I SA/Po 429/25

Dnia 11 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 roku sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2025 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 3 grudnia 2024 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec K. P. (dalej jako: "strona" lub "skarżący"). 1.1. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 22 marca 2024 r., nr [...], Szef Krajowej Administracji Skarbowej określił stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł odwołanie. Szef KAS po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 16 września 2024 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja odwoławcza została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 30 września 2024 r., a następnie zaskarżona przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z uwagi na brak zapłaty podatku, wynikającego z decyzji Szefa KAS z dnia 16 września 2024 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystawił w dniu 31 października 2024 r. tytuł wykonawczy, nr [...], który przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. celem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 6 listopada 2024 r. wniósł zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku (wynikającego z decyzji Szefa KAS z dnia 16 września 2024 r.), na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Uzasadniając zarzut strona podała, że decyzja wymiarowa, stanowiąca podstawę tytułu wykonawczego została doręczona po upływie terminu przedawnienia, tj. po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego. W ocenie skarżącego termin ustawowy przedawnienia zobowiązania podatkowego z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 1111 - dalej w skrócie: "o.p.") upłynął 31 grudnia 2023 r. i nie doszło do jego przerwania, ani zawieszenia. 1.2. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2024 r., powołanym na wstępie, organ I instancji stwierdził niedopuszczalność wniesienia powyższego zarzutu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że wniesiony przez stronę zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym zakończonym ostateczną decyzją Szefa KAS z dnia 22 marca 2024 r. W decyzji tej wyjaśniono, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r., uległ przesunięciu na 10 marca 2025 r. Organ I instancji podkreślił, że regulacja art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a. nie zezwala na merytoryczną ocenę zarzutu podniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli zagadnienie, do którego się on odnosi, było już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów. 1.3. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie strona podtrzymała zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Zdaniem strony, organ błędnie przyjął, iż zarzut ten był już przedmiotem oceny w innym postępowaniu i nie oceniano w sposób generalny zarzutu nieistnienia zobowiązania podatkowego z powodu przedawnienia, lecz zarzut dotyczący niemożności prowadzenia postępowania podatkowego z powodu przedawnienia, na podstawie art. 208 § 1 o.p. 1.4. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzut związany z przedawnieniem obowiązku został podniesiony i zweryfikowany na etapie postępowania podatkowego, a weryfikacja decyzji ostatecznych w postępowaniu egzekucyjnym jest bezwzględnie niedopuszczalna. Organ II instancji powołał się na zasadę trwałości decyzji ostatecznych i wyraźne ograniczenie ich weryfikacji w przypadkach wskazanych w art. 128 o.p. Wyjaśniono, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej mogą mieć na celu wykazanie nieistnienia obowiązku, ale nie podważenie aktu administracyjnego, nakładającego ten obowiązek. Na etapie postępowania egzekucyjnego nie można wkraczać w kompetencję organu administracji publicznej, który w postępowaniu rozpoznawczym (jurysdykcyjnym) w sposób władczy rozstrzyga o prawach i obowiązkach strony, wynikających z przepisów prawa materialnego. Przypomniano, że w decyzji z dnia 22 marca 2024 r. Szef KAS wypowiedział się w kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i wskazał konkretną datę, kiedy upływa bieg tego terminu. Następnie w decyzji wydanej przez Szefa KAS wskutek złożenia odwołania, również poruszona została kwestia przedawnienia, gdzie odpowiedziano na zarzut wydania decyzji wymiarowej po upływie terminu przedawnienia. W oparciu o powyższe stwierdzono, że ustawodawca przewidział konieczność wydania rozstrzygnięcia o niedopuszczalności zarzutu (art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). Zobligowanie wierzyciela do wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszenia zarzutu ma na celu uproszczenie i skrócenie postępowania oraz zapobieżenie sytuacji kolejnego, merytorycznego rozpoznawania tej samej kwestii. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: a) art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a., b) art. 59 § 1 pkt 9 o.p. w zw. z art. 33 § 1 i art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności znajdującego podstawy i trafnego zarzutu. Uzasadniając skargę podkreślono, że przedmiotem postępowania wymiarowego nie jest, co do zasady, istnienie zobowiązania podatkowego, lecz ustalenie jego prawidłowej wysokości. Za błędne uznano stanowisko, iż kwestia istnienia zobowiązania podatkowego była już przedmiotem oceny w innym postępowaniu. Zdaniem autora skargi w innym postępowaniu oceniono dopuszczalność orzekania w kontekście przepisów o przedawnieniu, a zatem stosowanie lub nie art. 208 § 1 o.p. Powołano się na zasadę rozpoznawania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, z kolei niedopuszczalność ich rozpoznawania uznano za wyjątek. Literalna treść art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. wskazuje, że dotyczy on przypadku oceny tego samego zarzutu, a nie tego samego zagadnienia. Pojęcie zagadnienia prawnego jest zagadnieniem szerszym niż kwestia zarzutu. W postępowaniu podniesiono zarzut nieistnienia zobowiązania z powodu przedawnienia, zaś w postępowaniu podatkowym podniesiono zarzut orzekania (wydania decyzji wymiarowej) po upływie terminu przedawnienia. Skarżący stwierdził, że są to inne zarzuty choć oparte na tej samej okoliczności faktycznej i prawnej. Zatem wierzyciel miał obowiązek rozpoznania merytorycznego podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku z powodu przedawnienia. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uznanie skargi za zasadną następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź uchybienia prawu materialnemu (art. 145 § 1 p.p.s.a.), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. 3.1. Zarzuty skargi oraz ich uzasadnienie koncentrują się przede wszystkim wokół kwestii nieistnienia egzekwowanego obowiązku, w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. Zdaniem autora skargi przedawnienie to wynika z faktu doręczenia po upływie terminu przedawnienia decyzji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 16 września 2024 r. Organ odwoławczy zauważył jednak, że zarzut związany z przedawnieniem obowiązku został podniesiony i zweryfikowany już na etapie postępowania podatkowego. Wyjaśnienia wymaga, że procedura egzekucyjna przewidziana w u.p.e.a. nie służy ustaleniu bądź określaniu obowiązków zobowiązanego, czy też warunków jego wykonania, a jedynie wykonaniu obowiązków w drodze egzekucji administracyjnej, których zobowiązany nie wykonał dobrowolnie, co stanowi podstawę do przymusowego egzekwowania tego obowiązku według reguł przewidzianych w u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art. 18 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej. Podkreślić przy tym należy, że celem tego postępowania, przy uwzględnieniu ochrony praw zobowiązanego określonych przepisami u.p.e.a. sytuacjach, jest jednak zaspokojenie dochodzonych roszczeń wierzyciela. Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których podstawy są ściśle określone przez ustawodawcę, a zatem stanowią zamknięty katalog, który przewidziany jest w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź niezasadności, czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Na skutek wniesionych zarzutów uruchamiane jest postępowanie uregulowane w art. 34 u.p.e.a. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w zakresie podstaw określonych przepisem art. 33 u.p.e.a. Wskazanie podstawy zarzutu wiąże organ egzekucyjny. Wobec przedstawionej funkcji postępowania egzekucyjnego i odrębnego trybu rozpoznawania zarzutów zobowiązanego, wskazać należy, że w ramach tego postępowania co do zasady nie podlegają rozpoznaniu zarzuty, które winny być podniesione w ramach zwykłej procedury odwoławczej, realizowanej poza postępowaniem egzekucyjnym. Postępowanie wywołane zarzutami, w trybie art. 33 u.p.e.a., nie może bowiem prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego, jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. W toku postępowania egzekucyjnego, stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), czy wygaśnięcie obowiązku w całości (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 34 § 1-3 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: w całości, w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym; b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. 3.2. Mając na uwadze przywołane regulacje prawne, należy stwierdzić, że wierzyciel prawidłowo ocenił w postanowieniu, następnie utrzymanym w mocy przez organ odwoławczy, że zarzut nieistnienia obowiązku w kontekście przedawnienia był niedopuszczalny. Trafnie bowiem stwierdzono, że zarzuty związane z przedawnieniem były już rozstrzygane. W decyzji wymiarowej z dnia 22 marca 2024 r. Szef KAS wypowiedział się w kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia i wskazał konkretną datę, kiedy upływa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy przedmiotowa decyzja. Jak słusznie opisał organ odwoławczy, skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił wydanie jej po upływie terminu przedawnienia oraz błędne uznanie, że doszło do zawieszenia tego terminu. Szef KAS również w decyzji z dnia 16 września 2024 r. weryfikował kwestię przedawnienia (wygaśnięcia zobowiązania podatkowego) zobowiązania. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że trafność powyższego stanowiska potwierdzono w wyroku WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2025 r., o sygn. akt III SA/WA 2371/24, w którym wskazano, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu. WSA w Warszawie stwierdził bowiem, że wystąpienie przez organ kontroli o udzielenie informacji przez administrację podatkową zagraniczną, na podstawie art. 26 ust. 1 Umowy między Rządem [...] a Rządem [...] w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w L. V. w dniu 7 stycznia 1994 r. (w brzmieniu obowiązującym w 2017 r., Dz. U. z 1995 r., nr 49, poz. 256 ze zm.) było działaniem niezbędnym dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i odbyło się zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Organy nie nadużyły w tym zakresie prawa, a w konsekwencji bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ skutecznemu zawieszeniu, na podstawie art. 70a § 1 o.p. Organ kontroli uznał w toku prowadzonych czynności, że realizacja prawdy obiektywnej w postępowaniu wymaga wyjaśnienia określonych elementów stanu faktycznego, a jednocześnie możliwość uzyskania w tym zakresie informacji na bazie regulacji krajowych została, w przekonaniu gospodarza postępowania, wyczerpana. Miał on zatem podstawę, by zasięgnąć wsparcia administracji podatkowej zagranicznej. 