I SA/Po 559/25

Dnia 22 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (sprawozdawca) Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekretarz sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 6 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia 29 listopada 2024 r., umorzył wobec P. G. (zwany dalej również jako "strona", "podatnik" lub "skarżący") postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn od otrzymanych w dniu 7 stycznia 2020 r. środków pieniężnych od M. G.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 24 września 2023 r. poprzez złożenie zeznania SD-3 wszczęte zostało postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. W zeznaniu podatnik oświadczył, że w dniu 7 stycznia 2020 r. otrzymał tytułem darowizny od żony, środki pieniężne w kwocie 50.000,00 zł, przelewem na rachunek bankowy prowadzony przez [...] S.A. W piśmie z dnia 6 października 2023 r. podatnik oświadczył, że darowizna nie została udokumentowana umową w formie pisemnej, a otrzymane środki zostały wydatkowane na wykończenie mieszkania, czyli cele remontowe, oraz na wydatki bieżące. W piśmie z dnia 17 stycznia 2024 r. M. G. zaprzeczyła temu, że udzieliła i wykonała darowiznę pieniężną na rzecz męża w okresie od czerwca 2019 r. do kwietnia 2020 r., na łączną kwotę 368.100,00 zł. Wyjaśniła, że pieniądze, które przekazała na rachunek bankowy pochodziły w całości z darowizn otrzymanych przez nią od jej rodziców - to jest od P. i M. K.. Pieniądze od rodziców były przekazane na zakup i wykończenie mieszkania. Darowizny te M. G. otrzymała od rodziców przelewem na rachunek bankowy. Wszystkie darowizny zgłosiła w urzędzie skarbowym w ustawowym terminie, tym samym korzystała ze zwolnienia z podatku od spadków i darowizn. Ponadto oświadczyła, że rodzice nigdy nie wyrazili woli dalszego przekazania tych pieniędzy na rzecz jej męża. Między nią a podatnikiem istniał wówczas umowny ustrój rozdzielności majątkowej. Dokonując przelewów na rachunek bankowy podatnika nie miała zamiaru darowania podatnikowi pieniędzy i powiększania jego majątku. Przekazywane pieniądze były przeznaczone na realizację przez niego zakupów służących nabyciu i wykończeniu nowego mieszkania. Przelewy nie były darowiznami, lecz miały charakter techniczny - miały zasilić konto podatnika, aby mógł on dokonać niezbędnych zakupów, gdy M. G. zajmowała się małymi dziećmi. W dalszej części wyjaśniła, że powodem zgłoszenia przez podatnika otrzymanych od niej środków pieniężnych jako darowizny do opodatkowania, po upływie prawie 4 lat od pierwszego przelewu, jest wytoczone przez nią powództwo o podział majątku wspólnego. Jej zdaniem zgłoszone do Urzędu zeznania podatkowe SD-3 są przez podatnika wykorzystywane przed sądem jako dowód na okoliczność, że miał środki własne na zakup i wykończenie wspólnego mieszkania. Według M. G. próbuje on wykreować w sądzie roszczenie wobec niej o zwrot tych środków, jako nakładów na wspólny majątek, przez co chce się domagać większej spłaty przy podziale majątku. Przesłuchana 20 marca 2024 r. , w charakterze świadka, M. G. zeznała, że 15 lutego 2024 r. rozwiodła się z mężem. Pieniądze, które przelewała na rachunek bankowy podatnika tytułem "na wydatki" były w całości przeznaczone na zakup i wyposażenie wspólnego mieszkania. Zaprzeczyła stanowczo, że były to darowizny albo środki przeznaczone na tzw. "życie". Przesłuchany w dniu 6 czerwca 2024 r. w charakterze strony podatnik, oświadczył, że od początku małżeństwa narracja rodziny byłej żony była taka, że wszystko co otrzymują z żoną od jej rodziców jest wspólne. Zeznał, że