I SA/Po 387/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 października 2017 r., I SA/Po 387/17 w sprawie ze skargi X. sp. z o.o. w N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów oraz odmowy umorzenia postepowania egzekucyjnego; postanawia I. odrzucić skargę kasacyjną; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...]zł (słownie [...] złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., I SA/Po 387/17 oddalił skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie. Po doręczeniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej (r. pr. J. P.) wniósł skargę kasacyjną od wskazanego powyżej wyroku. Pełnomocnik skarżącej przedłożył przy tym udzielone mu w dniu 20 grudnia 2017 r. przez D. J. (prokurenta oraz wspólnika skarżącej) pełnomocnictwo do działania w sprawie. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 08 stycznia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej (r. pr. J. P.) do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej (w terminie 7 dni) pod rygorem jej odrzucenia poprzez przedłożenie dokumentu wraz z odpisem dla strony przeciwnej wykazującego umocowanie D. J. do reprezentowania skarżącej. W odpowiedzi na wskazane ostatnio zarządzenie pełnomocnik skarżącej przy piśmie z dnia 15 stycznia 2018 r. przedłożył sporządzone w dniu 14 maja 2012 r. pełnomocnictwo, z którego wynika, że W. C. H. ustanowił D. J. pełnomocnikiem skarżącej m.in. w postępowaniach sądowoadministracyjnych z prawem do ustanawiania dalszych pełnomocników procesowych. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 30 stycznia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej (r. pr. J. P.) do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej (w terminie 7 dni) pod rygorem jej odrzucenia poprzez: a) przedłożenie dokumentu wykazującego umocowanie W. C. H. do reprezentowania skarżącej na dzień 14 maja 2012 r., tj. w dacie sporządzenia przedłożonego przy piśmie z dnia 15 stycznia 2018 r. pełnomocnictwa; b) wyjaśnienie czy D. J. jest adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub też pracownikiem skarżącej; c) w razie twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie do przedłożenia dokumentu świadczącego o tym, że D. J. jest adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub też pracownikiem skarżącej. W piśmie z dnia 06 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącej (r. pr. J. P.) wskazał, że D. J. nie jest adwokatem, radcą prawnym ani doradcą podatkowym. Wyjaśniono, że wskazana ostatnio osoba jest pracownikiem skarżącej. W ocenie pełnomocnika skarżącej (r. pr. J. P.) nie ma to jednak żadnego znaczenia, bowiem pełnomocnikiem spółki w rozumieniu art. 98 k.c. w zw. z art. 100 k.c. może być każda osoba. Powołując się na art. 106 k.c. wskazano również na możliwość ustanawiania substytutów. Do omawianego pisma dołączono odpis pełny z KRS, z którego wynika, że w okresie od 29 lipca 2004 r. do 14 stycznia 2016 r. W. C. H. był uprawniony do działania w imieniu skarżącej. Pełnomocnik skarżącej wskazał również, że D. J. może działać w imieniu skarżącej a jego umocowanie zostało już wykazane przy piśmie z dnia 15 stycznia 2018 r. Wskazano również, że D. J. ustanowił dalszego pełnomocnika w osobie r. pr. J. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W świetle art. 176 § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna m.in. czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Wymogi stawiane pismom procesowym sprecyzowano m.in. w art. 46 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Również w świetle art. 37 § 1 omawianej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Z powyższych przepisów wynika, że pełnomocnik spółki zobowiązany jest przedłożyć zarówno dokument pełnomocnictwa, jak i dokument, z którego będzie wynikał podmiot umocowany w spółce do udzielania pełnomocnictw [por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r., II GSK 1541/13, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 35 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§ 1). Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (§ 2). Odnosząc normy prawne wynikające z powyższych przepisów do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej (r. pr. J. P.) mimo wezwania wystosowanego na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 30 stycznia 2018 r. nie wykazał, że D. J. był osobą mogącą być zgodnie z art. 35 p.p.s.a. pełnomocnikiem procesowym skarżącej. Z wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 06 lutego 2018 r. wynika, że D. J. nie jest adwokatem, radcą prawnym ani doradcą podatkowym. Mimo wezwania ze strony Sądu nie przedłożono również żadnego dowodu świadczącego o tym, że wskazana ostatnio osoba jest pracownikiem skarżącej. Z uwagi na powyższe nie sposób przyjąć, że pełnomocnictwo z dnia 14 maja 2012 r. skutecznie ustanowiło D. J. pełnomocnikiem procesowym skarżącej. W tego rodzaju sytuacji należy również konsekwentnie stwierdzić, że niemożliwe jest uznanie skuteczności dalszego pełnomocnictwa z dnia 20 grudnia 2017 r., udzielonego w imieniu skarżącej przez D. J. r. pr. J. P.. Należy w tym miejscu również wskazać, że ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z KRS wynika, że D. J. został ustanowiony prokurentem skarżącej, z tym jednak zastrzeżeniem, że udzielona wskazanej osobie prokura ma charakter prokury łącznej. Powyższe oznacza, że dla skutecznego działania w imieniu skarżącej konieczne jest współdziałanie co najmniej dwóch prokurentów, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Wskazać również należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie z dnia 06 lutego 2018 r., to regulacje p.p.s.a. (art. 35) nie zaś Kodeksu cywilnego precyzują kto może być pełnomocnikiem w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że pełnomocnik strony skarżącej w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie uzupełnił ich. W takiej sytuacji zastosowanie musi znaleźć art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w pkt II. sentencji orzeczenia dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.