I SA/Po 473/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2024 r. sprawy ze skargi W. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 czerwca 2024r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Wnioskiem z 10 marca 2024 r. W. W. (dalej zwany jako "wnioskodawca" lub "skarżący") wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiając opis zdarzenia przyszłego wnioskodawca wskazał, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 1999 r., posiada rezydencję podatkową w kraju oraz jest czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w kraju. Do 2015 r. w ramach wynajmu bezpłatnego najmował od ojca zabudowaną garażami działkę (dalej jako: nieruchomość), gdzie znajdował się parking dla samochodów użytkowanych przez niego w ramach działalności gospodarczej. Nieruchomość stanowi jedną działkę, dla której została założona Księga Wieczysta [...] Wnioskodawca w 2015 r. powyższą nieruchomość otrzymał od ojca w darowiźnie. Nieruchomość nie była przez niego wprowadzona do środków trwałych i konsekwentnie nie była amortyzowana. Na nieruchomości była wykonywana działalność gospodarcza podatnika. Służyła ona za garaż i parking dla samochodów użytkowanych w ramach działalności gospodarczej. Podatnik na nieruchomości dokonał utwardzenia parkingu. Adres nieruchomości został uwzględniony w CEIDG jako "dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej". Koszty związane z utrzymaniem nieruchomości (np. media), a także koszty remontów i napraw eksploatacyjnych były finansowane w ramach działalności gospodarczej - stanowiły koszt uzyskania przychodu, a VAT uwzględniony w fakturach ww. tytułami stanowił VAT naliczony wnioskodawcy. Koszty remontów i napraw budynku oraz parkingu nigdy nie przekroczyły 30% wartości nieruchomości. Obecnie wnioskodawca planuje sprzedaż ww. nieruchomości. Z racji faktu, że nieruchomość stanowi działka zabudowana garażem oraz posiada utwardzony parking, w opinii wnioskodawcy, nie stanowi ona przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Na tle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wnioskodawca sformułował następujące pytanie: czy sprzedaż nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 226 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."). Wnioskodawca przedstawiając własne stanowisko w sprawie wskazał, że do transakcji znajdzie zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Zwrócił uwagę na spełnienie przez niego przesłanki pozytywnej z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., tzn. pomiędzy zakupem nieruchomości, a ich sprzedażą upłynął okres powyżej 5 lat. Podkreślił, że do niniejszej sprzedaży nie znajduje zastosowania art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f., ponieważ nieruchomość nie była składnikiem majątku, który: a) byłby środkiem trwałym podlegającym ujęciu w środkach trwałych, b) składnikiem majątku o wartości do [...] zł, c) składnikiem majątku o okresie używalności krótszym niż lub równym rokowi, d) byłby spółdzielczym prawem do lokalu użytkowego. Zaznaczono, że nieruchomość nigdy nie została przyjęta do używania w rozumieniu art. 22a u.p.d.o.f. Wnioskodawca powołał stanowisko N. S. A. zawarte w uchwale 7 sędziów z 17 lutego 2014 r., o sygn. II FPS 8/13, a także stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 14 września 2021 r. o sygn. [...] Końcowo podkreślił, że nieruchomość została nabyta tytułem nieodpłatnym (darowizna od ojca), a więc do jej pozyskania nie były zaangażowane środki finansowe pochodzące z działalności gospodarczej. Zdaniem wnioskodawcy do niniejszej sprzedaży nie znajdzie zastosowania art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. Zastosowanie znajdzie natomiast art. 10 ust. 8 u.p.d.o.f. i na jego podstawie sprzedaż nie zostanie opodatkowana. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 3 czerwca 2024 r., nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że co do zasady, przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki: odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Organ wyjaśnił, że od 1 stycznia 2015 r. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Zmiana treści powyższego przepisu wynikała z przyjętej ostatecznie przez sądy administracyjne linii orzeczniczej, ukształtowanej uchwałą N. S. A. z 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13. Organ podkreślił, że co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r. objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Zdaniem organu, przychód ze sprzedaży składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej podatnika stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Jednakże od tej zasady przewidziany został wyjątek, zgodnie z którym jeżeli składnik majątku wykorzystywany w działalności gospodarczej podatnika należy do jednej z kategorii wskazanych w art. 14 ust. 2c ustawy (np. jest lokalem mieszkalnym), to wtedy przychodu