I SA/Po 451/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P.– G. z dnia [...] nr: [...] w sprawie ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – G. z dnia [...] w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec K. K.. W petitum powyższej skargi strona wniosła m. in. o wstrzymanie wykładnia postanowienia z dnia 27 stycznia 2010 r. w sprawie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Dotyczy to również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy wyjaśnić, iż powyższych przepisów nie można interpretować w oderwaniu od ogólnej zasady dotyczącej przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, konstruowanej przede wszystkim na podstawie art. 3 §§ 2 i 3 w zw. z art. 52 P.p.s.a., w myśl której zaskarżeniu mogą podlegać określone akty lub czynności, od których nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany przez ustawę, a jeśli nie przewiduje ona takiego środka – po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W związku z istnieniem powyższej konstrukcji prawnej należy zauważyć, iż postępowanie w trybie art. 61 P.p.s.a. – mające charakter uboczny w stosunku do postępowania głównego in merito – odnosi się zasadniczo do wstrzymania wykonania aktu, który został poddany kontroli sądu administracyjnego - m. in. postanowienia, które posiada walor ostateczności - czyli jak wskazano wyżej – gdy nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia. Natomiast uprawnienie do objęcia ochroną tymczasową także aktów "(...) wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy" (art. 61 § 3 zd. III P.p.s.a.) posiada charakter akcesoryjny i jest związane z regułą wyrażoną w art. 135 P.p.s.a., która umożliwia sądowi pozbawienie bytu prawnego wszystkich niegodnych z prawem rozstrzygnięć wydanych w tej samej – z punktu widzenia materialnoprawnego – sprawie administracyjnej. Z powyższych względów Sąd zważył, iż ochrona tymczasowa w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może objąć wyłącznie aktu wydanego w pierwszej instancji, tj. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – G. z dnia [...] w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Biorąc zaś pod uwagę obowiązującą w postępowaniu z art. 61 P.p.s.a. zasadę dyspozycyjności, stosując ten przepis Sąd może działać tylko na wniosek (zob.: postanowienie NSA z 6 października 2005 r., II OZ 795/05). Ponadto należy dodać, że decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej przed sądem administracyjnym pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (por.: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07) – czego strona w najmniejszym stopniu nie uczyniła, co również uniemożliwia – w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. – ocenę zasadności zastosowania w sprawie tegoż przepisu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 §§ 3 i 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska