I SA/Po 455/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2009r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. oddala skargę /-/ Sz.Widłak /-/ E.Brychcy /-/ S.Małek I SA/Po 455/09 Uzasadnienie Decyzją o sygn. [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej powołując się na przepis art. 233 § 1 pkt. 1, art. 53 §1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja Podatkowa oraz art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4 i 4c, art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r - o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] Naczelnika Urzędu Celnego nr [...], [...]. W uzasadnieniu organ II- ej instancji podał, iż w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniami o numerach [...] wszczął "z urzędu" postępowania podatkowe w sprawie towarów objętych procedurą celną dopuszczenia do obrotu. Wszczęcie tego postępowania było konsekwencją wcześniej prowadzonych postępowań celnych zakończonych decyzjami ostatecznymi w sprawach o numerach [...] ( 18 spraw). Organ II ej instancji uznał za prawidłowe działanie Naczelnika Urzędu Celnego opierającego się przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie na przepisach art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym obowiązującej w dacie powstania zobowiązań podatkowych. Podkreślono także, iż obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Nadto zdaniem organu II-ej instancji skoro zobowiązanie powstałe na gruncie przepisów ustawy z 08 stycznia 1993r. nie wygasło, to istnieje nadal mimo, iż od 01 maja 2004r. ustawa ta już nie obowiązuje. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie wnosząc o jego uchylenie pełnomocnik strony skarżącej zarzucił: naruszenie art. 208 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 Ordynacji podatkowej polegające na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do przedawnienia należności, gdy prawidłowa ocena winna doprowadzić do wniosku, iż należności uległy przedawnieniu, rażące naruszenie art. 175 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 7 Konstytucji R.P. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na niezidentyfikowanym przepisie prawa, a także naruszenie art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 17 ust. 10 ustawy o Służbie Celnej polegający na podpisaniu decyzji przez osobę nieposiadającą upoważnienia albo niezgodnie z tym upoważnieniem lub umocowaną przez osobę powołaną niezgodnie z przepisami prawa tj. dyrektora lub zastępcę dyrektora izby celnej powołanego przez osobę inną aniżeli Minister Finansów. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż w toku postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego strona skarżąca wpłaciła na konto zabezpieczeń kwotę stanowiącą równowartość należności podatkowych oraz wystąpiła o przyjęcie zabezpieczenia. W ocenie skarżącego organy podatkowe bezprawnie odmówiły przyjęcia złożonego zabezpieczenia. Bezprawne działanie organów nie może powodować skutecznego przerwania biegu przedawnienia. Dalej autor skargi akcentuje, iż niedopuszczalne było wydanie decyzji z oparciem na normie zawartej w art. 11-11e ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym skoro przepisy te w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie obowiązywały. Za niedopuszczalne autor pisma uznaje także powołanie się na treść art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, albowiem kompetencja wynikająca z tego przepisu dotyczy importu w rozumieniu tej ustawy. Tymczasem towar którego dotyczy decyzja przyjechał na terytorium Polski z terenu Unii Europejskiej. Dalej skarga podnosi, iż zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja Podatkowa, decyzja powinna zawierać m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. O tym, kto jest "osobą upoważnioną" rozstrzygają przepisy ustrojowe zawarte w innych i ustawach. Zgodnie z art. 17 ust. 10 ustawy o Służbie Celnej, dyrektora izby celnej i jego zastępcę powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych. Jak przewiduje natomiast art. 17 ust. 5 tej ustawy, w razie braku odpowiedniej liczby kandydatów do przeprowadzenia konkursu (...) dyrektora izby celnej powołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych bez postępowania konkursowego. Autor skargi wyraził jednocześnie pogląd, iż kompetencja do powołania dyrektorów i wicedyrektorów izb celnych ma charakter osobisty i jako taka nie może być przekazywana na rzecz innych osób. Dyrektora Izby Celnej, A. W. T. nie powołał minister właściwy do spraw finansów publicznych, lecz Sekretarz Stanu w tym Ministerstwie, E. S.