I SA/Po 406/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2004 r. do września 2005 r. oraz listopad i grudzień 2005 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej jako "O.p.") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. znak sprawy [...] z dnia [...] listopada 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr [...] z dnia 22 lipca 2009 r., określającej V. J. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2004 r. do września 2005 r. oraz listopad i grudzień 2005 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. określił V. J. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2004 r. do września 2005 r. oraz listopad i grudzień 2005 r. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., natomiast wniesiona przez V. J. skarga na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 126/10. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 48/11, oddalił skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. V. J. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w P. o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2009 r. Uzasadniając powyższy wniosek strona wskazała, że podstawą wznowienia postępowania jest przepis art. 241 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż wyrokiem z dnia [...] grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Ś. W. w sprawie o sygn. akt [...] uniewinnił jej męża (będącego pełnomocnikiem w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w okresie objętym ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r.) od zarzutu podania nieprawdy, narażając tym samym na uszczuplenie podatek od towarów i usług. Strona zaznaczyła, że Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia [...] lipca 2016r. sygn. akt [...] utrzymał w mocy powyższy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. W.. V. J. podkreśliła, że o dopuszczalności wznowienia w niniejszej sprawie przesądza okoliczność, że w toku postępowania sądowego ustalono, iż między prowadzoną przez nią firmą, a firmami [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. doszło do rzeczywistych transakcji gospodarczych, a także wyszły na jaw nowe okoliczności, gdyż przeprowadzono wiele dowodów, które nie były przeprowadzone w toku postępowania podatkowego. Mając powyższe na względzie Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2017r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., wskazując, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, albowiem ujawniony nowy dowód w postaci wyroku Sądu Rejonowego w Ś. W. o sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. tj. w dniu [...] listopada 2009 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła V. J., wskazując, że pomimo iż dotyczące S. J. wyroki Sądu Rejonowego w Ś. W. w sprawie o sygnaturze akt II K [...] i Sądu Okręgowego w P. w sprawie o sygnaturze akt XVII Ka [...], zostały wydane po dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., to w dniu wydania powyższej decyzji istniały dowody, na których oparły się sądy wydając te wyroki. Odwołująca wskazała również, że w wyniku braku zapoznania się przez Dyrektora Izby Skarbowej z uzasadnieniem wyroku Sądu Rejonowego w Ś. W., nie uwzględniono, że dowody przeprowadzone w postępowaniach sądowych dotyczyły okoliczności istotnych dla sprawy i istniejących przed wydaniem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P.. Odwołująca wskazała również, że Sąd oparł się na dowodach, których organ podatkowy świadomie nie przeprowadził, pomimo złożonych przez stronę wniosków dowodowych. W ocenie odwołującej, brak przypisania winy S. J., pomimo że wyroki w jego sprawie zapadły po dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. wywołuje również skutek przed tą datą, ponieważ oznacza że S. J. nie doprowadził do stanu opisanego w powyższej decyzji. Zdaniem odwołującej, przyjęcie założenia, że wyrok w sprawie karnej-skarbowej (zapadający po dacie wydania decyzji ostatecznej) nie ma żadnego wpływu na postępowanie podatkowe prowadzi do marginalizowania wagi prawomocnych orzeczeń sądowych. Skoro sąd dostrzegł potrzebę przeprowadzenia określonych dowodów i dotyczyły one okresu sprzed wydania decyzji, a na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego wydał wyrok uniewinniający, to organy państwa winny ten wyrok respektować i go przestrzegać. Zdaniem odwołującej w sprawie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P., z dnia [...] listopada 2009 r. i przeprowadzenia postępowania dowodowego przynajmniej w takim samym zakresie w jakim przeprowadził te dowody sąd powszechny. Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając wniesione odwołanie przytoczył w pierwszej kolejności treść przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, wyjaśniając, że celem postępowania wznowieniowego nie może być ponowna analiza całej sprawy w zakresie poszczególnych etapów gromadzenia materiału dowodowego, bowiem postępowanie to nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, nie służy też pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. W niniejszej sprawie wniosek strony o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydaniu decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej działający jako organ I instancji, zasadnie uznał, że dowód wskazany przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., tj. wyrok Sądu Rejonowego w Ś. W. w sprawie o sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., którym uniewinniono małżonka strony S. J. od popełnienia zarzuconego mu czynu podania nieprawdy, narażając tym samym na uszczuplenie podatek od towarów i usług, nie może stanowić podstawy do uchylenia ww. decyzji w trybie wznowieniowym, ponieważ nie istniał w dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzji ostatecznej, dotyczącej zobowiązań strony z tytułu podatku od towarów i usług. Dowód w postaci powyższego wyroku nie spełniał podstawowej przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., dotyczącej jego istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej. W treści odwołania strona doprecyzowała, że nowymi dowodami, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., uzasadniającymi uchylenie ww. decyzji ostatecznej są dowody przeprowadzone przez Sąd Rejonowy w Ś. W., będące podstawą wydania wyroku sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., uniewinniającego S. J. od zarzutu popełnienia przestępstw skarbowych. Dla weryfikacji powyższych twierdzeń Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wezwał pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. stronę do wskazania konkretnych dokumentów z akt sprawy (a w przypadku posiadania - złożenia do akt postępowania odwoławczego ich kserokopii lub odpisów), które w jej ocenie stanowią o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., nieznanych organowi wydającemu ww. decyzję. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. poinformowała, że w jej ocenie o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieistniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. nieznanych organowi wydającemu tę decyzję świadczą dokumenty w postaci: wyroku Sądu Rejonowego w Ś. W. sygn. akt [...] (z uzasadnieniem) z dnia [...] grudnia 2015 r., uniewinniającego S. J. od popełnienia zarzucanego mu czynu; wyroku Sądu Okręgowego w P. sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymującego w mocy powyższy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. W.. Zdaniem odwołującej z treści orzeczenia Sądu I instancji wynika, iż organy podatkowe nie przeprowadziły przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym tak istotnych świadków jak E. K., J. S., jak również nie zostały przesłuchane też osoby reprezentacyjne innych kontaktów. Strona podniosła, że z treści powyższego wyroku wynika także, że Sąd przesłuchał również P. Z., A. Z. oraz pracowników firmy [...]. Do pisma z dnia [...] stycznia 2018r. zostały dołączone kserokopie wyroku Sądu Rejonowego w Ś. W. sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz wyroku Sądu Okręgowego w P. sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Odnosząc się do powyższej kwestii Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Sąd Rejonowy w Ś. W. zarzutu dotyczącego braku przesłuchania E. K., J. S., czy osób reprezentujących innych kontrahentów V. J., nie skierował do organów podatkowych, a do oskarżyciela występującego w postępowaniu przygotowawczym, stanowiącym pierwszy etap postępowania karnego skarbowego. Powyższy fakt jest istotny biorąc pod uwagę autonomiczność postępowania podatkowego i postępowania karnego skarbowego. Oceniając zasadność złożonego przez stronę odwołania, organ II instancji nie podzielił zarzutu, że fakt przesłuchania w toku postępowania karnego skarbowego, zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. W. z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt [...], E. K., J. S., P. Z., A. Z., czy osób reprezentujących innych kontrahentów strony stanowi nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód powodujący konieczność uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. Ponadto, niezasadny był zarzut dotyczący braku uwzględnienia w zaskarżonej decyzji okoliczności, że Sąd Rejonowy w Ś. W., wydając wyrok w sprawie o sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., oparł się na dowodach przeprowadzonych w postępowaniu sądowym, które są istotne dla sprawy i istniały przed wydaniem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P., a których organ podatkowy świadomie nie przeprowadził, pomimo składanych przez Stronę wniosków dowodowych. Organ II instancji zwrócił uwagę, że z przesłanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., pismem z dnia [...] października 2016 r., akt postępowania wynika, że w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec odwołującej przez powyższy organ, V. J. pismem z dnia [...] kwietnia stanowiącym zastrzeżenia do protokołu kontroli podatkowej z dnia [...] marca 2009 r. wnioskowała o przeprowadzenie dowodów w postaci: uzupełniających zeznań świadka R. K.; uzupełniających zeznań świadka P. K.; zeznań świadka S. J.; wyjaśnień V. J.; zeznań świadka E. K.; zeznań świadka J. S.. Dyrektor Izby Skarbowej