ze sprzedaży takiego składnika majątku nie traktuje się jako przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Ponadto podkreślono, że definicja pojęcia środki trwałe wywodzi się z art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. a ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.). Wskazano, że grunt jest zdatny do użytku z chwilą nabycia. Co istotne, w przypadku nabycia nieruchomości zabudowanej - oddzielnymi środkami trwałymi są grunty oraz posadowione na nich budynki i budowle. W myśl art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f. amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi. Organ zaznaczył, że przepisy u.p.d.o.f. nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ani też dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej). Odnosząc się do elementów stanu faktycznego, organ stwierdził, że podjęcie opisanych we wniosku czynności bezsprzecznie oznacza, że wnioskodawca wykorzystywał nieruchomość w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W momencie otrzymania nieruchomości w darowiźnie powinna ona zostać ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ponieważ spełniała definicję środka trwałego - była bowiem kompletna i zdatna do użytku. Dlatego też, zdaniem organu, sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, należy rozpatrywać w kontekście przychodu z działalności gospodarczej. Bez znaczenia pozostaje również fakt, że nabyta przez wnioskodawcę nieruchomość nie została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Bez względu na to, czy został spełniony obowiązek wynikający z art. 22d ust. 2 ww. ustawy dotyczący wprowadzenia składnika majątku do tej ewidencji, czy też nie - kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości - zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. - stanowi przychód z działalności gospodarczej. W skardze z 19 czerwca 2024 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uwzględnienie skargi oraz uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: - art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. przez błędną jego wykładnię i uznanie, że dla przedmiotowego stanu faktycznego ten przepis nie znajdzie zastosowania, - art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. przez błędną jego wykładnię i uznanie, że dla przedmiotowego stanu faktycznego ten przepis znajdzie zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący poszerzył argumentację poszczególnych zarzutów. W opinii skarżącego podniesione w uzasadnieniu interpretacji przez organ argumenty są bezzasadne. Organ stwierdził, że uchwała N. S. A. o sygn. II FPS 8/13 od 2015 r. w związku z nowelizacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. nie zawiera już aktualnych tez. Zdaniem skarżącego, takie stanowisko jest sprzeczne z tezami z innych interpretacji indywidualnych, np. z 14 września 2021 r. sygn. [...]. Według skarżącego powyższa uchwała zachowuje swoją aktualność i mając na względzie jej treść, aby sprzedaż nieruchomości stanowiła przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, muszą być spełnione łącznie dwa warunki: muszą być one ujęte w ewidencji środków trwałych oraz muszą być wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej. Ponadto, organ w interpretacji stwierdził, że nowelizacja art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f., która weszła w życie w 2015 r., zmieniła znaczenie tego przepisu. W opinii skarżącego nie jest to uzasadnione twierdzenie, co potwierdza sam Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 3 kwietnia 2023 r. sygn. [...] Ponadto, skarżący, dopełniając analizę prawno- podatkową przytoczył uchwałę NSA podjętą w składzie 7 sędziów z 21 maja 2021 r. o sygn. II FPS 1/21. W piśmie procesowym, stanowiącym sprostowanie skargi, wskazano, że na stronie 7 skargi pojawił się zapis: "Wnioskodawca nie ma obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych i czego nie uczynił. Dodatkowo definicję z ustawy o rachunkowości stosujemy pomocniczo w przypadku, gdy na gruncie u.p.d.o.f. nie ma takowej". Wnioskodawca prowadzi księgi rachunkowe w rozumieniu rachunkowości, co wynika z obowiązków ich zaprowadzenia na podstawie ustawy o rachunkowości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia sporna w sprawie dotyczy prawidłowej kwalifikacji przychodu z tytułu planowanego przez skarżącego zbycia działki zabudowanej garażami do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8, czy pkt 3 u.p.d.o.f., a dokładniej, czy fakt wykorzystywania tej nieruchomości w działalności gospodarczej, nie będzie rodził dla skarżącego konsekwencji podatkowych w postaci konieczności rozpoznania przychodu podatkowego. Według stanowiska skarżącego, skoro przedmiotowa nieruchomość, otrzymana od ojca w formie darowizny w 2015 r., wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych, to jej zbycie nie generuje przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, a przychód ze sprzedaży należy kwalifikować do źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. Według przeciwnego stanowiska organu, przywołującego brzmienie przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., obwiązującego od dnia 1 stycznia 2015 r., okoliczność, iż nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie ma znaczenia dla uznania, że przychód ze zbycia tej nieruchomości będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym ze źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Ocenę, że wskazywana przez skarżącego nieruchomość stanowi składnik trwały organ oparł o treść przepisów art. 22a - 22c u.p.d.o.f. W zaistniałym sporze, Sąd podziela pogląd organu, zaprezentowany w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wyjaśnić należy, że przepis art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. zawiera otwarty katalog źródeł przychodów, o charakterze rozłącznym – konkretny przychód może być przypisany tylko do jednego źródła przychodów. W pkt 3 ww. przepisu wyszczególniono jako jedno z tych źródeł pozarolniczą działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Co do zasady zatem, przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki. Po pierwsze, odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz po drugie, zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. Z brzmienia art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. wynika, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących: a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza [...] zł, c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Jednocześnie w myśl art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Definicja środków trwałych zawarta w u.p.d.o.f. dla celów podatkowych została ściśle powiązana z pojęciem amortyzacji, czyli stopniowej utraty wartości składników majątkowych. Odpisy amortyzacyjne są – zgodnie z art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. kosztem uzyskania przychodów. Powyższa ustawa wyróżnia trzy grupy środków trwałych, określone kolejno w jej art. 22a, 22b i 22c. Obowiązek prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wynika z zapisów art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. W ewidencji tej powinny być ujęte wszystkie składniki majątku spełniające definicje zawarte w art. 22a-22c u.p.d.o.f., od których podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Brak ujęcia składnika majątkowego w ewidencji powoduje – w myśl art. 22n ust. 6 u.p.d.o.f. – utratę prawa do uznania odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodów. Jednakże z brzmienia omawianych przepisów, nie wynika bezwzględny obowiązek wprowadzenia składnika majątkowego do ewidencji w sytuacji, gdy podatnik ten nie zalicza do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych. N. S. A. (O.Z. we Wrocławiu) w wyroku z 14 listopada 1997 r., I SA/Wr 1364/96 stwierdził, że skoro podatnik ewidencji środków trwałych nie prowadził i odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów nie wliczał, to organy podatkowe nie mają obowiązku, ani nawet nie są kompetentne do tego, by za podatnika za ubiegły okres taką ewidencję tworzyć i obliczać odpisy. Zatem, jeżeli skarżący nie ujął składnika majątkowego w ewidencji środków trwałych, mimo że wykorzystywał go w prowadzonej działalności gospodarczej, to nie będzie mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych, ponieważ w myśl art. 22n ust. 6 u.p.d.o.f. nie stanowią one kosztów uzyskania przychodów. W przepisie art. 14 u.p.d.o.f. ustawodawca uregulował kwestię przychodów z działalności gospodarczej. Zgodnie z jego ust. 2 pkt 1 lit. a) przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Należy podkreślić, na co zwrócił również uwagę organ w zaskarżonej interpretacji, że przepis ten w powyższym brzmieniu wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. i ma zastosowanie do przychodów uzyskanych ze zbycia środków trwałych po 31 grudnia 2014 r. Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. W myśl art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f. amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi. Z powyższych wyjaśnień wynika, że przepisy u.p.d.o.f. nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ani też dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej). Należy zwrócić uwagę, że art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. przed zmianą, tj. przed 1 stycznia 2015 r., wymagał do uznania przychodu ze zbycia nieruchomości za przychód z działalności gospodarczej ujęcia tej nieruchomości w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. N. S. A. w uchwale z dnia 17 lutego 2014 r. II FPS 8/13 (powołane orzeczenia dostępnie są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: bazy CBOSA) uznał, że odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f., w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. Jednakże