-R. Zdaniem skarżącego, kompetencja wynikająca z art. 17 ust. 10 ustawy o Służbie Celnej ma charakter osobisty i jest ściśle związane z organem jakim jest minister właściwy do spraw finansów publicznych. Kompetencja ta nie ma charakteru przenoszalnego, a zatem powołanie A. W. T. na stanowisko Dyrektora Izby Celnej nastąpiło przeze osobę do tego nieupoważnioną. W konsekwencji A. T. nie mógł skutecznie upoważnić do podpisania kwestionowanej decyzji A. W. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie oraz argumentował, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o bezprawnym działaniu organów prowadzących postępowanie mającym na celu skuteczne przerwanie biegu przedawnienia należności podatkowych. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W rozpatrywanej sprawie liczony zgodnie z regułą zawartą w tym przepisie termin przedawnienia upłynąłby 31 grudnia 2008r. Jednakże ustawodawca zastrzegł w § 4 możliwość przerwania biegu przedawnienia w przypadku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W analizowanej sprawie zastosowano środek w postaci zajęcia prawa majątkowego (rachunku bankowego) na podstawie art.67 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229 z 2005 roku 1954 z późniejszymi zmianami), o którym podatnik został zawiadomiony w dniu 29.12.2008 r. Dzień ten należy uznać jako moment przerwania biegu terminu przedawnienia w myśl art.70 § 4 Ordynacji podatkowej. Termin zaczął biec na nowo od dnia 31.12.2008 r. - licząc od dnia następnego po dniu, w którym zajęto rachunek bankowy dłużnika. Wykonanie zajęcia zaś nastąpiło w dniu 30.12.2008r., co wynika z pisma Gospodarczego Banku Wielkopolski z dnia 31.12.2009r. Tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 208 w związku z art. 70 Ordynacji podatkowej należy uznać za nieuprawniony. Ustosunkowując się do zarzutu oparcia zaskarżonej decyzji na niezidentyfikowanym przepisie prawa, podkreślono, decyzja organu celnego została wydana w oparciu o art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), obowiązujący w dacie jej wydawania. Zasadą bowiem jest stosowanie przepisów ustrojowych i procesowych według stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji, w szczególności, gdy brak jest przepisów intertemporalnych odmiennie regulujących tę kwestię. A więc ze względu na charakter tej normy, stanowiącej przepis proceduralny uprawniający organ do wydania decyzji wymiarowej w sytuacji, gdy nie zapłacono podatku od importowanych towarów lub podatek ten zapłacono w niższej wysokości, organ stwierdził, iż nie nastąpiło naruszenie prawa odnośnie zastosowanych przepisów. Bez znaczenia dla sprawy są w tym przypadku przywołane przez organ I instancji artykuły 11c i 11 e uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem okoliczność ta nie może stanowić, że organ ten działał bez podstawy prawnej do orzekania, gdyż takowa w momencie wydawania decyzji istniała. Analizując z kolei sytuację zastosowania przepisów materialnych w niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Celnej stanął na stanowisku, że powinny być one stosowane z dnia powstania zobowiązania podatkowego, co pozwoliło na wykluczenie sytuacji w której prawo obowiązywałoby wstecz. Końcowo Dyrektor Izby Celnej za nieuzasadniony uznał także zarzut podpisania decyzji przez osobę nie upoważnioną. Stwierdził, iż A. T. został powołany na stanowisko Dyrektora Izby Celnej aktem z dnia 9.08.2007 r., podpisanym przez sekretarza stanu E. S.-R. Z kolei E. S.-R. została upoważniona do zastępowania Ministra Finansów w czasie jego nieobecności zarządzeniem Ministra Finansów nr 9 z dnia 5.03.2007 r. w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów (upoważnienie to aktualnie wynika z decyzji nr 8/08/BMI z dnia 7.08.2008 r. w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa), wydanym w oparciu powołany w pkt.1 art.37 ustawy z dnia 8.08.1996 r. o Radzie Ministrów. Zgodnie z § 2 ust.4 ww. zarządzenia w czasie nieobecności ministra finansów posiada ona kompetencje do powoływania i odwoływania m.in. dyrektora izby celnej. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna W pierwszej kolejności Sąd poddał ocenie zarzut oparty na twierdzeniu, że została ona popisana przez osobę, która nie posiadała upoważnienia do wydawania decyzji, albowiem zarzut ten de facto zmierzałby do wykazania nieważności decyzji. Zaznaczyć należy, iż zarzut tej samej treści podnoszony był także w innych postępowaniu z udziałem tych samych stron. Np. w wyroku z dnia 17 czerwca 2009r. w sprawie I SA/Po 307/09 sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 17 ust. 10 ustawy z 24 lipca 1999r. o służbie celnej (Dz. U. 2004, Nr 156, poz. 1641, ze zm.) dyrektora izby celnej oraz jego zastępcę powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych. Z kolei w myśl § 2 ust. 4 Zarządzenia nr 9 Ministra Finansów z 5 marca 2007r. w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów w czasie nieobecności Ministra Finansów kompetencje określone w ust. 1 (m.in. mianowanie, powoływanie oraz odwoływanie dyrektora izby celnej) i w ust. 3 pkt 1 przysługują Sekretarzowi Stanu E. S.- R. A. W. T. powołany został na stanowisko Dyrektora Izby Celnej przez E. S. - R. aktem z dnia 09 sierpnia 2007r. Dalsze upoważnienie do podpisywania rozstrzygnięć w imieniu Dyrektora udzielone zostało w Regulaminie organizacyjnym Izby Celnej stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji nr 30/2004 Dyrektora Izby Celnej z 30 kwietnia 2004 r. Wobec powyższego nie można przyjąć, iż decyzja organu odwoławczego podpisana została przez osobę nie posiadającą upoważnienia, tym bardziej, iż wymieniony akt powołania nie został podważony w jakimkolwiek postępowaniu (zob. uchwała SN z 20 lutego 2008r., III SZP 1/08). Nie doszło zatem do naruszenia przepisów art. 143 § 2 pkt 4 oraz art. 210 § 1 pkt 8 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej. Gdy więc sam akt powołania został wydany w prawidłowej formie i przez upoważniony do tego organ (w niniejszym przypadku przez upoważnionego przez ministra Finansów - Sekretarza Stanu w tym Ministerstwie) to mimo ewentualnych naruszeń procedury powołania danej osoby na stanowisko organu administracji publicznej, powołanie jest ważne. Gdyby zaś uznać powołanie za decyzję administracyjną, to taka decyzja dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa korzysta z domniemania prawidłowości i ma móc obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego przez stwierdzenia jej nieważności w trybie i na zasadach określonych w Kpa. Jak wynika z powyższych rozważań Sądu Najwyższego w sprawie objętej niniejszą skargą akt powołania Dyrektora Izby Celnej korzysta z domniemania prawidłowości, gdyż powołanie to nie zostało wycofane z obrotu prawnego. Jednocześnie stwierdzić należy, iż skarga podważa udzielenie upoważnienia do podpisywania decyzji w imieniu Dyrektora Izby Celnej udzielonego przez A. T. A. W. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję podpisał tymczasem W. T., tym samym w tej części zarzuty skarżącego nie mają bezpośredniego związku z niniejszą sprawą. Przechodząc do kolejnych zarzutów należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała, iż w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do przedawnienia należności podatkowych. Podnoszone w skardze zarzuty odnoszą się w tym zakresie do kwestii odmowy przyjęcia zabezpieczenia i stanowią odrębne i zaskarżone rozstrzygniecie. Prawidłowość i zasadność decyzji w tamtym zakresie nie mogą podlegać ocenie w niniejszej sprawie, w której niewątpliwie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do argumentacji zmierzającej do wykazania, iż zaskarżona decyzja oparta została na niezidentyfikowanym przepisie prawnym stwierdzić należy, iż zgodnie art. 11ust.2 ustawy o VAT z dnia 8 stycznia 1993r organ celny był obowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Jeżeli kwoty podatków zostały wykazane przez podatnika nieprawidłowo, organ celny oblicza te kwoty w prawidłowej wysokości i wykazuje je w zgłoszeniu celnym. Natomiast art. 11c ust.1 tej ustawy stanowił, że jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. Z dniem 1 września 2003r. art. 11c ust. 1 został zmieniony przez art. 11 pkt 9 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U.03.137.1302). W