3.3. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały zarzut nieistnienia obowiązku za niedopuszczalny. Jak stanowi przepis art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. niedopuszczalność zarzutu zachodzi, jeżeli zarzut "jest albo był" przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Ustawodawca nie uzależnia więc niedopuszczalności zarzutu od zakończenia odrębnego postępowania, w którym taki zarzut został zgłoszony, a jedynie jego rozpatrzenie. Istotne jest, że taki zarzut został zgłoszony w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. Celem tej regulacji prawnej jest zapobieżenie rozstrzygania tej samej kwestii w kilku odrębnych postępowaniach. Jak się wskazuje w literaturze, nie ma bowiem powodów, dla których ta sama kwestia miałaby być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu jurysdykcyjnym, a następnie ponownie – w ramach zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nie umniejsza zakresu ochrony zobowiązanego, ponieważ nadal ma on prawne możliwości oddziaływania na treść rozstrzygnięcia, odnoszącego się do zakresu jego obowiązków. Równocześnie jest chroniony interes ogólny, stanowiący uzasadnienie dopuszczenia możliwości prowadzenia egzekucji orzeczenia, od którego przysługują środki zaskarżenia (zob. tezę 8 komentarza do art. 34 u.p.e.a. [w:] P.M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023). Ratio legis regulacji art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a. jest wyeliminowanie konkurencji w zakresie rozpatrywania tych samych kwestii, w ramach dwóch postępowań, tj. zwykłego postępowania administracyjnego, w tym także podatkowego, bądź sądowego, a jednocześnie postępowania egzekucyjnego czy zabezpieczającego, których głównym i podstawowym celem jest doprowadzenie do wykonania konkretnego obowiązku. Ustawodawca, wprowadzając zasadę niekonkurencyjności środków prawnych, czego wyrazem jest art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a., zapobiega zatem powielaniu środka zaskarżenia i komplikacjom wynikającym z uruchomienia różnych trybów ochrony interesu jednostkowego w tej samej co do przedmiotu sprawie. Pierwszeństwo powinno przypadać rozpoznawaniu środków zaskarżenia dotyczących meritum sprawy, zaś postępowanie wywołane zarzutami w postępowaniu egzekucyjnym nie może prowadzić do podważenia ostatecznych i merytorycznych rozstrzygnięć organów, co do których przysługują odrębne środki zaskarżenia. Zobligowanie wierzyciela do wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszenia zarzutu ma na celu uproszczenie i skrócenie postępowania oraz zapobieżenie sytuacji kolejnego, merytorycznego rozpoznawania tej samej kwestii. Wobec powyższego rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że żądanie ponownej oceny sprawy jest niedopuszczalne i wykracza poza ramy postępowania egzekucyjnego wyznaczone przez przysługujące zobowiązanemu środki ochrony w prowadzonej egzekucji, które służą jedynie zapewnieniu prawidłowego przebiegu egzekucji. 3.4. Z powyższych względów nie mogą odnieść zamierzonego rezultatu zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 59 § 1 pkt 9 o.p. w zw. z art. 33 § 1 i art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Skarżący pozostaje w błędzie, że w sprawie nie oceniono nieistnienia zobowiązania z powodu przedawnienia, a tylko oceniono zarzut z art. 208 o.p. Zdaniem Sądu rozważono zarówno regulacje z art. 70a § 1, jak i art. 208 o.p., stwierdzając, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyli też do wygaśnięcia. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, kwestia przedawnienia była przedmiotem rozpatrzenia zarówno przez organ (w decyzji Szefa KAS z dnia 22 marca 2024 r. i 16 września 2024 r.) oraz przez sąd (w wyroku WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2025 r., o sygn. akt III SA/WA 2371/24). Skoro Szef KAS i WSA w Warszawie zbadały i uznały, że doszło do skutecznego zawieszenia terminu przedawnienia między lipcem 2021 a czerwcem 2022 r., to z oczywistych względów nie mogło dojść do przedawnienia zobowiązania podatkowego, jak i do jego wygaśnięcia na podstawie przepisu art. 59 o.p., jako skutku przedawnienia i procesowej konsekwencji w postaci umorzenia postępowania, w oparciu o art. 208 o.p. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że rozpatrywane zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego rezultatu. Organy podatkowe obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a okoliczność, że wynik sprawy nie jest zgodny z oczekiwaniami strony, nie świadczy o jego wadliwości. Materiał dowodowy został zebrany z zachowaniem reguł procesowych, jest kompletny i zupełny oraz jako taki stanowił wystarczającą podstawę do rozstrzygnięcia sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji odpowiadają prawu. 3.5. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 120 w zw. z art. 119 pkt 3 powyższej ustawy.