wszystkie przelewy dokonywane na konto byłej żony przez jej ojca były z przeznaczeniem dla ich obojga. Dla podatnika oczywistym było, że przelewy dokonywane przez małżonkę na rachunek bankowy podatnika wpisywały się w rozumienie, że jest to darowizna między małżonkami. Oświadczył, że cały ciężar zakupu mieszkania, projektu, wykańczania i sprzątania spoczywał na nim i nigdy nie zgodziłby się na wzięcie na siebie takiego ciężaru w celu realizacji zakupu i wykończenia mieszkania, które nie byłoby w połowie jego własnością. Zeznał również, że wcześniej nie występował w roli obdarowanego i ze względu na brak wiedzy prawniczej oczywistym, w tamtym czasie było, że jeśli współmałżonek dokonuje przelewu ze swojego konta na konto dewelopera, w celu zakupu mieszkania, którego stali się współwłaścicielami w równych częściach, załatwiało to sprawę wkładu i darowizny. Wyjaśnił, że przelewy od byłej małżonki zgłosił jako darowiznę po czasie ze względu na fakt, że w czasie okołorozwodowym, po konsultacjach z prawnikami, otrzymał informację, że jeśli darowizny nie zostaną zgłoszone to będzie obciążony 20% sankcją. Wskazał ponadto, że nieprawdą jest, że to M. G. zgłaszała darowizny od rodziców do urzędu skarbowego. Wszystkie dokumenty przygotowywane były przez jej ojca i brata, a ona tylko składała swój podpis. Gdyby nie jej rodzina nie wiedziałaby o konieczności zgłaszania czegokolwiek do Urzędu. Końcowo zeznał, że w tamtym czasie (gdy wykańczał i urządzał mieszkanie) żona nie pracowała, tylko zajmowała się dwójką małoletnich dzieci. Podatnik natomiast pracował dużo ponad przeciętny etat. Wziął na siebie ten ciężar tylko i wyłącznie z powodu głębokiego przekonania, że mieszkanie jest współwłasnością w pełnym tego słowa znaczeniu. W piśmie z 28 sierpnia 2024 r. podatnik ponownie oświadczył, że przelewy przekazywane na jego konto przez żonę w okresie od 5 września 2019 r. do 3 kwietnia 2020 r. traktował jako darowizny, które przeznaczył na zakup i wyposażenie wspólnego mieszkania. Postanowieniem z 4 listopada 2024 r. organ włączył do akt sprawy kopię pisma M. G. z 16 października 2024 r., w którym ponownie zaprzeczyła faktowi udzielenia i wykonania którejkolwiek ze spornych darowizn na rzecz byłego męża. Zwróciła uwagę, że przelewy nie zostały w odpowiednim czasie zgłoszone przez podatnika do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, co potwierdza jej zdaniem, iż nie były one darowiznami, lecz stanowiły jedynie płatności techniczne i tak były wówczas traktowane przez obojga małżonków. Co więcej w opisie tych przelewów nie zostało wskazane, iż były w ogóle darowiznami. Opisy przelewów wskazują, że podatnik miał je przeznaczyć na pokrycie wydatków. podsumowując organ wyjaśnił, że w trakcie procesu rozwodowego oraz procesu o podział majątku podatnik zgłosił do właściwego Urzędu Skarbowego do opodatkowania tytułem darowizny - przelewy pieniężne otrzymane od małżonki w latach 2019-2020. Przedmiotem niniejszego postępowania jest przelew z 7 stycznia 2020 r. jaki małżonka dokonała na rzecz podatnika, w kwocie 50.000,00 zł z opisem w tytule "na wydatki". Organ stwierdził, że przelana przez małżonkę podatnika kwota 50.000,00 zł nie była darowizną na rzecz podatnika. Środki pieniężne od M. G. cały czas były jej wkładem na wydatki, a rachunek podatnika, w tej sytuacji należy traktować jako rachunek techniczny do przelewów i płatności na wykończenie i urządzenie wspólnego mieszkania. Przekazywane środki zdaniem organu należy traktować jako nakłady na wspólną nieruchomość. Za wiarygodne organ uznał treści zeznań złożonych