I SA/Po 497/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 05 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek. W skardze z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżący pozostaje w związku małżeńskim. Wraz z żoną utrzymują się z prowadzonej przez skarżącego działalności gastronomicznej, polegającej na prowadzeniu baru w miejscowości [...], ale przede wszystkim ze świadczenia emerytalnego żony skarżącego, w związku z niskim dochodem uzyskiwanym z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. W roku podatkowym 2014 skarżący wraz z żoną osiągnęli dochód brutto (przed opodatkowaniem podatkiem dochodowym) w wysokości [...] zł, co dało średnio miesięczny dochód brutto na poziomie [...] zł. Z analizy zestawienia obrotów dla prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, sporządzonej za okres od stycznia do grudnia 2015 r. (także bilansu firmy za rok 2015) wynika, że dochód brutto (przed opodatkowaniem podatkiem dochodowym) skarżącego z działalności wyniósł [...] zł, co daje miesięczny dochód brutto na poziomie [...] zł. Skarżący wyjaśnił, że dochód uzyskiwany przez skarżącego i jego żonę w całości przeznaczany jest na zaspokojenie ich potrzeb życiowych, w tym na spłatę kredytu zaciągniętego w [...] w wysokości [...] zł, którego miesięczna rata kredytowa wynosi ok. [...] zł, przy czym pozostały do spłaty okres wynosi 28 miesięcy. Skarżący nie posiada żadnych innych składników majątkowych, z których orzeczona zaskarżoną decyzją kara pieniężna mogłaby zostać wyegzekwowana, w szczególności nie posiada składników, które mógłby łatwo spieniężyć, celem zaspokojenia kary pieniężnej. Skarżący nie posiada także oszczędności, z których mógłby zaspokoić roszczenie Urzędu Celnego, oczekując następnie na rozstrzygnięcie merytoryczne niniejszej skargi. W tym stanie oczywistym jest, że egzekucja,której przedmiotem będzie kara pieniężna w kwocie [...] zł, skierowana zostanie do jedynego składnika majątkowego skarżącego - bieżącego dochodu z prowadzonej działalności. Zdaniem skarżącego, choć kwota [...] zł, która stanowi wymierzoną przez organ celny w niniejszym postępowaniu karę, nie jest znaczną szkodą, to jednak nie można odmówić jej takiego charakteru, uwzględniając, że przekracza ona kwotę rocznego dochodu skarżącego i stanowi dla niego kwotę niemożliwą do uregulowania. W ocenie strony skarżącej brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Do wniosku załączono zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 PIT – 36, informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2014, bilans za rok 2015, zaświadczenie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (k. 11- 23 akt sąd.). Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W sytuacji, gdy Sąd ma wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 201/05). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. W uzasadnieniu wniosku nie wykazano konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, iż w stosunku do skarżącego wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Na poparcie swojej argumentacji skarżący wprawdzie przedłożył aktualną dokumentację, jednakże znajdujące się w aktach sądowych dokumenty, w tym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 PIT – 36, informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2014, bilans za rok 2015, zaświadczenie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej nie są wystarczające do kompleksowej oceny przez Sąd sytuacji majątkowej skarżącego. Z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 PIT – 36 wynika, że skarżący osiągnął przychód w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł, dochód w kwocie [...] zł. Dochód małżonki wyniósł [...] zł. Łączny dochód brutto w roku podatkowym 2014 skarżącego i jego małżonki stanowi kwota [...] zł, co przeliczeniu na miesięczny dochód brutto stanowi kwotę [...]. Z bilansu za rok 2015 firmy P.H.U. [...] w [...] wynika, że przychody ze sprzedaży stanowi kwota [...] zł, wydatki na zakup towarów wyniosły [...] zł, pozostałe wydatki [...] zł w tym amortyzacja [...] zł. Razem wydatki stanowią kwotę [...] zł, dochód firmy wyniósł [...] zł. Natomiast przedłożone zaświadczenie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wygenerowane [...] lutego 2016 r. potwierdza, m.in. prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej od [...] sierpnia 1991 r., aktywny status indywidualnej działalności gospodarczej oraz brak wpisów dotyczących upadłości czy postępowania naprawczego. Zdaniem Sądu przedstawiony przez skarżącego dochód za rok 2014 i prowadzenie czynnej działalności gospodarczej nie mogą być jedynym miarodajnym kryterium na badanie zdolności skarżącego do zapłaty wymierzonej kary. Natomiast fakt posiadania przez skarżącego innych zobowiązań nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa. Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań kredytowych nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności. W ocenie Sądu nawet fakt wyegzekwowania określonej kwoty przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie wywołuje nieodwracalnych skutków, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Podkreślić należy, że utrata płynności finansowej czy uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682 – powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na podstawie wniosku strony i załączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącej i osób pozostających na jej utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Sąd nie mógł zatem uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawiona sytuacja materialna wnioskodawcy nie uzasadnia wniosku o wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu, bowiem uprawdopodabnia jedynie, że zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji, może zostać niewykonane kosztem innych zobowiązań. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.