I SA/Po 376/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu adwokat E. B. kwotę [...] zł ([...]) w tym podatek od towarów i usług w wysokości [...]zł ([...]) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając na podstawie art. 215 § 1 w związku z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.), sprostował z urzędu omyłkę pisarską zawartą w postanowieniu z dnia [...] września 2010 r., nr [...], pozostawiającym bez rozpatrzenia zażalenie z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ podał, że omyłka pisarska została ujawniona w powyższym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] września 2010 r., pozostawiającym bez rozpatrzenia zażalenie K. W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. wniesione na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. odmawiające wszczęcia postępowania dotyczącego umorzenia 50 % zaległości z tytułu podatku dochodowego należnego od płatnika za okres kwiecień-grudzień 2001 r. lub umorzenia w całości odsetek za zwłokę. Omyłka polegała na błędnym oznaczeniu numeru decyzji, a mianowicie w wierszach [...] na stronie [...] i w wierszach [...] na stronie [...] wpisano "[...]", podczas gdy prawidłowo winno być "[...]". Organ wskazał, że powyższa omyłka jest oczywista i bezsporna, a powstała w wyniku błędu pisarskiego. Dodano, że omyłka ta nie ma żadnego wpływu na podjęte orzeczenie w sprawie. W zażaleniu na powyższe postanowienie K. W. podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, jakoby powyższa omyłka powstała w wyniku błędu pisarskiego, jest oczywista i bezsporna oraz nie ma żadnego wpływu na podjęte orzeczenie w sprawie. Zdaniem odwołującego się zaskarżone postanowienie będzie miało niekorzystny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego należnego od płatnika, w tym na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w tym. Dodatkowo w uzupełnieniu zażalenia, strona wniosła także o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, które było przedmiotem sprostowania tj. postanowienia z dnia [...] września 2010 r., nr [...], pozostawiającego bez rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. W ocenie strony poczyniona w tym postanowieniu omyłka dyskwalifikuje to rozstrzygnięcie i w związku z tym ono również winno być uchylone. Podnosząc powyższe argumenty strona wniosła o uchylenie i unieważnienie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W toku instancji odwoławczej organ powołał się na treść przepisu art. 215 § 1 i art. 219 O.p. i podniósł, że organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji, jak również w postanowieniu. Wskazano, że prostując oczywistą omyłkę chodzi o naprawę omyłki lub przeoczenia, które stanowi drobną, nieistotną wadę, nie wpływającą na treść i znaczenie prostowanego rozstrzygnięcia. Według organu powyższa korekta stanowi jedynie dostosowanie omyłkowo wskazanego numeru postanowienia (usunięto literkę N) do prawidłowego oznaczenia rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. i nie zmienia charakteru sprostowanego postanowienia, które nadal rozstrzyga o pozostawieniu zażalenia bez rozpatrzenia. Zdaniem organu strona zmierza do wzruszenia prostowanego orzeczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. W. wniósł o uchylenie obu postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz [...] lutego 2011 r., a "z ostrożności procesowej" złożył również wniosek o uchylenie postanowienia z dnia [...] września 2010 r., które było przedmiotem sprostowania. Motywując skargę strona stwierdziła, że przedmiotowa pomyłka nie była, jej zdaniem, czymś oczywistym, a ponadto niedopuszczalne są jakiekolwiek pomyłki ze strony organu podatkowego. Dodatkowo, podobnie jak w zażaleniu, skarżący ponownie opisał swoją trudną sytuację życiową, finansową i stan zdrowia oraz problemy w spłacie zaległych podatków, odnosząc te okoliczności do konieczności umorzenia przez Sąd ciążących na nim zaległych zobowiązań podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał zawarte w niej zarzuty za nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako - P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Ocena legalności decyzji i postanowień dokonywana jest według stanu prawnego obowiązującego w dniu ich wydania przez organy podatkowe i na podstawie dostarczonych Sądowi akt administracyjnych sprawy podatkowej. Mając na uwadze fakt, że Sąd nie posiada kompetencji do merytorycznego rozstrzygania w sprawach i jest związany granicami sprawy stwierdza, że żądanie skarżącego co do umorzenia przez Sąd ciążących na nim zaległych zobowiązań podatkowych nie może być rozpatrzone, a nadto wykracza poza przedmiot sprawy. Działając w oparciu o zasadę legalizmu Sąd zważył, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła dopuszczalności sprostowania omyłki, która polegała na błędnym oznaczeniu numeru decyzji, a mianowicie "[...]", podczas gdy prawidłowo winno być "[...]". Zdaniem organu powyższa omyłka jest oczywista i bezsporna oraz powstała w wyniku błędu pisarskiego, a nadto nie ma żadnego wpływu na podjęte w sprawie orzeczenie. Natomiast zdaniem skarżącego przedmiotowa pomyłka nie była czymś oczywisty i niedopuszczalne są jakiekolwiek pomyłki ze strony organu podatkowego. Według składu orzekającego w niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w zaskarżonym skargą postanowieniu był uprawniony do sprostowania ujawnionej omyłki pisarskiej poprzez usunięcie zbędnej, jak się okazało, litery "N" w oznaczeniu postanowienia z dnia [...] września 2010 r. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że istniały przesłanki i prawne podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia w takim brzmieniu, jak to zostało ujęte w jego treści. Skoro bowiem bezspornym jest, że zażalenie K. W. dotyczy postanowienia z dnia [...] czerwca 2010 r. oznaczonego numerem "[...]" to oczywistym jest, że w postanowieniu z dnia [...] września 2010 r. wydanym w przedmiocie pozostawienia tego zażalenia bez rozpoznania winien być wskazany ten właśnie numer. W związku z tym, że stało się inaczej i nastąpiła przedmiotowa pomyłka organ podatkowy, wbrew twierdzeniom skarżącego postąpił prawidłowo i poprawił swój błąd, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia. Wprawdzie błędy i omyłki w aktach administracyjnych nie powinny mieć miejsca, to jednak nie oznacza, jak podnosi skarżący, że są one niedopuszczalne. Wręcz przeciwnie racjonalny ustawodawca, mając pełną świadomość omylności ludzi, którzy przygotowują akty administracyjne, przewidział tryb naprawiania ewentualnych błędów i omyłek, umieszczając w Ordynacji podatkowej przepisy art. 215, czy art. 213. W świetle powyższych uwag w rezultacie Dyrektor Izby Skarbowej postąpił właściwie, wydając zaskarżone postanowienie. Zdaniem Sądu ujawniona omyłka miała ewidentnie oczywisty charakter i wbrew stanowisku skarżącego, w żaden sposób nie wpływa na treść rozstrzygnięcia lub uzasadnienia sprostowanego postanowienia, albowiem nadal rozstrzyga ono o pozostawieniu zażalenia bez rozpatrzenia. Pozbawione są wobec tego racji twierdzenia autora skargi, jakoby przedmiotowa omyłka pisarska dyskwalifikowała sprostowane postanowienie. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że w toku niniejszego postępowania nie jest możliwa jakakolwiek kontrola sądowa prostowanego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego, co miałoby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Stąd też na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku, o oddaleniu skargi. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a.