przez M. G., ponieważ były spójne, konsekwentne i korespondowały z pozostałym zebranym materiałem dowodowym w sprawie. W szczególności w części dotyczącej ustalenia jaki był charakter i cel przelanej kwoty na rachunek bankowy małżonka – w świetle art. 199a o.p. Konsekwentnie wykazała, że były to pieniądze przekazane na wydatki na zakup i wykończenie wspólnego mieszkania. Sama otrzymała te środki od rodziców jako darowiznę, którą przed upływem sześciu miesięcy zgłosiła do właściwego Urzędu Skarbowego aby skorzystać ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1813 ze zm.; w skrócie: "u.p.s.d."). Zrobiła tak również w stosunku pozostałych darowizn otrzymanych od rodziców w latach 2019-2020. Na przelewach bankowych od rodziców (z rachunku bankowego P. K.) zawsze w tytule była wpisana "darowizna" lub "darowizna na cele mieszkaniowe". Natomiast, przelewając podatnikowi otrzymaną wcześniej od rodziców kwotę darowizny zawsze konsekwentnie wpisywała w tytule przelewu "na wydatki". Organ zwrócił również uwagę, że tuż przed zakupem wspólnego mieszkania i przed dokonaniem pierwszych przelewów, które podatnik zgłosił jako darowizny, małżonkowie zawarli umowę o rozdzielności majątkowej z wyrównaniem dorobków. Z umowy wynika, że otrzymane ewentualne darowizny zwiększałyby dorobek obdarowanego małżonka. Zdaniem organu okoliczność ta świadczy również o tym, że zamiarem M. G. nie było dokonywanie darowizny i bezzwrotnego przysporzenia w majątku osobistym podatnika, ponieważ w przeciwnym razie zawieranie takiej umowy byłoby pozbawione sensu. Z kolei wyjaśnienia podatnika, że M. G. nic nie wiedziała, że należy zgłosić w określonym czasie do Urzędu Skarbowego darowizny (aby korzystały ze zwolnienia) i że przygotowywał te dokumenty jej ojciec i brat bez jej wiedzy, przeczą w ocenie organu zeznaniom podatnika o tym, że zamiarem teścia było od samego początku aby wszystkie darowizny, które przekazuje córce były również darowiznami dla podatnika, ponieważ w takiej sytuacji przygotowałby również stosowne dokumenty dla niego, które należałoby złożyć do Urzędu Skarbowego, tj. zeznanie podatkowe SD-3. Na powyższe wskazuje oświadczenie żony podatnika, w którym fakt zgłoszenia otrzymanych środków do opodatkowania powiązała z wszczęciem postępowania sądowego o podział majątku. Złożone przez P. G. zeznania podatkowe SD-3 są przez niego wykorzystywane w tym postępowaniu, jako dowody rzekomego posiadania przez niego środków na zakup i wykończenie wspólnego mieszkania. Dzięki temu usiłuje on wykreować w sądzie roszczenie o zwrot tych środków, jako jego nakładów na wspólny majątek. Przed wydaniem decyzji podatnik zapoznał się z aktami sprawy i pismem z dnia 7 listopada 2024 r. podtrzymał swoje stanowisko, że pieniądze pochodzące od teściów i przelewane na jego konto przez M. G. w okresie od czerwca 2019 r. do kwietnia 2020 r. stanowiły darowizny na jego rzecz od żony, a intencją teściów było zawsze przekazywanie pieniędzy dla obojga małżonków na ich wspólne cele. Złożone przez podatnika wyjaśnienia nie zmieniły jednak stanowiska organu w sprawie. M. G., jako strona dokonująca przelewów jasno wskazała, że nie było jej zamiarem zwiększenia zasobów pieniężnych podatnika, a jedynie umożliwienie zakupu mieszkania oraz jego wyposażenia, ze środków otrzymanych w drodze darowizny od jej ojca. Z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, na podstawie art. 208 § 1 o.p. organ umorzył postępowanie. W odwołaniu z dnia 24 grudnia 2024 r. podatnik wniósł o zmianę decyzji poprzez uznanie, że otrzymane środki pieniężne stanowiły darowiznę na jego rzecz. