I SA/Po 470/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. A. i G. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. A. i G. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników spółki za zaległości podatkowe spółki i określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga H. A. i G. A., reprezentowanych przez adwokata, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników spółki za zaległości podatkowe spółki i określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006r. W petitum skargi strona wniosła m. in. o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na oczywistą obrazę przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania podatkowego, polegającą na działaniu opisanym szczegółowo w skardze. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, powołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej w skrócie: P.p.s.a.), stwierdziła, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że decyzja organu drugiej instancji w zaskarżonym zakresie zostanie w wyniku rozpoznania skargi uchylona. W takiej sytuacji, jeżeli wcześniej dojdzie do egzekucji zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie [...] zł, to ze względu na jego wysokość powstanie dla skarżących szkoda oraz nieodwracalne skutki. Przede wszystkim w razie konieczności zapłaty kwoty [...] zł oraz odsetek za zwłokę, skarżący nie będą w stanie funkcjonować, co zagrozi w sposób niewątpliwy ich egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tą możliwość. W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 339/07, publ. LexPolonica nr 2114635). Uzasadnienie takiego wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób pozwalający na ocenę, czy zaistniały konkretne przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji, skoro we wniosku tym podniesiono jedynie ogólnikowe stwierdzenia, które nie odnosiły się do konkretnej sytuacji skarżącego. Strona nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednocześnie na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania strony skarżącej w tej kwestii. Sąd administracyjny nie działa bowiem w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, POP z 2009 r., nr 2, poz. 22). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że strona nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Powyższe uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny jego sytuacji w ramach rozpoznania niniejszego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.