I SA/Po 496/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. – podatek liniowy wg stawki 19% postanawia odrzucić skargę. Wskazaną w sentencji decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...], Nr [...], którą organ I instancji określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. - podatek liniowy wg stawki 19% w kwocie [...],- Decyzja organu odwoławczego, zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 21 marca 2012r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 303 akt adm.). Wbrew temu pouczeniu Skarżący wniósł skargę w dniu 19 kwietnia 2012r. (data nadania, koperta, k. 5 akt sąd.) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Po wpłynięciu skargi do Sądu w dniu 23 kwietnia 2012r. (prezentata Biura Podawczego Sądu na skardze, k. 3 akt sąd.), Przewodniczący Wydziału I zarządził zarejestrowanie skargi w Dzienniku Korespondencji Ogólnej [...] i przekazanie jej zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), do Dyrektora Izby Skarbowej w P. celem nadania sprawie biegu. Skarga wraz z pismem stanowiącym wykonanie zarządzenia została przekazana Dyrektorowi Izby Skarbowej w P. dnia 24 kwietnia 2012r. (doręczenie osobiste, k. 13 akt sąd.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. szczególny tryb wnoszenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Skarga wniesiona z naruszeniem powyższych wymogów nie podlega odrzuceniu a liminie, ale przekazaniu właściwemu organowi, zgodnie z trybem określonym w powołanym przepisie. Wówczas za datę wniesienia skargi przyjmuje się dzień nadania skargi do właściwego organu przez Sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2009r., sygn. akt II GSK 254/09). Natomiast stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin ten ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została pełnomocnikowi Skarżącego skutecznie doręczona w dniu 21 marca 2012r., a zatem trzydziestodniowy termin do dokonania tej czynności, za pośrednictwem organu, upłynął z dniem 20 kwietnia 2012r. Skarga natomiast wbrew temu pouczeniu została wniesiona w dniu 19 kwietnia 2012r. (data nadania, koperta, k. 5 akt sąd.) bezpośrednio do Sądu, a przekazanie jej do Dyrektora Izby Skarbowej w P. nastąpiło dzień po jej wpływie do Sądu, tj. dnia 24 kwietnia 2012r. (doręczenie osobiste, k. 13 akt sąd.). Jak już wyżej wyjaśniono, datę tę należało uznać za datę wniesienia skargi. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., albowiem w ocenie Sądu upłynął on bezskutecznie w dniu 20 kwietnia 2012r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.