I SA/Po 400/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nieuznania przerwy w prowadzeniu działalności z uwagi na podjęcie i prowadzenie działalności w okresie zgłoszonej przerwy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. J. J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nieuznania przerwy w prowadzeniu działalności z uwagi na podjęcie i prowadzenie działalności w okresie zgłoszonej przerwy. Argumentując powyższy wniosek podatnik wskazał, że w dniu [...] maja 2013 r. otrzymał od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. "płatności za okres 5 lat do zapłacenia w ciągu 7 dni". Zaznaczył, że nie posiada pracy ani środków do życia. Wobec powyższego wniósł o uchylenie "zapłaty" do czasu wydania wyroku. W kolejnym piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. podatnik podniósł, że w dniu [...] czerwca 2013 r. otrzymał od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. kolejne pismo, zawierające wykaz dodatkowych obciążeń egzekucyjnych. Wobec powyższego podatnik zwrócił się do Sądu "o wstrzymanie egzekucji zapłat do czasu rozprawy i odblokowanie konta". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zatem wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych, dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, np. odpisach z zeznań rocznych podatkowych, wyciągach z konta bankowego, rachunkach zysków i strat. W analizowanej sprawie skarżący wprawdzie nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów, potwierdzających jego aktualną sytuację majątkową, to jednak Sąd był zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu nie tylko w oparciu o analizę treści powyższego wniosku, ale także o dokumenty znajdujące się już w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skarżący, zdaniem Sądu, nie wykazał należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zajścia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawił w sposób wiarygodny swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki lub rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody. Nie przedłożył także dokumentów źródłowych, które w sposób prawidłowy umożliwiłyby ocenę jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Ograniczenie się skarżącego do lakonicznego wywodu, w ocenie Sądu, nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd nie mógł w istocie dokonać merytorycznej oceny złożonego wniosku. Na marginesie Sąd zauważa, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Dodatkowo warto podnieść, że zgodnie z art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Mając na uwadze całokształt okoliczności, a w szczególności brak inicjatywy ze strony skarżącego w zakresie wykazania podstaw w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.