nowym brzmieniu przepis ten stanowił, że w przypadkach innych niż określone w art. 11 ust. 1, 2 i 2a kwoty podatków należnych z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji. Odpowiednikiem art. 11c ust.1 ustawy o VAT jest art. 33 ust.2 ustawy o VAT z 2004r., który stanowi że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Natomiast zgodnie z art. 37 ust.1 ustawy o VAT z 2004r. podatnik jest obowiązany zapłacić różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji naczelnika urzędu celnego, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, a podatkiem pobranym przez ten organ w terminie 10 dni, licząc od dnia doręczenia tych decyzji. Dla dalszych rozważań konieczne jest podkreślenie, że podatek od towarów i usług określony przepisami ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r. stanowi kontynuację podatku od towarów i usług wprowadzonego do polskiego systemu podatkowego ustawą o VAT z 1993r. Kontynuacja ta, w ocenie Sądu, ma miejsce również w stosunku do stanu prawnego istniejącego w 2003r. Nie ma racji skarżący, że decyzje organów celnych określające zobowiązanie wydane od 1 września 2003r. nie mogą dotyczyć stanów faktycznych, w których dług celny powstał przed dniem 1 września 2003r. Nie można w szczególności podzielić poglądu, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003r. decyzja organu podatkowego w sprawie podatku VAT od importu miała charakter konstytutywny. W 2002 r. art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993r. (podobnie jak art. 19 ust. 7 i 8 ustawy o VAT z 2004 r.) stanowił jako zasadę, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Jednakże w przypadku objęcia towarów procedurą celną: uszlachetniania czynnego, odprawy czasowej, przetwarzania pod kontrolą celną, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą objęcia towarów tą procedurą (art. 6 ust. la). Z przepisów tych wynika, że powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w imporcie towarów uzależnione jest od ustalenia chwili powstania długu celnego lub w przypadku trzech wyżej wymienionych procedur - od ustalenia chwili objęcia towarów stosowną procedurą celną. Te natomiast momenty wyznaczają przepisy Kodeksu celnego. W każdym zatem przypadku, w którym Kodeks celny wiąże powstanie długu celnego w przywozie, powstaje jednocześnie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów (art. 6 ust. 7 ustawy o VAT). W art. 209 § 1 i § 2 Kodeksu celnego postanowiono, że dług celny w przywozie powstaje w wypadku: 1) dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, 2) objęcia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym procedurą odprawy czasowej, z częściowym zwolnieniem od cła, - z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. Oznacza to, że z tym też momentem - przyjęcia zgłoszenia celnego - powstaje jednocześnie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów (art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r. i art. 19 ust. 7 ustawy o VAT z 2004 r). Art. 11 c ust.1 i 2 stanowił, że w wypadku stwierdzenia, że urząd celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości, a podatnik jest obowiązany w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji zapłacić różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji urzędu skarbowego a podatkiem pobranym przez urząd celny. Jeżeli bowiem zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993r. w imporcie towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powstania długu celnego i to zdarzenie stwarza zobowiązanie podatkowe oraz nakłada na urząd celny wydający decyzję o dopuszczeniu towarów importowanych do obrotu na polskim obszarze celnym obowiązek określenia kwoty podatku od towarów i usług należnego od tych towarów, zobowiązanie to nie może powstać po raz wtóry przez wydanie decyzji organu podatkowego ustalającej podatek w prawidłowej wysokości. W odniesieniu do tej samej kategorii stanów faktycznych zobowiązanie podatkowe powstać może wyłącznie w jeden z przedstawionych powyżej sposobów. Z przepisu art. 11c ust. 1 analizowanej ustawy zatem wynika, na co wskazuje także jego wykładnia gramatyczna, że celem wydania decyzji przez organ podatkowy, przy określonej w nim hipotezie, nie jest ustalenie zobowiązania podatkowego