I SA/Po 424/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2008 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. P. W., reprezentowany przez doradcę podatkowego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], ustalającą P. W. zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2008 r. w kwocie [...] zł i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia 16 lutego 2015 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi. Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 kwietnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 17 akt sąd.), a wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie z dniem 15 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 14 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego, powołując się na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), oświadczył, że cofa skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu pisma wyjaśniono, że w związku z wejściem w życie art. 4 ustawy z dnia 16 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 251), odpadły wątpliwości prawne skarżącego, co do dalszego biegu postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest - stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Zgodnie z art. 219 § 1 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Brak uiszczenia wpisu, stanowi brak fiskalny skargi, który można konwalidować w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. Według tego przepisu, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Przenosząc powyższe uwagi ogólne natury prawnej na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I zawierający wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 kwietnia 2015 r., a zatem termin do uiszczenia należnej opłaty upływał z dniem 15 kwietnia 2015 r. W zakreślonym terminie brak fiskalny skargi nie został usunięty, gdyż skarżący do dnia 20 kwietnia 2015 r. nie uiścił wymaganego wpisu od skargi (informacja - k. 21 akt sąd.). Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o cofnięcie skargi wyjaśnić należy, iż merytoryczne rozpatrzenie takiego wniosku dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli zaś skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. W tych okolicznościach badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i ewentualne umorzenie postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., może mieć miejsce tylko wtedy, gdy skarga została wniesiona skutecznie. W badanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż skarga jest obarczona brakiem fiskalnym, jakim jest brak wpisu sądowego, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Tym samym stwierdzić należy, że w sprawie ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.