I SA/Po 37/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 06 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia oddalić wniosek. WSA w Poznaniu postanowieniem z 01 marca 2022 r., I SA/Po 37/22 odrzucił skargę skarżących z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Pismem z 24 marca 2022 r. (nadanym 25 marca 2022 r.) skarżący wnieśli o przywrócenie terminu na uzupełnienie braków skargi. Wyjaśniono, że nieuzupełnienie w terminie braków wynikało z niezrozumienia pisma. Skarżący byli przekonani, że skarga została przez nich podpisana. Skarżący dopiero po otrzymaniu odpisu wskazanego wcześniej postanowienia oraz rozmowie telefonicznej z sekretariatem zrozumieli swój błąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 powołanego aktu, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie zaś do postanowień art. 88 powołanego ostatnio aktu, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sąd administracyjny zanim przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść art. 88 p.p.s.a. i zbadać czy wniosek o przywrócenie terminu nie jest spóźniony. Wniosek należy uznać za spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z uzasadnienia wniosku skarżących o przywrócenie terminu wynika, że przyczyna uchybienia terminu w postaci niezrozumienia wezwania sądu ustała 24 marca 2022 r., tj. w dniu doręczenia odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. W konsekwencji nadając wniosek o przywrócenie terminu 25 marca 2022 r. dochowano terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z treści przytoczonych powyżej przepisów, jednym z warunków przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę lub jej pełnomocnika odpowiedniej staranności w prowadzeniu sprawy udaremniły dokonanie czynności w terminie. Wnosząc o przywrócenie terminu, skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przeszkody uniemożliwiającej im terminowe uzupełnienie braków formalnych skargi, mimo użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżący nie sprecyzowali, na czym miało polegać niezrozumienie wezwania sądu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zawierało jasną informację, że nieusunięcie braków w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Strona, która mimo prawidłowego pouczenia, nie stosuje się do tego pouczenia nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeśli nie zaistniały przeszkody uniemożliwiające dokonanie czynności w przepisanym terminie [tak: postanowienie NSA z 23 kwietnia 2008 r., II OZ 346/08]. Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący nie zdołali uprawdopodobnić, że uchybienie przez nich terminowi na uzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło bez ich winy. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.