwolnienia wyłącznie w zakresie dokonywania dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności. Sprzedaż gruntu nie mieści się w zakresie zwolnienia. Podatnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji w którym podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z uzasadnieniem zbieżnym z argumentami przytoczonymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W skardze podatnik domagał się uchylenia powyższej decyzji ostatecznej, zarzucając, że została wydana z naruszeniem: 1. art.2 pkt 6 , 25, 19,20,21 , art. 5 ust. 1 , art. 7 ust. 1 , art. 15 ust. 1 i 2 , art. 41 ust.1 , art. 43 ust.1 pkt 3 i 9 , art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie. W szczególności zaskarżona decyzja narusza art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT przyjęcie bezzasadnie , że sprzedaż gruntu była czynnością mieszczącą się w definicji działalności gospodarczej, że podatnik działał w charakterze podatnika VAT tj. jako producent, handlowiec , usługodawca , pozyskujący zasoby naturalne , rolnik lub jako osoba wykonujący wolny zawód, że wykonywał działalność gospodarczą w zakresie handlu w sposób częstotliwy oraz , że podatnik ma zamiar wykonywania czynności handlowych ( sprzedaż gruntu rolnego) w sposób częstotliwy, 2. art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm. – dalej: O.p.), w zakresie składanych przez podatnika deklaracji podatkowych poprzez ich poprawianie bez wiedzy podatnika, 3. art. 121 § 1 O.p. przez uchylanie się od oceny okoliczności zmian wprowadzonych bez wiedzy podatnika w składanych przez niego deklaracji podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Sądowi z urzędu jest wiadomo, że postanowieniem z dnia 9 marca 2010r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 2134/08 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: Czy do rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. U.E. z 2006 r. L 347/1, ze zm.), który dokonuje sprzedaży działek służących jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), ma zastosowanie art. 16 tej dyrektywy uznający za dostawę odpłatną jedynie takie przeznaczenie aktywów przedsiębiorstwa na cele prywatne podatnika lub inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli podatek od tych aktywów podlegał w całości lub w części odliczeniu? - Czy rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, który dokonuje sprzedaży działek służących uprzednio jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), należy uznać za podatnika zobowiązanego do rozliczenia VAT z tytułu tej sprzedaży na zasadach ogólnych? Ponadto postanowieniem z dnia z dnia 9 marca 2010r. sygn. akt I FSK 2039/08 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: Czy osoba fizyczna, która na nieruchomości gruntowej prowadziła działalność rolniczą, a następnie z uwagi na zmianę planów zagospodarowania przestrzennego, która nastąpiła z przyczyn niezależnych od woli tej osoby, zakończyła tę działalność i przekwalifikowała majątek na majątek prywatny, dokonała jego podziału na mniejsze części (nieruchomości gruntowe przeznaczone pod zabudowę letniskową) i rozpoczęła jego zbywanie - jest z tego tytułu podatnikiem VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 4 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy 77/388/EWG, zobowiązanym do rozliczania VAT z tytułu działalności handlowej? Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.– dalej: ppsa), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W przepisie tym nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednak nie wyłącza to możliwości zawieszenia postępowania z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest taki sam. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym, zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Wobec tego na podstawie tegoż przepisu , sąd administracyjny może zatem (sformułowanie "może" pozostawia sądowi swobodę podjęcia decyzji), zawiesić postępowanie , jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie powołanego przepisu podlega analizie z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie przesłanka taka zaistniała z uwagi na tożsamość zagadnienia prawnego występującego w osądzanej sprawie, z pytaniami prejudycjalnymi które przestawione zostały przez naczelny Sąd Administracyjny w sprawach I FSK 2039/08 oraz II FSK 2134/08 i zwisły przed tą instancją pod sygnaturami sprawy C-180/10 oraz C-181/10. W rezultacie wykładnia przepisów prawa wspólnotowego dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej na użytek tychże spraw będzie miała decydujące znaczenie także dla wyniku niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, postanowił zawiesić postępowanie do czasu zajęcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowiska w przedmiocie powyższych pytań prejudycjalnych.