I SA/Po 44/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. J. R., reprezentowany przez adwokata, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. W petitum skargi wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując to żądanie wskazał przede wszystkim na swoją trudną sytuację materialną, w szczególności fakt pozostawania bez pracy i zakończenia przedsięwzięć gospodarczych, z których uzyskiwał dochody. Ponadto skarżący podniósł, że wraz z żoną i dwumiesięczną córką utrzymują się jedynie z dochodów żony. Zaznaczył także, że z żoną pozostaje w ustroju małżeńskiej rozdzielności majątkowej. Powyższe okoliczności, jego zdaniem, w sposób niewątpliwy wskazują na wypełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia skarżącego powinny zatem wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, np. odpisach z zeznań rocznych podatkowych, wyciągach z konta bankowego, rachunkach zysków i strat. Podkreślić także należy, że choć skarżący do wniosku nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację majątkową, to jednak Sąd był zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu nie tylko w oparciu o analizę wniosku strony, ale także o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., II FZ 557/10; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skarżący, zdaniem Sądu, nie wykazał należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zajścia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki. Nie przedłożył także żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jego sytuacji majątkowej. Ograniczenie się skarżącego do lakonicznego wywodu, w ocenie Sądu, nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, godzi się także zauważyć, że trudna sytuacja materialna, na którą powołuje się skarżący, nie znajduje potwierdzenie w zgromadzonych w aktach dokumentach, czego najlepszym dowodem jest postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2013 r. oddalające zażalenia skarżącego na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 5 marca 2013 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W świetle powyższego, wobec zaniechania przez skarżącego wyczerpującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - przejawiającego się w braku przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej - Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny tego wniosku. Na marginesie wypada podkreślić, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.