I SA/Po 419/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu XA od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 419/16, umarzającego postępowanie z wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi XA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 419/16, odrzucił skargę XA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr[...], w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. NSA w Warszawie postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r., o sygn. akt II FZ 603/16, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r. odrzucające skargę stało się prawomocne z dniem 10 listopada 2016 r. Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r., na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne na skutek prawomocnego odrzucenia skargi. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw podnosząc, że nie ma możliwości sądowego dochodzenia swoich praw w sytuacji, w której nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Podniósł, że jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu z powodu wypadku, a obecnie przebywa na rencie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie na skutek wydania przez NSA orzeczenia oddalającego środek zaskarżenia od tego orzeczenia. W takiej sytuacji rozpoznawanie wniosku w przedmiocie prawa pomocy staje się zbyteczne, bowiem nawet jego rozpoznanie zgodnie z intencją strony nie niweczy skutków prawomocnego zakończenia postępowania. Mając zatem na względzie, że w wyniku wydania przez NSA postanowienia z dnia 10 listopada 2016 r., o sygn. akt II FZ 603/16, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 419/16 o odrzuceniu skargi stało się z dniem 10 listopada 2016 r. prawomocne, to rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, co uzasadniało umorzenie wywołanego nim postępowania w oparciu o regulacje art. 249a P.p.s.a. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2016 r. należało utrzymać w mocy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 260 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.