po 31 grudnia 2014 r. warunek ujęcia w ewidencji zmieniono na warunek podlegania ujęciu w ewidencji, co stanowi zasadniczą różnicę. W zawartym w Druku Sejmowym nr 2330 uzasadnieniu tej zmiany wskazano, że ma ona charakter doprecyzowujący, a jej celem jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności i dotyczy m. in. składników, których podatnik - pomimo takiego obowiązku – nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W ocenie Sądu, treść analizowanego przepisu, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r., w kontekście uzasadnienia projektu oraz zestawienia brzmienia art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. obowiązującego do dnia 31 grudnia 2014 r. i od dnia 1 stycznia 2015 r., nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, iż dla uznania przychodu ze zbycia środka trwałego wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej jako przychodu z działalności gospodarczej bez znaczenia jest czy środek trwały, o którym mowa został ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, istotne jest to czy podlegał on ujęciu w takiej ewidencji. Przepis powyższy ma zasadnicze znaczenie dla właściwej oceny skutków podatkowych przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego i nie reguluje on ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych, ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych. Regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. objęty został zatem przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, bądź nie, te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W kontekście powyższego, prawidłowo w zaskarżonej interpretacji organ wywiódł, że okoliczności, iż nieruchomość służyła za garaż i parking dla samochodów użytkowanych w ramach działalności gospodarczej, była wpisana w CEIDG jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej oraz to, że koszty związane z utrzymaniem, remontem i naprawami eksploatacyjnymi były finansowane przez skarżącego, w ramach działalności gospodarczej i były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów - wyczerpują przesłankę stanowiącą o jej "wykorzystywaniu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej". Podjęcie opisanych we wniosku czynności bezsprzecznie oznacza, że skarżący wykorzystywał przedmiotową nieruchomość w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W momencie otrzymania nieruchomości w darowiźnie powinna ona zostać ujęta przez skarżącego w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ponieważ spełniała definicję środka trwałego - była bowiem kompletna i zdatna do użytku. Dlatego też sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, należy rozpatrywać w kontekście przychodu z działalności gospodarczej. Wobec wykorzystywania tej nieruchomości do prowadzonej działalności gospodarczej, nie ulega wątpliwości, że jako środek trwały w rozumieniu art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W tej sytuacji, skoro nieruchomość, o której mowa, była składnikiem majątku wykorzystywanym w prowadzonej działalności gospodarczej i jako środek trwały podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f.), to przychód z odpłatnego jej zbycia, zasadnie organ interpretacyjny, uznał za przychód ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej prawidłowo zatem organ stwierdził, że przychód ze zbycia przez skarżącego nieruchomości, o której mowa we wniosku, będzie stanowić przychód z działalności gospodarczej, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Dochód ze zbycia tej nieruchomości opodatkowany będzie podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z wybraną przez skarżącego formą opodatkowania działalności gospodarczej. Podobne stanowisko, jak w niniejszej sprawie, zostało zajęte, m.in. w wyroku NSA z 9 kwietnia 2019 r. sygn. II FSK 1165/17, wyroku NSA z 17 grudnia 2019 r. o sygn. II FSK 523/18, wyroku WSA w Warszawie z 31 marca 2017 r. o sygn. VIII SA/Wa 893/16. Wbrew zarzutom skarżącego, niezasadne jest stosowanie w sprawie analogii do wniosków wynikających z uchwały NSA z 21 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21. Uchwała ta dotyczy kwalifikacji przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze do właściwego źródła przychodów. Natomiast w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z kwalifikacją do właściwego źródła (przychodów) przychodów ze sprzedaży nieruchomości. Skutki podatkowe tej czynności wprost wynikają z powołanych powyżej przepisów prawa podatkowego. Podkreślić należy, że wydając interpretację indywidualną organ nie jest zobowiązany do polemiki z wnioskodawcą, co do powołanych przez niego twierdzeń i argumentów. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wynikający z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 731/13). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji.