I SA/Po 391/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku RW o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi RW na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. oraz I i II kwartał 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący RW, reprezentowany przez doradcę podatkowego, pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. oraz I i II kwartał 2009 r. Równocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podał, że wykonanie decyzji będzie stanowiło rażące naruszenie prawa oraz narazi go na utratę środków do życia. Znaczna część zobowiązania określonego na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług jest kwestionowana przez podatnika. Podał, że sytuacja majątkowa jego i rodziny została przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 P.p.s.a.). Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący natomiast we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazał w ogóle jakie okoliczności z uwagi na jego osobistą sytuację finansową i posiadany majątek mogłyby stanowić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem zauważyć, że twierdzenia skarżącego, które nie odnoszą się do konkretnej sytuacji o znamionach znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w żadnym razie nie mogą uzasadnić tezy, że zaistniała chociażby jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił zatem, że wykonanie decyzji może doprowadzić do zdarzenia mającego wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Ponadto wymaga podkreślenia, że nie stanowią ustawowej podstawy do wstrzymania wykonania decyzji zarzuty co do merytorycznej zawartości skarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jemu ochrony tymczasowej. Biorąc po uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.