podkreśla, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., pismem z dnia [...] maja 2009 r. odniósł się do złożonych przez stronę wniosków dowodowych i odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, podnosząc, iż okoliczności wskazane przez stronę zostały w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzone pozostałymi dowodami zgromadzonymi w postępowaniu kontrolnym, a tym samym przeprowadzenie dowodów nie przyczyni się do zmiany ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Ponadto, w związku z pismem V. i S. J. z dnia [...] maja 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., ze względu na zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, postanowił ostatecznie przeprowadzić dowód z przesłuchania S. J. w charakterze świadka oraz V. J. w charakterze strony. Przesłuchania V. J. oraz S. J., w ramach prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. postępowania kontrolnego, odbyły się w dniu [...] czerwca 2009 r., a okoliczności wynikające z zeznań powyższych osób stanowiły element materiału dowodowego, na podstawie którego zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, okoliczność, że w toku prowadzonego postępowania odmówiono stronie przeprowadzenia dowodów z uzupełniających zeznań świadka R. K. i P. K. oraz zeznań świadków E. K. i J. S., oznacza również, że organ podatkowy znał i rozważał ten rodzaj dowodu, ale zrezygnował z jego wykorzystania, do czego miał prawo. Zdaniem organu odwoławczego, skoro organ orzekający w postępowaniu zwykłym, wymiarowym posiadał wiedzę na temat potencjalnego dowodu, lecz zrezygnował z jego przeprowadzenia (odmawiając przesłuchania świadków na okoliczność sygnalizowanych przez Stronę okoliczności), to nie można ujawnionych po wydaniu decyzji informacji, które mogą być potwierdzone takim dowodem kwalifikować z punktu widzenia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - jako nowych okoliczności faktycznych. Brak jest podstaw do dokonania ponownej oceny dowodów i okoliczności, które były znane organowi orzekającemu w toku postępowania zwykłego, w ramach trybu wznowienia postępowania. W ramach zwykłego postępowania strona miała możliwość kwestionowania zarówno sposobu gromadzenia materiału dowodowego, jak i jego oceny. Należy podkreślić, że strona z tego uprawnienia korzystała, poprzez m.in. złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak, zarówno Dyrektor Izby Skarbowej w P., rozpoznając odwołanie złożone przez V. J. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2009 r., nie podzielił zarzutu dotyczącego niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego, stwierdzając, że organ I instancji podjął wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy. Prawidłowość i kompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. i w treści uzasadnienia wyroku o sygn. akt I SA/Po [...] z dnia 10 sierpnia 2010 r. wskazał, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sposób właściwy, w szczególności z poszanowaniem zasady legalizmu (art. 120 O.p.), czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.) oraz w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Sąd podkreślił, że organy podatkowe zebrały oraz rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowody oraz w sposób prawidłowy dokonały jego oceny (art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 O.p.). Ustalenia te zaaprobował również Naczelny Sąd Administracyjny, który w dniu 26 stycznia 2012r. wydał wyrok o sygn. akt I FSK [...], oddalający skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględnienia wniosków dowodowych strony, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym lub przez sądy administracyjne na skutek wniesionej skargi. Ponadto wyjaśniono, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. badając rzetelność transakcji pomiędzy stroną a firmami Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe [...] R. K. i Przedsiębiorstwo Budowlano-Wykończeniowe [...] P. K. oparł się na posiadanym materiale dowodowym, w tym m.in. na zeznaniach osób reprezentujących ww. podmioty, tj. V. J. i S. J. oraz R. K. i P. K.. W aktach sprawy znajdowały się również oświadczenia złożone przez E. K. i J. S.. Organ nie dał wiary zeznaniom V. J., S. J., R. K., P. K., czy oświadczeniom złożonym przez E. K. i J. S., które traktowały o realności zakwestionowanych transakcji, ponieważ nierzetelność opisanych w wydanej decyzji faktur VAT dowiodły inne okoliczności ujawnione w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, jak np. ustalenia poczynione wobec rzekomych dostawców strony, czy zeznania jej pracownika. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił na podjęcie rozstrzygnięcia i zakwestionowanie rzetelności transakcji dot. nabyć od [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. oraz sprzedaży na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego [...] R. K. i Przedsiębiorstwa Budowlano-Wykończeniowego [...] P. K.. Organy podatkowe w toku postępowania zwykłego odniosły się do składanych przez Stronę wniosków dowodowych. W świetle zgromadzenia materiału dowodowego, pozwalającego na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nie był zobligowany do przeprowadzenia dalszych dowodów w ww. zakresie, w tym m.in. z zeznań pracowników firm prowadzonych przez R. K. i P. K., czy osób reprezentujących innych kontrahentów strony, z którymi transakcje nie były kwestionowane w badanym okresie. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, że strona poza powołaniem się na fakt, iż Sąd Rejonowy w Ś. W. w toku postępowania karnego skarbowego przesłuchał takie osoby jak E. K., J. S., P. Z., A. Z. oraz osoby reprezentujące innych jej kontrahentów, nie wskazała jakie okoliczności wynikające z zeznań złożonych przez te osoby uzasadniają postawioną przez nią tezę, że przeprowadzenie powyższych przesłuchań w toku postępowania karnego skarbowego, które toczyło się po zakończeniu postępowania podatkowego w niniejszej sprawie, świadczy o wystąpieniu nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., nieznanych organowi wydającemu decyzję, istotnych z punktu widzenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Odnośnie twierdzenia strony dotyczącego przesłuchania kilku świadków w sprawie przed organami podatkowymi już po wydaniu decyzji ostatecznej, zauważono, że strona nie wskazała których świadków dotyczy ww. zarzut, przed jakimi organami i w jakich postępowaniach zostali oni przesłuchani i jakie nowe okoliczności istotne dla sprawy i istniejące przed wydaniem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. wynikają z tych zeznań. W związku z powyższym zarzut braku uwzględnienia przez Dyrektora Izby Skarbowej tej okoliczności należy uznać za nieuzasadniony. W dalszej kolejności organ wskazał, że w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. wyraźnie wskazano, iż wydanie zaskarżonej decyzji nie było uzależnione od rozstrzygnięcia postępowania karnego dotyczącego prezesa [...] Sp. z o.o. – E. K.. Ponadto, nową okolicznością faktyczną w sprawie nie jest również fakt, że, Sąd Rejonowy w Ś. W. ustalił, iż w spółce [...] Sp. z o.o. nie było przeprowadzone postępowanie kontrolne w okresie przed wydaniem decyzji. W decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. nie powoływano się na fakt przeprowadzenia postępowania kontrolnego wobec [...] Sp. z o.o., lecz wskazano natomiast, że do akt sprawy włączono dokumenty i informacje zgromadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z czynności sprawdzających przeprowadzonych na okoliczność prawidłowości i rzetelności transakcji występujących pomiędzy V. J. a [...] Sp. z o.o. Podkreślono, że przeprowadzone czynności wykazały, że powyższa spółka nie prowadziła działalności gospodarczej pod wskazanym adresem w W.. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, strona w złożonym odwołaniu oraz w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. nie tyle wskazała na nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, ile zakwestionowała jakość zgromadzonego na te okoliczności materiału dowodowego oraz jego ocenę dokonaną przez organ w toku postępowania zwykłego. W świetle powyższego, nie można mówić o nowych nieznanych organowi okolicznościach faktycznych. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że organy podatkowe nie są związane rozstrzygnięciami wydanymi w sprawach karnych skarbowych. Jest to postępowanie odrębne, w którym orzeka się w kwestii winy czy niewinności. Inne zatem przesłanki bada się w takim postępowaniu. Podobnie, inna ocena stanu faktycznego sprawy dokonana przez sądy nie daje podstaw do uchylenia decyzji. W ocenie organu odwoławczego, odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy lub przez sąd w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach, nie jest nową okolicznością, a tym samym nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania, tym bardziej, że postępowanie podatkowe i materiał w nim zebrany jest niezależny od prowadzonego postępowania karnego i poczynionych w nim ustaleń. Należy podkreślić, że oba postępowania – podatkowe i karne – mają autonomiczny charakter. W obu postępowaniach przyjmowane są odrębne kryteria orzekania. Odbywają się niezależnie od siebie i różnią się przede wszystkim celem jakiemu służą. Celem postępowania karnego jest bowiem ustalenie sprawstwa, winy i ewentualna odpowiedzialność karna lub stwierdzenie jej braku, a nie wymiar należności podatkowych, co należy do kompetencji organów podatkowych. Niezbitym dowodem na odrębność wskazanych wyżej postępowań jest w niniejszym przypadku chociażby brak tożsamości ich strony podmiotowej. Należy podkreślić, że Stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. jest V. J., natomiast wyroki sądów, na które powołuje się odwołująca dotyczą S. J.. Z powyższych względów nie można podzielić stanowiska odwołującej dotyczącego związania organów podatkowych wyrokami sądów rozpatrujących sprawę karną skarbową, skoro dotyczą one wyłącznie odpowiedzialności karnej. Sytuacja, w której organy podatkowe najpierw wydają decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego podatnika, którego następnie sąd karny uniewinnia od zarzutu popełnienia przestępstwa karnego skarbowego skutkującego narażeniem na uszczuplenie podatku od towarów i usług, świadczy o rozstrzygnięciu dwóch odmiennych przedmiotowo spraw, wprawdzie w oparciu o ten sam stan faktyczny, ale oceniany z odmiennych perspektyw prawnych, właściwych dla każdego z tych przedmiotów. Ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w Ś. W. odnosiła się do zaistnienia przesłanek pozwalających zakwalifikować czyny wskazane w akcie oskarżenia jako wypełniające znamiona przestępstw skarbowych. Autonomiczność postępowania podatkowego i karnego skarbowego wynika również z uzasadnienia przedłożonego przez stronę wyroku Sądu Rejonowego w Ś. W. sygn. akt [...] Sąd wskazał, że zgodnie z art. 8 Kodeksu postępowania karnego, sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciami innego sądu lub organu. Ponadto, Sąd I instancji podniósł, że odpowiedzialność karna skarbowa nie musi być tożsama z ustaloną odpowiedzialnością podatkową danego podmiotu. Ze względu na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, wskazane przez Stronę orzeczenia Sądu Rejonowego w Ś. W. i Sądu Okręgowego w P., niezależnie od tego, że zostały wydane odpowiednio w dniu [...] grudnia 2015 r. i [...] lipca 2016 r., tj. ponad 6 lat po wydaniu decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P., pozostają bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie niniejszej sprawie. Wobec ww. ustaleń, organ II instancji podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a wskazane przez stronę wyroki Sądu Rejonowego w Ś. W. w sprawie o sygnaturze akt [...] i Sądu Okręgowego w P. w sprawie o sygnaturze akt [...] wydane wobec S. J., a także okoliczności z nich wynikające, nie mają wpływu na treść decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu V. J. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika podnosząc zarzut naruszenia przepisów określonych w art. 120 – 122, art. 180, art.187, art. 188, art. 191 oraz art. 240 § 1 pkt i art. 243 § 2 O.p. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu, wyjaśniając, że dowody na których oparł się sąd powszechny istniały w dacie wydania ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Administracji Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r., odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2009 r., określającej V. J. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2004 r. do września 2005 r. oraz listopad i grudzień 2005 r. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności podkreślić, że wznowienie postępowania jest szczególnym trybem postępowania, przedmiotem którego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wymienione w art. 240 § 1 O.p. W jego ramach organy podatkowe nie dokonują powtórnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Nie budzi przy tym wątpliwości, że postępowanie wznowieniowe jako postępowanie nadzwyczajne nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą warunki wskazane w art. 240 § 1 O.p. W przedmiotowej wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydaniu decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd podkreśla, ze o zaistnieniu sytuacji określonej w 240 § 1 pkt 5 O.p. można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Brak jakiejkolwiek z ww. cech powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Tak więc nie uzasadnia wznowienia postępowania powołanie faktów lub dowodów, które powstały po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym zaznaczyć, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody to okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przy czym wyrażenie to powinno być interpretowane przez pryzmat określenia "wyjdą na jaw", co oznacza że można powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, co do których istnienia Strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym. Jednocześnie należy zauważyć, że sam fakt nie przeprowadzenia określonych dowodów w toku postępowania instancyjnego, jeżeli nawet dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą do wznowienia postępowania. Wskazać przy tym należy, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną, nawet jeżeli ta odmienna ocena poparta jest dodatkowym postępowaniem dowodowym, w którym wytworzono dowody nie istniejące w dniu wydania decyzji (nowe zeznania świadków, czy wyjaśnienia oskarżonego). Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumie się tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Czym innym jest wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a czym innym wiedza o faktach. