I SA/Po 446/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 2006 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 września 2011 r. oddalił skargę W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 2006 r. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu samemu Sądowi w innym składzie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Po pierwsze należy wskazać, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, jej wniesienie jest obwarowane szeregiem wymogów odnoszących się zarówno do możliwych ustawowych podstaw tej skargi, jak i do jej formy. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna winna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W art. 176 p.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie winna spełniać skarga kasacyjna, jako środek zaskarżenia. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 oraz 47 p.p.s.a., winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Tylko w pierwszym przypadku, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań formalnych przewidzianych dla pisma procesowego mogą one ulec konwalidacji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a. Niespełnienie natomiast wymogów szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji. W konsekwencji obarczona nieusuwalnymi brakami w zakresie elementów konstrukcyjnych skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z jej uzasadnieniem. Wskazując podstawę kasacyjną składający skargę powinien przedstawić konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika skarżącego nie zawiera podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 174 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał naruszenia prawa materialnego, czy też procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej bez wskazania przepisów zarzucono jedynie w dwóch zdaniach, że Sąd nieprawidłowo sprawował kontrolę administracyjną nad wydanymi decyzjami w sprawie oraz nie dostrzegł ewidentnych naruszeń prawa jakich dopuściły się organa administracji. Pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty przeciwko wydanym przez organy rozstrzygnięciom, a nie przeciwko wydanemu wyrokowi. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest przedstawić, na czym polegało naruszenie przez sąd prawa materialnego czy przepisów postępowania. W uzasadnieniu tym należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować swoje własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu (por. np., FSK 1657/04, LEX nr 238593; z 12 października 2005 r., I FSK 155/05, LEX nr 173263; z 23 maja 2006 r., II GSK 18/06, LEX nr 236385). Zgodnie również z orzecznictwem "...przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny sądu ograniczony jest do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym naruszenie to polegało. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować" (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 10/04, publ. "Monitor Prawniczy" 2004, nr 9, s. 392). Mając na uwadze, że skarga kasacyjna jest obarczona brakiem nieusuwalnym, co czyni ją niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.