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne uznanie, że przedmiotowy przelew był przelewem "technicznym", a nie darowizną. Wniósł także o przeprowadzenie dowodu z załączonych wydruków. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 6 czerwca 2025 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił pojęcie darowizny odwołując się do przepisów prawa cywilnego. Zdaniem organu poza sporem pozostaje, że transferowi środków pieniężnych pomiędzy małżonkami nie towarzyszyło zawarcie umowy darowizny w formie aktu notarialnego, ani innej formie pisemnej, w tej formie nie zostało też złożone oświadczenie darczyńcy. Organ wyjaśnił, że warunkiem ważności umowy darowizny zawartej w innej formie niż akt notarialny jest spełnienie przyrzeczonego świadczenia. W badanej sprawie nie istnieje jednak żaden dowód stanowiący materialną oznakę zawarcia pomiędzy małżonkami umowy darowizny i przyjęcia darowizny przez obdarowanego, przez co w ocenie organu utrudnione jest ustalenie z jakim rodzajem czynności mamy do czynienia. Powołując przepis art. 199a § 1 o.p. organ odwoławczy zaznaczył, że w rozpatrywanym przypadku nie jest możliwe ustalenie treści czynności prawnej, do jakiej doszło pomiędzy małżonkami na podstawie dosłownego brzmienia oświadczeń woli stron czynności, gdyż takie oświadczenia nie zostały złożone. Trudno w ocenie organu jako oświadczenie woli M. G. wskazujące na zawarcie z mężem umowy darowizny, traktować określenie tytułu przelewu na rachunek męża "na wydatki". Również wydruki korespondencji SMS pomiędzy małżonkami, które przedłożył do akt sprawy podatnik, nie zawierają oświadczeń stron czynności, których dosłowne brzmienie wskazywałoby na zawarcie umowy darowizny środków pieniężnych. Sam podatnik w swoich oświadczeniach posługuje się pojęciami "niepodważalnego przekonania" czy "przeświadczenia" o dokonanej darowiźnie. Zdaniem organu odwoławczego oświadczenia złożone przez byłą małżonkę podatnika wskazują, że pomiędzy małżonkami nie istniał zgodny zamiar co do zawarcia umowy darowizny kwoty 50.000,00 zł przekazanej przez M. G. przelewem 7 stycznia 2020 r. na rachunek ówczesnego męża. Przekazaniu tych pieniędzy przez żonę nie towarzyszył zamiar powiększenia majątku męża, co godzi w istotę darowizny, tj. powiększenie majątku obdarowanego kosztem majątku darczyńcy. Okoliczność tę potwierdzają zeznania złożone na etapie postępowania odwoławczego przez P. K. w charakterze świadka, który do protokołu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na pytanie, czy jego zamiarem było przekazanie środków wyłącznie córce, czy też obojgu małżonkom oświadczył, że cyt. "Wyłącznie córce, w celu zaspokojenia celów mieszkaniowych ich rodziny, na zakup mieszkania i jego wykończenie". Wyjaśnił też, że przelewając na konto córki darowizny pieniężne, absolutnie nie było jego zamiarem powiększanie majątku zięcia. Ponadto wskazał, że nigdy nie dawał do zrozumienia zięciowi, że darowizny przekazywane na rachunek córki, są dla obojga małżonków. W ocenie organu oświadczenia i zeznania M. G. oraz P. K. są spójne i wskazują, że wyłączną beneficjentką darowizn pieniężnych od ojca była M. G.. Taki bowiem był zgodny zamiar stron umowy darowizny, tj. P. K. jako darczyńcy i M. G. jako obdarowanej. O prawidłowości tej tezy świadczą pozostałe okoliczności sprawy, jak fakt zgłoszenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...] nabycia darowizny od ojca przez M. G. na druku SD-Z2 w terminie uprawniającym do skorzystania ze zwolnienia podatkowego oraz brak zgłoszenia w odpowiednim terminie darowizn