I SA/Po 451/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 451/15 poprzez zamieszczenie w nim rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok; postanawia I. odmówić uzupełnienia wyroku; II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – adwokat Ł. W. kwotę [...] zł (słownie: [...]) uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: [...]) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 451/15 oddalił skargę skarżącego na wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. ustanowiony w sprawie na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wyżej wymienionego wyroku w przedmiocie zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W omawianym piśmie pełnomocnik oświadczył, że skarżący nie opłacił kosztów udzielonej pomocy prawnej nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 157 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") – strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 157 § 2 p.p.s.a. – wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy postanowień art. 157 § 3 p.p.s.a., orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Odnosząc powyższe regulacje do wniosku pełnomocnika o uzupełnienie wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 listopada 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 451/15 należy stwierdzić, że wniosek w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Żaden z przepisów p.p.s.a., nie zobowiązuje bowiem sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi także art. 250 p.p.s.a., zgodnie z którym to – wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie na zasady, według których to ustala się wysokość wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. W odniesieniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zastosowania nie znajdują postanowienia art. 209 p.p.s.a., zgodnie z którym to – wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepis ten znajduje zastosowanie jedynie do kosztów postępowania między stronami. Tymczasem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a., po złożeniu przez tak ustanowionego pełnomocnika stosownego oświadczenia [por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2157/12 oraz wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt I GSK 144/07 – orzeczenia dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Regulacje p.p.s.a., a w szczególności art. 200, 203 lub 204 p.p.s.a., nie dają podstawy do obciążenia kosztami pomocy prawnej udzielonej z urzędu strony przeciwnej zamiast Skarbu Państwa [por. M. Niezgódka-Medek (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013, dostępny w bazie danych Lex Omega – dokument nr 148527]. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy może natomiast być rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny odrębnym orzeczeniem, a co więcej – może on być rozpoznany odrębnym orzeczeniem również po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy przed Sądem II instancji z uwzględnieniem udziału pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wniosek taki może również rozpoznać odrębnym orzeczeniem referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Sąd nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu we wskazanym powyżej wyroku orzeczenia w przedmiocie wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze wniosek o uzupełnienie wyroku jako bezzasadny należało oddalić. Odnosząc się do sformułowanego w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. wniosku o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy należy wskazać, że wniosek w tym przedmiocie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia [...] października 2015 r. ustanowiony na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik w osobie adwokata Ł. W. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi P. S., który to brał udział w rozprawie przed tutejszym Sądem. Stosownie do postanowień § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.) – koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Stosownie z kolei do postanowień § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia – stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6. Zgodnie zaś z postanowieniami § 6 pkt 1 omawianego rozporządzenia – stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy do 500 zł – 60 zł. Mając na uwadze okoliczność, że wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie określono na kwotę [...] zł, należne pełnomocnikowi wynagrodzenie wynosi stosownie do przytoczonych powyżej regulacji [...] zł. Omawiane wynagrodzenie należy przy tym powiększyć o kwotę podatku od towarów i usług, stosownie bowiem do postanowień § 2 ust. 3 powołanego powyżej rozporządzenia – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 19, 18 ust. 1 pkt 1 lit. a. oraz § 6 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.) orzeczono jak w pkt II sentencji.