I SA/Po 525/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna- Kubicka Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011r. sprawy ze skargi E.P. na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę Minister Finansów działając przez podmiot upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...) wydanym na podstawie art. 14g § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) pozostawił bez rozpatrzenia wniosek E. P. o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., wobec czego organ podatkowy zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem, iż nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie go bez rozpatrzenia, poprzez wskazanie: 1) okoliczności sprzedaży nieruchomości a mianowicie czy nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm. - dalej: updof), 2) sposobu nabycia w 2005 r. udziału we współwłasności nieruchomości, np. spadkobranie, darowizna, umowa kupna - sprzedaży, inne, 3) czy nieruchomość stanowiła całość lub część nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.- dalej: uprol), a jeśli tak, to czy w związku z tą sprzedażą nie utraciła ona charakteru rolnego. Wnioskodawca uzupełnił wniosek w dniu 31 marca 2011r. (data nadania), czyli po upływie wyznaczonego terminu albowiem wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu (...) marca 2011r., a wyznaczony termin do uzupełnienia wniosku upłynął z dniem (...) marca 2011r. W zażaleniu na powyższe postanowienie E. P. wyraził niezadowolenie, że zostało wydane na skutek zaledwie jednodniowego uchybienia terminowi do uzupełnienia wniosku. Jednocześnie wnioskodawca wniósł również o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Podał, że przyczyną spóźnienia w uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej była specyfika prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (brukarstwo) i utrudniony kontakt z radcą prawnym zajmującym się sprawą. Zażalenie nie zostało jednak podpisane przez osobę występującą z tymże zażaleniem. Wobec tego Minister Finansów działając przez organ upoważniony, wezwał E. P. a do uzupełnienia zażalenia w zakresie braku podpisu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie poinformował wnioskodawcę, iż stosownie do postanowień art. 139 § 4 O.p., okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem pisma nie wlicza się do terminu przewidzianego na załatwienie sprawy. Wnioskodawca uzupełnił zażalenie w wyznaczonym terminie. Natomiast oceniając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji, Minister Finansów działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P., postanowieniem z dnia (...) maja 2011 r., nr (...), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie "przywrócenia terminu do złożenia odpowiedzi na wezwanie w sprawie dotyczącej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości". W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, że w myśl art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 O.p. oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV O.p. Natomiast instytucja przywrócenia terminu w razie jego uchybienia, regulowana jest przepisem art. 162 O.p., zawartym w rozdziale 7 działu IV O.p. Zatem, w sprawie, instytucja przywrócenia terminu nie ma zastosowania, gdyż art. 14h ustawy nie odsyła do stosowania art. 162. Mając na uwadze treść art. 165a § 1 O.p. stanowiącego, iż gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy odmówił wszczęcia postępowania o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji. Po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawcy na rozstrzygnięcie w tej kwestii Minister Finansów postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011r., nr (...), utrzymał w mocy wydane w I instancji postanowienie z dnia (...) maja 2011 r., nr (...) w sprawie "przywrócenia terminu do złożenia odpowiedzi na wezwanie w sprawie dotyczącej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości." Natomiast w drugiej kwestii pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia Minister Finansów postanowieniem z dnia (...) maja 2011r. nr (...), wydanym na podstawie art. 14g § 1 O.p. utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...), pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek E. P. a o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje równo interesy podatnika i Skarbu Państwa. Zasada zaufania nie może być jednak rozumiana jako konieczność wydawania rozstrzygnięć sprzecznych z obowiązującym prawem, a korzystnych dla podatnika. Wnioskodawca nie dopełnił warunków, o których mowa w art. 14b § 3 i art. 169 § 1 O.p., bowiem nie przedstawił w ustawowym terminie, pomimo skutecznie doręczonego wezwania, wyczerpującego opisu stanu faktycznego. Uzupełnienie wniosku z uchybieniem tego terminu pozostaje bez pozytywnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z uwagi na uchybienie terminowi do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadne było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Wnioskodawca w zażaleniu na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) maja 2011 r., nr (...), utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...) o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podał, co następuje: przez cały okres prowadzonej działalności gospodarczej płaci systematycznie podatki i inne zobowiązania, rozlicza się uczciwie. Jako mała firma budowlana zatrudniająca do pięciu pracowników, dochód roczny wykazał na poziomie (...) zł, bowiem ma rzetelne i uczciwe podejście do obywatelskiego obowiązku. W sprawie chodzi o jednodniowe przekroczeniu terminu, którego przyczynę już wcześniej wyjaśnił i że wnosił o przywrócenie terminu, gdyż w Polsce istnieje zasada odstępstwa od przepisów prawa. Dlatego prosi o przywrócenie terminu, ewentualnie danie innej, następnej możliwości przedstawienia racji i o pomoc w ustaleniu stanu faktycznego. Minister Finansów działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011r. nr (...) wydanym na podstawie art. 14b § 1 i § 6, art. 14g § 1 i § 3 w zw. z art. 220, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 oraz art. 236 § 2 O.p. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia (...) maja 2011 r., nr (...) o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. Uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że stosownie do art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Skoro nie istnieją przepisy uprawniające organy do przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie można prowadzić w tym zakresie postępowania. Skoro wnioskodawca w dalszym ciągu jest zainteresowany uzyskaniem interpretacji przepisów prawa podatkowego, może złożyć ponownie wniosek pamiętając, że powinien on odpowiadać wymogom określonym wart. 14b § 2-5 oraz art. 14f § 1 i 2 O.p. W skardze wnioskodawca domagał się w istocie rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wskazał, że możliwe jest odstąpienie od wymogów wynikających z art. 169 § 1 O.p. Podkreślił, że raz prawo daje do dokonania czynności niekorzystny termin 7 dni, a innym razem 30 dni. Przytoczył przykłady dotyczące - zdaniem wnioskodawcy - cech polskiej praworządności. Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż zaskarżone postanowienie, jest zgodne zobowiązującym stanem prawnym, wobec czego nie może zostać zmienione, ani uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował powołane przez siebie przepisy prawa a rozstrzygnięcie trafnie uzasadnił. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na podstawie art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. Według art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W myśl zaś art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Kwestię przywrócenia terminu reguluje art. 162 O.p., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż w dziedzinie wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych przepisy art. 162 O.p. dotyczące przywracania terminu nie znajdują zastosowania albowiem nie został on wymieniony w treści art. 14h O.p. Na podstawie art. 120 O.p. w toku postępowania organy podatkowe są zobligowane do działania na podstawie przepisów prawa, nie mogą więc w tym zakresie dokonywać wyboru, które z przepisów bezwzględnie obowiązującego prawa zastosować, a które nie. Jeżeli norma wyłącza zastosowanie określonego rozwiązania organ nie ma w tym względzie możliwości wyboru. Restrykcyjny charakter opisanego rozwiązania łagodzony jest przez możliwość ponownego złożenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego - które to prawo przysługuje (nadal) skarżącemu. Wystosowanie do wnioskodawcy wezwania do uzupełnienia braków wniosku było uzasadnione albowiem braki dotyczyły elementów niezbędnych do wydania prawidłowej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wezwanie było sformułowane zgodnie z wymogami prawa, precyzyjnie wskazywało zakres żądanego uzupełnienia wniosku, termin, w ciągu którego należało dokonać uzupełnienia, zawierało także stosowne pouczenie o skutkach niedotrzymania terminu. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji wyroku.