otrzymanych od żony przez podatnika. Ponadto, nie przedstawiono żadnego dowodu w postaci spisanej umowy, czy zeznań świadków, który potwierdzałby słowa odwołującego odnośnie otrzymanej od żony darowizny pieniężnej. Brak również takiego dokumentu, odnośnie darowizny przekazanej przez P. K. obojgu małżonkom. Organ zwrócił uwagę na swoisty dualizm stanowisk podatnika, który raz stwierdza, że źródłem otrzymanych przelewem od żony środków pieniężnych była darowizna, którą wspólnie otrzymali od rodziny żony (zatem były to już w części jego pieniądze), a następnie twierdzi, że dopiero przelewem z 7 stycznia 2020 r. dostał te środki tytułem darowizny od żony. W ocenie organu, nic nie stało na przeszkodzie, by podatnik każdorazowo po otrzymaniu środków pieniężnych od małżonki na własny rachunek bankowy, zgłaszał ten fakt naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia ich otrzymania w celu skorzystania z całkowitego zwolnienia z podatku od darowizny. Strona w piśmie z 7 listopada 2024 r. podkreśliła jednak, że informację o konieczności zgłoszenia darowizn otrzymała dopiero podczas konsultacji z pełnomocnikiem po to, by uniknąć 20% stawki opodatkowania w przypadku ujawnienia przelewów od żony w toku postępowania. Za nietrafioną uznano argumentację strony dotyczącą jej niewiedzy co do obowiązków podatkowych związanych z otrzymaniem darowizn. Nieprzekonujące są również w ocenie organu tłumaczenia strony, jakoby P. K. dokonywał przelewów środków pieniężnych na konto córki wyłącznie w celu skorzystania ze zwolnienia podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Stwierdzenie to pomija bowiem taką ewentualność, że celem darczyńcy było obdarowanie wyłącznie córki, co potwierdzają oświadczenia teścia. P. K. bowiem, jako doświadczony finansista i świadomy uczestnik obrotu gospodarczego, dokonujący w swoim życiu wielu darowizn, zapewne nieprzypadkowo przekazał środki pieniężne na konto swojej córki określając je "darowizną". Gdyby zaś intencją M. G. dokonującej przelewów na rachunek męża było uczynienie w ten sposób na jego rzecz darowizny, to mogła to wskazać w tytule przelewu, czego nie zrobiła. Strona jednak dowodzi, że tytuły przelewów określane przez żonę były przypadkowe, albo samokopiujące się, wykluczając tym samym świadome działanie żony, która nie traktowała ich jako darowizn dla męża. Jest oczywistym, że tytuł przelewu nie przesądza o podstawie prawnej jego dokonania, to jednak powtórzyć trzeba, że w odniesieniu do darowizn w rodzinie był znany schemat, gdy przelew będący darowizną jest wyraźnie oznaczony w tytule, a następnie - celem skorzystania ze zwolnienia podatkowego - zgłaszany do organu podatkowego. Zdaniem organu powyższe nabiera znaczenia tym bardziej, że małżonkowie aktem notarialnym z 13 maja 2019 r. zawarli umowę rozdzielności majątkowej małżeńskiej z wyrównaniem dorobków. Organ zaznaczył, że zapisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.; w skrócie: "k.r.o.") wykluczają sytuację aby, jak wielokrotnie twierdził podatnik środki przekazywanie przez P. K. na rzecz córki, były darowizną dla obojga małżonków. Zgodnie bowiem z art. 33 pkt 1 i 2 k.r.o. darowizny, które M. G. otrzymała od ojca, weszły do jej majątku osobistego. Strona powinna mieć świadomość, że skoro jego małżonka otrzymała darowiznę pieniężną od ojca, to darowizna ta nie może jednocześnie powiększać majątku męża. Aby tak się stało, obdarowana musiałaby dokonać dalszej darowizny środków pieniężnych na rzecz męża. Jak wynika z oświadczeń złożonych przez M. G., nie było jej zamiarem powiększanie majątku osobistego