I SA/Po 409/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r. Nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę [...]([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu [...] kwietnia 2021 r. Gmina [...] wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazaną w rubrum orzeczenia. Zaskarżoną decyzją SKO odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2019 r., mocą której SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2019 r., wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2014-2017 i umorzyło postępowanie w sprawie. Opowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do § 2 art. 50, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że legitymację do wniesienia skargi określono w art. 50 P.p.s.a. przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego - legitymacja materialna oraz wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi - legitymacja formalna (por. postanowienie NSA z 20 marca 2019 r. sygn. akt II GSK 1925/18 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne, w którym wydano zaskarżoną decyzję, dotyczyło odmowy stwierdzenia nieważności decyzji SKO w [...]. Skargę do sądu administracyjnego wniosła Gmina [...]. Skarga na decyzję organu nadzoru została więc wniesiona przez Gminę, której organ wydał decyzję administracyjną, skontrolowaną następnie przez ten organ nadzoru. W związku z tym wskazać należy, że w kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej wypowiadały się sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. Z orzecznictwa, jak i doktryny wynika, że w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego (por.: wyrok NSA z 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/ oraz postanowienie NSA z 15 października 1990 r. sygn. akt SA/Wr 990/90). Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego (por.: uchwały NSA z 9 października 2000 r. sygn. akt OPK 14/00 oraz z 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03). Także w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt K 32/08 (Dz. U. Nr 187, poz. 1456) wskazano, że gmina, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał jako organ podatkowy pierwszej instancji decyzję podatkową, nie może być ani stroną skarżącą, ani uczestnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym Gmina nie była legitymowana do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, gdyż decyzja ta została wydana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ tej Gminy. W konsekwencji skarga wniesiona przez Gminę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, z którą tenże Wójt się nie zgadza, okazała się niedopuszczalna i wobec tego podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.