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca wywodzi, że skoro wyrokiem z dnia [...] grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Ś. W. w sprawie o sygn. akt [...] uniewinnił jej męża (będącego pełnomocnikiem w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w okresie objętym ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r.) od zarzutu podania nieprawdy, narażając tym samym na uszczuplenie podatek od towarów i usług, a Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia [...] lipca 2016 r. sygn. akt [...] utrzymał w mocy powyższy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. W., to oznacza to, iż między prowadzoną przez nią firmą, a firmami [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. doszło do rzeczywistych transakcji gospodarczych, a także wyszły na jaw nowe okoliczności, gdyż przeprowadzono wiele dowodów, które nie były przeprowadzone w toku postępowania podatkowego. Odnosząc się do powyższego argumentu zauważyć należy, że w postępowaniu podatkowym organy podatkowe ustalają stan faktyczny, po czym dokonują jego klasyfikacji na gruncie materialnego prawa podatkowego. Wyroki zapadłe w sprawach karnych odzwierciedlają natomiast wynik przeprowadzonego postępowania karnego, w którym ocena poczynionych ustaleń faktycznych dokonywana jest pod kątem zarzutów postawionych oskarżonemu w tym postępowaniu. Sąd karny dokonuje określonej oceny na potrzeby swojego postępowania, uwzględniając obowiązujące w tym postępowaniu reguły wynikające z przepisów prawa karnego o charakterze proceduralnym oraz materialnym. Dlatego też nawet tożsamy materiał dowodowy nie musi prowadzić do takiej samej oceny na gruncie prawa karnego (gdzie istotne znaczenie ma wina sprawcy) oraz na gruncie prawa podatkowego, gdzie działania lub zaniechania z reguły wywołują określone skutki niezależnie od nastawienia i woli podmiotu, który działania te podjął lub ich zaniechał. Odrębność postępowań karnych i podatkowych ma swoje odzwierciedlenie w treści art. 11 P.p.s.a., zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Ustawodawca nie przewidział zatem możliwości automatycznego związania sądu administracyjnego wyrokiem wydanym w postępowaniu karnym, który nie ma takiego charakteru. Tym samym wyrok uniewinniający męża skarżącej od zarzutów popełnienia przestępstw skarbowych nie wywiera bezpośredniego wpływu na wynik sprawy podatkowej i pozostawia organom podatkowym możliwość samodzielnego ustalenia stanu faktycznego, zgodnie z wymogami określonymi w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, ocena wyrażona w wyroku sądu karnego nie oznacza, że nieprawidłowa jest ocena przyjęta przez organy podatkowe w oparciu o zebrany przez nie materiał dowodowy. Wyrok karny uwolnił jedynie męża od odpowiedzialności karnej stwierdzając brak podstaw do nałożenia na niego tej odpowiedzialności. W sprawie podatkowej nie jest to jednak nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wyrok ten wyraża określoną ocenę stanu faktycznego, który uprzednio oceniony został przez organy podatkowe. Odmienna ocena okoliczności faktycznych przez sąd karny nie mogła stanowić nowej okoliczności, o której mowa w tym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1744/15; Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I FSK 49/16, Baza NSA). Mając powyższe na względzie wskazać zatem należy, że sam fakt uniewinnienia męża skarżącej (będącego pełnomocnikiem w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w okresie objętym ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 listopada 2009 r.) od zarzutu podania nieprawdy, nie stanowił o wyczerpaniu przesłanki wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżąca idzie jednak krok dalej, podnosząc, że w dniu wydania kwestionowanej decyzji istniały dowody, na których oparły się sądy wydając wyroki w sprawie jej męża, a które to dowody nie zostały uwzględnione w postępowaniu podatkowym. W ocenie skarżącej z dowodów przeprowadzonych w postępowaniu przed sądem powszechnym wynikają okoliczności, które istniały w czasie prowadzenia postępowania wymiarowego, spełniające definicję nowych okoliczności. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd podziela jednak stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, w powołanym powyżej wyroku z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I FSK 49/16, iż chcąc wykazać, że z zeznań złożonych w postępowaniu przed sądem powszechnym wynikają nowe i istotne fakty, należy fakty te wskazać. Innymi słowy należy powołać się na konkretne okoliczności faktyczne z zakresu stanu faktycznego istotnego w sprawie, które z zeznań tych wynikają. W realiach przedmiotowej sprawy argumentów powyższych jednakże zabrakło, a dowody, do których odwołuje się skarżąca były uwzględnione w postępowaniu podatkowym. I tak, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wezwał skarżącą pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. do wskazania konkretnych dokumentów z akt sprawy, które w jej ocenie stanowią o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., nieznanych organowi wydającemu ww. decyzję. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. poinformowała, że w jej ocenie o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieistniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. nieznanych organowi wydającemu tę decyzję świadczą dokumenty w postaci: wyroku Sądu Rejonowego w Ś. W. sygn. akt [...] (z uzasadnieniem) z dnia [...] grudnia 2015 r., uniewinniającego S. J. od popełnienia zarzucanego mu czynu; wyroku Sądu Okręgowego w P. sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymującego w mocy powyższy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. W.. Zdaniem odwołującej z treści orzeczenia Sądu I instancji wynika, iż organy podatkowe nie przeprowadziły przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym tak istotnych świadków jak E. K., J. S., jak również nie zostały przesłuchane też osoby reprezentacyjne innych kontaktów. Strona podniosła, że z treści powyższego wyroku wynika także, że Sąd przesłuchał również P. Z., A. Z. oraz pracowników firmy [...]