I SA/Po 392/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2013r. sprawy ze skargi DJ na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 r. postanawia: zawiesić postepowanie sądowoadministracyjne Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w P. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], nr [...], i ustalił D. J. zryczałtowany podatek dochodowy za 2009 r. w kwocie [...] zł od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił m.in. przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej w skrócie: "ustawa o PDOF"). Wnioskiem z dnia [...] października 2013 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do Sądu o zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 1835/13, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: Czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej? W ocenie pełnomocnika skarżącej, w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność poddana pod rozwagę Trybunałowi Konstytucyjnemu, a zatem zasadne jest zawieszenie postępowania gdyż jego rozstrzygnięcie jest uzależnione od rezultatu postępowania zawisłego przed Trybunałem konstytucyjnym. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w P. oświadczył, że wyraża zgodę na zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 126 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 126 P.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Z powołanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką do zawieszenia postępowania jest zgodny wniosek wszystkich stron zmierzający do uzyskania orzeczenia sądu o zawieszeniu postępowania. Ponadto określenie "sąd może zawiesić postępowanie" oznacza, że postanowienie o zawieszeniu postępowania sąd wydaje w przypadkach, gdy uzna to za celowe i stwierdzi, że czynność stron polegająca na złożeniu wniosku nie zmierza do obejścia prawa. W ocenie Sądu, zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron jest w analizowanej sprawie dopuszczalne i nie prowadzi do obejścia prawa. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 126 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.