I SA/Po 488/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy z wniosku Gminy D. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi Gminy D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga Gminy D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. strona skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko Gminie wyrządzi jej znaczną szkodę o charakterze majątkowym, gdyż obowiązek zapłaty niezmiernie wysokiej kwoty znacznie uszczupli i tak już niewysoki budżet Gminy. Powyższe uniemożliwi, zdaniem skarżącej, spełnianie przez Gminę podstawowego obowiązku, a więc zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Uszczerbek w postaci zmniejszenia środków gminnych o kwotę [...] zł spowoduje bowiem ograniczenie możliwości przeznaczania środków pieniężnych na działalność związaną m. in. z oświatą, ochroną zdrowia, pomocą społeczną. Według strony skarżącej, w efekcie ucierpi społeczność lokalna i wśród mieszkańców Gminy skutki prowadzonej egzekucji mogą zostać odebrane jako przejaw niesprawiedliwości. Gmina bowiem, która zobowiązana była do pobrania kar za bezprawną wycinkę drzew sama ponosić ma bardzo duże koszty bezskutecznej egzekucji. Zdaniem skarżącej najistotniejsze z punktu widzenia wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, które dotyczy sfery niemajątkowej, a mianowicie fakt, że renoma, dobre imię, prestiż i autorytet Gminy D. narażone zostaną na szwank. Dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego w stosunku do Gminy może wywołać utratę jej zaufania wśród podmiotów, z którymi współpracuje. Skutkiem tego może być nawet odpływ inwestorów z terenu Gminy, co spowodować może spowolnienie gospodarki na jej terenie i utratę miejsc pracy. Strona zaznaczyła, że są to skutki trudne do odwrócenia i odbudowanie renomy Gminy po prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym będzie z pewnością trudne i czasochłonne. Jednocześnie wskazano, że Gmina nie uchyla się od obowiązku zapłaty kosztów egzekucyjnych organowi egzekucyjnemu. Wprawdzie kwota egzekwowanej należności jest dosyć duża, lecz z pewnością ze względu na budżet Gminy D. brak jest jakichkolwiek obaw by Gmina nie miała możliwości finansowych z tego obowiązku się wywiązać. Zdaniem skarżącej brak było zatem podstaw do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przed rozstrzygnięciem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie aktu administracyjnego, określającego zobowiązanie podatkowe, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji lub postanowienia jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. Ustalenie, czy w konkretnej sprawie sądowej zachodzi choćby jedna ze wskazanych przesłanek możliwe jest z jednej strony w oparciu o twierdzenia wnioskodawcy i przedstawioną przez niego dokumentację, z drugiej zaś strony w wyniku analizy całokształtu okoliczności faktycznych danej sprawy (por. też postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Na gruncie badanej sprawy strona skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanki zajścia, w wyniku wykonania postanowienia, trudnych do odwrócenia skutków, tzn. takich, których powstanie spowoduje istotną, trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Powyższe podstawy do wstrzymania wykonania postanowienia dotyczą sfery niematerialnej. O ile bowiem ewentualna szkoda majątkowa opisana przez skarżącą nie jest w istocie znaczna i jak podniosła sama strona, posiada ona możliwości finansowe, aby z tego obowiązku się wywiązać. O tyle, zdaniem Sądu, z uwagi na fakt skierowania egzekucji wobec Gminy może ucierpieć renoma, dobre imię, prestiż i autorytet Gminy D.. Tymczasem są to wartości niematerialne, których odbudowanie może okazać się bardzo trudne i długotrwałe. Z uwagi na powyższe egzekucja może być niewątpliwie dotkliwym skutkiem wykonania zaskarżonego postanowienia, uzasadniającym udzielenie przez Sąd ochrony tymczasowej. Niezależnie od powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, konieczność pozytywnego załatwienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia, w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a., jest podyktowane koniecznością ochrony interesów społeczności lokalnej, która w istocie ponosiłaby negatywne konsekwencje działań zobowiązanego i bezskuteczności egzekucji wobec niego. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o treść art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.