małżonka. Ten cel nie przyświecał również głównemu darczyńcy P. K., finansującemu cele mieszkaniowe córki i jej rodziny. Zdaniem organu odwoławczego omawiany przelew został przekazany w związku z pracami wykończeniowymi nabytego mieszkania. Nie jest przedmiotem sporu, że zajmował się tym podatnik, a żona jako współwłaścicielka mieszkania, była zobowiązana do dbania o nie i miała interes w jego wykończeniu. Schemat postępowania z darowiznami (oznaczenie tytułu przelewu, zgłoszenie do urzędu), nawet jeżeli brał w tym udział członek rodziny żony, świadczy o tym, że nie było intencją M. G. (czy pomagającej jej finansowo rodziny), by wykazywać przekazane mężowi środki jako darowiznę. Intencja przekazania środków na konto strony, która istniała w momencie przekazania tych środków, potwierdzona oświadczeniami M. G. jak i jej ojca oraz okolicznościami sprawy, nie wskazuje, żeby sporny przelew miał doprowadzić do powiększenia majątku odrębnego podatnika. Natomiast podnoszone w toku postępowania przez podatnika argumenty dotyczące podziału i realizacji obowiązków w małżeństwie wykonywanych na rzecz ich rodziny, czy też przyczyn zawarcia umowy rozdzielności majątkowej, nie mają wpływu na prawną ocenę, czy pomiędzy małżonkami doszło do zawarcia umowy darowizny środków pieniężnych. W związku z udziałem w przesłuchaniu P. K., które odbyło się 24 kwietnia 2025 r., pismem z 7 maja 2025 r., podatnik odniósł się do wypowiedzi teścia, którym zarzucił kłamstwo, poświadczanie nieprawdy i udzielanie nieprawdziwych informacji, powołując się głównie na wydruki rozmów SMS z teściem i byłą żoną. Organ II instancji zaznaczył, że podniesione przez stronę w ww. piśmie zarzuty stanowią powtórzenie argumentacji prezentowanej przez podatnika w toku całego postępowania podatkowego. Zdaniem organu twierdzenie strony, że źródłem otrzymanych przelewem od M. G. środków pieniężnych była umowa darowizny, nie znajduje potwierdzenia zarówno w zgromadzonym materiale dowodowym, jak i obowiązujących przepisach prawa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu 15 lipca 2025 r. skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej zmianę poprzez uznanie, że otrzymane od M. G. w dniu 7 stycznia 2020 r. środki pieniężne w kwocie 50.000,00 zł stanowiły darowiznę na rzecz skarżącego. Skarżący nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa, do którego naruszenia miałoby dojść poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. Zarzucił błędne uznanie, że przelew dokonany przez M. G. na jego rachunek bankowy był jedynie przelewem "technicznym", a nie darowizną na jego rzecz. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zarówno jego oświadczenia, jak i oświadczenia małżonki dotyczące celu i charakteru przekazywanych na jego rachunek bankowy środków, złożone zostały po fakcie. Zwrócił uwagę na kwestię wartości nieruchomości (mieszkanie, dwa miejsca postojowe i pomieszczenie gospodarcze), która jest rozpatrywana w sprawie sądowej o podział majątku i wyraził swoje podejrzenia, odnośnie ukrytych intencji działań teścia, który wielokrotnie zapewniał go, iż dar jest dla obojga małżonków. Podkreślił, że jedynym powodem przekazania przez teścia pieniędzy tytułem darowizny przelewem na rachunek córki była możliwość skorzystania przez nią z całkowitego zwolnienia podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Skarżący wskazał, że jedynym motywem obecnego działania byłej małżonki jest chęć odzyskania po decyzji o rozwodzie majątku, który został przekazany ówczesnemu mężowi. Zakwestionował zasadność wystąpienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] do Sądu Okręgowego w P. o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa (sygn. XII C 161/25), w związku z regularnymi przelewami na wydatki bieżące od P. K. na konto skarżącego w kwocie łącznej ok. 360.000 zł w okresie 2017-2021, podczas gdy w ocenie skarżącego, organ dysponował dowodami na okoliczność, że środki te stanowiły darowizny od teścia na jego rzecz. Zarzucił organom podatkowym "niejednakowe traktowanie obu stron postępowania", tj. skarżącego i jego byłej żony, poprzez uznanie, że brak osobistego złożenia zgłoszeń SD-Z2 przez M. G. nie ma znaczenia dla sprawy. Skarżący podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominięty został dowód w postaci wymiany SMS z ówczesną żoną z 1 października 2020 r., dotyczący przyjęcia przez nią do wiadomości, że przelewy na życie od jej ojca dokonywane są na jego konto i nie są zgłaszane jako darowizny, w przeciwieństwie do większych jego przelewów na konto córki na zakup, wykończenie i wyposażenie mieszkania, które musiały zostać zgłoszone jako darowizny. Podkreślił, że powodem ustanowienia pomiędzy małżonkami rozdzielności majątkowej z wyrównaniem dorobków było tylko i wyłącznie zabezpieczenie dzieci oraz ówczesnej żony przed ryzkiem finansowym związanym z planowaną inwestycją budowy kliniki. Zdaniem skarżącego fakt zgłoszenia darowizn od żony po terminie ustawowym umożliwiającym zwolnienie z podatku od spadków i darowizn, nie przeczy istnieniu darowizny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Spór w istocie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy otrzymane przez skarżącego od M. G. 7 stycznia 2020 r. środki pieniężne w kwocie 50.000,00 zł stanowiły darowiznę między małżonkami, w których małżeństwie panował ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej z wyrównaniem dorobków, czy też żona przekazywała skarżącemu własne środki celem wydatkowania ich na wspólne potrzeby mieszkaniowe małżonków. Na wstępie rozważań wskazać należy, że sporne między stronami zagadnienie powstałe na tle tożsamych okoliczności faktycznych było przedmiotem rozstrzygnięcia tut. Sądu, m.in. w wyrokach z 22 stycznia 2026 r. wydanych w sprawach o sygn. akt: I SA/Po 557/25 I SA/Po 558/25, I SA/Po 560/25, I SA/Po 561/25 i I SA/Po 562/25. Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną zaprezentowaną w tych wyrokach i do nich się odwołuje, posługując się zawartą tam argumentacją. Zgodnie z art. 888 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 z późn. zm.; w skrócie: "k.c.") przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione (art. 890 § 1 k.c.). Konsekwencją powyższych uregulowań jest art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d., w którym moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku darowizny uzależniono właśnie od formy oświadczenia woli darczyńcy. Jeżeli darczyńca złożył swoje oświadczenie woli w formie aktu notarialnego, obowiązek powstaje z chwilą złożenia tego oświadczenia. Jeżeli natomiast pominięto przewidzianą formę aktu notarialnego dla oświadczenia woli darczyńcy, obowiązek powstaje dopiero z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia (G. Liszewski [w:] S. Bogucki, P. Smoleń, J. Szczygieł, K. Winiarski, G. Liszewski, Podatek od spadków i darowizn. Komentarz, Warszawa 2021, uw. 21 do art. 6, LEX/el). Zdaniem Sądu, jak wynika to z akt sprawy, transferowi środków pieniężnych z 7 stycznia 2020 r. pomiędzy małżonkami nie towarzyszyło zawarcie umowy darowizny w formie aktu notarialnego, ani innej formie pisemnej, w tej formie nie zostało też złożone