. Mając powyższe na względzie organ II instancji zasadnie zwrócił uwagę, że z akt postępowania wynika, że w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec skarżącej zwróciła się ona o przeprowadzenie dowodów w postaci: uzupełniających zeznań świadka R. K.; uzupełniających zeznań świadka P. K.; zeznań świadka S. J.; wyjaśnień V. J.; zeznań świadka E. K.; zeznań świadka J. S.. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., pismem z dnia [...] maja 2009 r. odniósł się do złożonych przez stronę wniosków dowodowych i odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, podnosząc, iż okoliczności wskazane przez stronę zostały w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzone pozostałymi dowodami zgromadzonymi w postępowaniu kontrolnym, a tym samym przeprowadzenie dowodów nie przyczyni się do zmiany ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu zasadnie organ przyjął, że w toku postępowania podatkowego organ podatkowy znał i rozważał zakres dowodu z zeznań E. K. oraz J. S.. A więc organ orzekający w postępowaniu zwykłym, wymiarowym posiadał wiedzę na temat potencjalnego dowodu, lecz zrezygnował z jego przeprowadzenia, co powoduje, że nie zachodzi przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że w toku postępowania podatkowego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. badając rzetelność transakcji pomiędzy stroną a firmami Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe [...] R. K. i Przedsiębiorstwo Budowlano-Wykończeniowe [...] P. K. oparł się na posiadanym materiale dowodowym, w tym m.in. na zeznaniach osób reprezentujących ww. podmioty, tj. Violetty Judek i S. J. oraz R. K. i P. K.. W aktach sprawy znajdowały się również oświadczenia złożone przez E. K. i J. S.. Konsekwentnie, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił na podjęcie rozstrzygnięcia i zakwestionowanie rzetelności transakcji dot. nabyć od [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. oraz sprzedaży na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego [...] i Przedsiębiorstwa Budowlano-Wykończeniowego [...]. Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że organy podatkowe w toku postępowania zwykłego odniosły się do składanych przez stronę wniosków dowodowych, a zgromadzony materiał dowodowy był zupełny i kompletny, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Po 126/10 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 listopada 2009 r. wyjaśniając, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sposób właściwy, w szczególności z poszanowaniem zasady legalizmu (art. 120 O.p.), czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.) oraz w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), a ustalenia te zaaprobował również Naczelny Sąd Administracyjny, który w dniu 26 stycznia 2012 r. wydał wyrok o sygn. akt I FSK 48/11, oddalający skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Co więcej, w ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie podniósł, że skarżąca poza powołaniem się na fakt, iż Sąd Rejonowy w Ś. W. w toku postępowania karnego skarbowego przesłuchał takie osoby jak E. K., J. S., P. Z., A. Z. oraz osoby reprezentujące innych jej kontrahentów, nie wskazała jakie okoliczności wynikające z zeznań złożonych przez te osoby uzasadniają postawioną przez nią tezę, że przeprowadzenie powyższych przesłuchań w toku postępowania, które toczyło się po zakończeniu postępowania podatkowego w niniejszej sprawie, świadczy o wystąpieniu nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., nieznanych organowi wydającemu decyzję, istotnych z punktu widzenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie został tym samym spełniony warunek, o którym była mowa powyżej, a którym jest wskazanie przez stronę wnioskującą o wznowienie postępowania konkretnych okoliczności faktycznych z zakresu stanu faktycznego istotnego w sprawie, które z zeznań tych wynikały. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że skarżąca nie tyle wskazuje na nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, ile w istocie kwestionuje jakość zgromadzonego na te okoliczności materiału dowodowego oraz jego ocenę dokonaną przez organ w toku postępowania zwykłego. Tego typu argumentacja nie spełnia jednak warunku, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że podnoszone przez skarżącą argumenty w rzeczywistości podważały kompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego ocenę przez organy podatkowe, co nie może być skuteczne jako uzasadnienie wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. jak w sentencji wyroku.