I SA/Po 490/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadził postępowanie egzekucyjne wobec A. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwanej również skarżącą) na podstawie własnych tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...] Naczelnik postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...] z uwagi na bezskuteczność. Skarżąca pismem z 25 stycznia 2021 r. wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika z [...] grudnia 2020 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] marca 2021 r., nr [...] odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z tego samego dnia o nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził uchybienie przez skarżącą terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika z [...] grudnia 2020 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że postanowienie Naczelnika zostało doręczone skarżącej 30 grudnia 2020 r. W konsekwencji termin na wniesienie zażalenia upływał 7 stycznia 2021 r. Zażalenie nadano z uchybieniem terminu 26 stycznia 2021 r. Pismem z 26 kwietnia 2021 r. skarżąca wniosła skargę na postanowienie Dyrektora z [...] marca 2021 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sytuacji gdy na skutek braku doręczenia postanowienia, termin ten nie rozpoczął biegu; 2) art. 45 k.p.a. poprzez uznanie, że dla skutecznego doręczenia spółce korespondencji wystarczające jest doręczenie jej dowolnej osobie znajdującej się w budynku pod adresem, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa; 3) art. 44 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zaniechanie awizacji przesyłki w przypadku niezastania jej adresata ani osoby upoważnionej do odbioru jest prawidłowe oraz że w niniejszej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia postanowienia Naczelnika z [...] marca 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem tym stwierdzono uchybienie przez skarżącą terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...] W ocenie Dyrektora postanowienie Naczelnika zostało skutecznie doręczone skarżącej 30 grudnia 2020 r., w konsekwencji czego termin do wniesienia zażalenia mijał 07 stycznia 2021 r. W rezultacie skarżąca nadając zażalenie 26 stycznia 2021 r. uchybiła terminowi na jego wniesienie. Skarżąca kwestionuje skuteczność doręczenia postanowienia Naczelnika. Rację w sporze należało przyznać organowi. W ocenia sądu wydając zaskarżone postanowienie trafnie przyjęto, że 30 grudnia 2020 r. doszło do prawidłowego doręczenia postanowienia Naczelnika z [...] grudnia 2020 r. Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 45 k.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy postanowienie Naczelnika z [...] grudnia 2020 r. zostało nadane na adres skarżącej uwidoczniony w KRS, tj. na adres: ul. [...]. [...] [...]. Postanowienie to jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zostało odebrane przez M. M. 30 grudnia 2020 r. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że omawiane doręczenie zostało dokonane do rąk osoby nieuprawnionej. Przez pojęcie osoby uprawnionej w rozumieniu art. 45 k.p.a. należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez spółkę do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli osoba taka przebywa w miejscu siedziby spółki i nie oświadczy doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Należy zgodzić się z poglądami judykatury, że uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie pełnomocnictwa. Zatem do odbioru przesyłki pocztowej nie jest konieczne uprawnienie do reprezentowania spółki, nie jest też niezbędny wpis osoby upoważnionej do KRS [tak: wyrok NSA z 9 września 2015 r., II GSK 1684/14]. Na tle art. 45 k.p.a. w orzecznictwie stwierdza się również, że obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby czynności tej dokonywała osoba upoważniona. Wskazuje się również, że to jednostka organizacyjna będąca adresatem pisma ponosi odpowiedzialność za właściwe zorganizowanie przyjmowania pism i obiegu korespondencji. Zaniedbania w tym zakresie obciążają adresata pisma [tak: wyrok NSA z 23 sierpnia 2016 r., II OSK 2952/14]. W realiach niniejszej sprawy przyjąć należy, że skarżąca ponosi konsekwencje ewentualnych zaniedbań ze strony podmiotu udostępniającego jej adres w ramach świadczenia usługi wirtualnego biura, organizującego tym samym obieg korespondencji podmiotów korzystających z tego adresu. Z uwagi na prawidłowe doręczenie postanowienia Naczelnika z [...] grudnia 2020 r. termin na wniesienie zażalenia na postanowienie mijał 07 stycznia 2021 r. Mając zaś na uwadze, że zażalenie to zostało nadane 26 stycznia 2021 r. prawidłowo stwierdzono uchybienie przez skarżącą terminowi na jego wniesienie na podstawie art. 144 w zw. z art. 134 k.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.