I SA/Po 506/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 06 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] w skardze na powyższą decyzję wniósł o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Wskazał, że nakładanie kar polega również na uskutecznianiu przepisu z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Kara pieniężna wymierzana jest bowiem na podstawie zamieszczonego w art. 14 u.g.h. zakazu urządzania gier poza kasynem, który to przepis stanowi tzw. "regulację techniczną". Przepis powinien podlegać uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej. Polska niedopełniła tego wymogu proceduralnego w związku z czym zakaz z art. 14 ust. 1 u.g.h. jako bezskuteczny, nie może być stosowany wobec jednostek, a tym samym sankcja za jego naruszenie również nie może być wymierzana). Obliguje sąd krajowy do udzielenia ochrony tymczasowej w drodze zastosowania najbardziej zdatnej do tego normy prawa krajowego, którą w niniejszej sprawie jest regulacja z art. 61 § 3 p.p.s.a. Do wniosku dołączone zostało zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (PIT-36L) za lata 2012-2014, informacja o wysokości dochodu (poniesionej straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym (PIT/B) za lata 2012-2014, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (PIT-37) za rok 2013, deklaracja dla podatku od towarów i usług (VAT-7K) za 2-4 kwartał roku 2014 oraz za 1 kwartał 2015 r., informacja z CEIDG o działalności gospodarczej wnioskodawcy (k. 17 – 33 akt sąd.). Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie mógł zostać uwzględniony. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w granicach przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie sądowi twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę. Sąd rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku niedopuszczalne. Argumentacja skarżącego zmierzająca do wykazania, że przepisy u.g.h. są przepisami technicznymi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE nie może wywrzeć zamierzonego skutku. Sąd nie jest również władny do oceny trafności argumentacji skarżącego zmierzającej do wykazania, że przepisy u.g.h. stanowiące materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji są regulacjami technicznymi w rozumieniu powyższej dyrektywy . Zdaniem sądu skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Przede wszystkim nie wskazał okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Wniosek nie zawiera informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącego oraz na posiadany przez niego majątek. Do wykazania powyższego nie jest wystarczający sam wywód strony. Skarżący powinien poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego. Skarżący wprawdzie załączył do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (PIT-36L) za lata 2012-2014, informacja o wysokości dochodu (poniesionej straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym (PIT/B) za lata 2012-2014, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (PIT-37) za rok 2013, deklaracja dla podatku od towarów i usług (VAT-7K) za 2-4 kwartał roku 2014 oraz za 1 kwartał 2015 r., informacja z CEIDG o działalności gospodarczej wnioskodawcy, jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie przedłożył też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Dopiero porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14 publ. LEX nr 1550923). W niniejszej sprawie brak podstaw do przyjęcia , że kara nałożona zaskarżoną decyzją w kwocie [...] zł, grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem dla niego nieodwracalnych skutków. Dlatego sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.