przez jego ukształtowanie, lecz jego ustalenie w prawidłowej wysokości z powodu niewłaściwego wypełnienia w tym zakresie obowiązków przez płatnika, jakim jest urząd celny, w stosunku do zobowiązania podatkowego powstałego z mocy prawa w chwili powstania długu celnego. W podatku od towarów i usług bowiem występuje tożsamość momentów powstania obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego w okolicznościach, dla których ustawodawca ustalił moment powstania obowiązku podatkowego (R. Mastalski: Prawo podatkowe, 4 wydanie , C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 187). Zatem z przepisu art. 11c ust.1 ustawy o VAT z 1993 r. w brzmieniu obowiązującym w 2003r. wynika jednoznacznie, że wydane na ich podstawie decyzje podatkowe urzędu skarbowego nie kształtowały zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów, gdyż zobowiązanie to już ukonstytuowało się w chwili nastąpienia okoliczności określonych w art. 6 ust. 7 i 7a tej ustawy, z którymi ustawa łączy powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów . Nie ulega wątpliwości, iż organ wydający decyzję musi być właściwy w sprawie na dzień wydawania rozstrzygnięcia. W decyzji powinny więc być powołane przepisy, które dają organowi uprawnienie do wydania decyzji. Należy jednak zauważyć, iż ustawodawca uchwalając ustawę o podatku od towarów i usług z 2004 r. przewidział w tej ustawie identyczne uprawnienie dla organów celnych jak w poprzedniej ustawie, czego dowodem jest art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. odpowiadający treści przepisowi art. 11c ust.1 ustawy o VAT z 1993r. Tak więc, podstawa prawna do określenia przez organy celne zobowiązania podatkowego w sytuacji weryfikacji zgłoszenia celnego złożonego pod rządami "starej" ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym istniała w dacie wydania decyzji. Uprawnienie organu celnego określone w art. 11c ust.1 ustawy z 8 stycznia 1993 r., istnieje nadal po tej dacie, mimo jej uchylenia. Art. 33 ust 2 ustawy o VAT z 2004r. nie eliminuje z obrotu prawnego uprawnienia organów celnych do określania wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości w stosunku do weryfikacji zgłoszeń celnych złożonych pod rządami "starej" ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zatem mimo zmiany przepisów na podatniku ciąży obowiązek podatkowy, którego konkretyzacja może nastąpić do daty przedawnienia. Oznacza to, że jeśli po uchyleniu poprzedniej ustawy podatkowej istnieje przepis pozwalający na konkretyzację obowiązku podatkowego, to nie ma przeszkód do wydania decyzji określającej to zobowiązanie podatkowe. W odniesieniu do niniejszej sprawy oznacza to konkretnie, że art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004r. r. będzie miał zastosowanie zarówno do nowych obowiązków podatkowych jak i do tych, które istniejąc w momencie wejścia w życie tych ustaw -powstały pod rządem ustawy o VAT z 1993 r. w tym również w stanie prawnym obowiązującym przed 01 września 2003r, Wobec powyższego Sąd stwierdza, że organ celny błędnie wskazał: w podstawie prawnej art. 11c ust. 1 ustawy o VAT z 1993r. zamiast art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. Niemniej jednak, pomimo błędnego wskazania przepisu, nie można stwierdzić, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Podstawa prawna, bowiem istniała, tyle że wynikała z art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. Zatem w rozpatrywanym przypadku błędne powołanie podstawy prawnej nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Powyższy pogląd przedstawiony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2009r sygn. I SA/Po 1398/08 (LEX nr 475260), który sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela. W konsekwencji niesłuszny jest zarzut pełnomocnika skarżącego iż Naczelnik Urzędu Celnego orzekając w dacie 11 grudnia 2008r. o obowiązkach podatkowych dotyczących (importu) towarów wprowadzonych na polski obszar celny przed dniem 01 maja 2004r. działał bez podstawy prawnej. Mając na względzie całokształt podniesionych okoliczności, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które rodziłyby konieczność uchylenia zaskarżonej interpretacji, i stąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. /-/Sz. Widłak /-/E. Brychcy /-/St. Małek