oświadczenie darczyńcy. Zgodnie z art. 199a § 1 o.p. organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Art. 199a § 1 o.p. zawiera jedynie dyrektywy wykładni czynności cywilnoprawnych w celu poznania rzeczywistej woli stron czynności prawnej. Organy podatkowe są zobligowane do stosowania dyrektyw interpretacyjnych wynikających z art. 199a § 1 o.p. w każdym przypadku analizy treści czynności prawnej. Przepis ten nie tylko uprawnia, ale i obliguje organy podatkowe do ustalenia rzeczywistej treści czynności cywilnoprawnej. (B. Dauter [w:] S. Babiarz, W. Gurba, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, B. Dauter, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, uw. 1 do art. 199(a), LEX/el). W niniejszej sprawie istniał materiał dowodowy pozwalający na samodzielne ustalenie przez organy podatkowe treści czynności prawnej. Zgodnie z art. 199a § 3 o.p. organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego, jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania istnieją wątpliwości w tej kwestii. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił treść czynności, uznając, że nie można w niniejszej sprawie mówić o zgodnym zamiarze stron zawarcia umowy darowizny wskazanej kwoty. Fakt wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia umowy darowizny między skarżącym a jego byłym teściem P. K. nie ma żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu, że przelew środków pieniężnych na rachunek bankowy skarżącego w kwocie 50.000,00 zł tytułem "na wydatki" nie wskazuje, że M. G. złożyła oświadczenie woli, że te środki daruje mężowi. Podobnie wydruki korespondencji SMS pomiędzy małżonkami nie wskazywały na zawarcie umowy darowizny. W ocenie Sądu, oświadczenia złożone przez M. G. wskazują natomiast, że pomiędzy małżonkami nie istniał zgodny zamiar zawarcia umowy darowizny kwoty 50.000,00 zł przekazanej przelewem w dniu 7 stycznia 2020 r. na rachunek ówczesnego męża. Przekazaniu tych pieniędzy przez żonę nie towarzyszył zamiar powiększenia majątku męża. To stanowisko oparte jest na zebranych dowodach, przede wszystkim oświadczeniu M. G., zeznaniach świadka P. K., który do protokołu w dniu 24 kwietnia 2025 r. m.in. na pytanie, czy jego zamiarem było przekazanie środków wyłącznie córce, czy też obojgu małżonkom oświadczył, że środki pieniężne przekazał wyłącznie córce, w celu zaspokojenia celów mieszkaniowych ich rodziny, na zakup mieszkania i jego wykończenie. Natomiast skarżący raz twierdzi, że darowiznę otrzymał od żony, innym razem, że od teścia P. K., nie złożył też deklaracji w terminie, w której wykazałby otrzymaną darowiznę. Jak wynika z akt, małżonkowie P. i M. G. aktem notarialnym z 13 maja 2019 r. zawarli umowę rozdzielności majątkowej małżeńskiej z wyrównaniem dorobków. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 z późn. zm.; w skrócie: "k.r.o.") do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej (pkt 1), przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił (pkt 2). Stosownie do art. 51 k.r.o. w razie umownego ustanowienia rozdzielności majątkowej, każdy z małżonków zachowuje zarówno majątek nabyty przed zawarciem umowy, jak i majątek nabyty później. Powyższe przepisy k.r.o. wykluczają zatem sytuację, aby środki przekazywanie przez P. K. na rzecz córki, były darowizną dla obojga małżonków. Zgodnie z ww. art. 33 pkt 1 i 2 k.r.o. darowizny, które M. G. otrzymała od ojca, weszły do jej majątku osobistego. W art. 33 pkt 2 k.r.o. to wola darczyńcy, a nie cel darowizny decyduje o tym, czy darowizna wchodzi do majątku odrębnego czy wspólnego. Przeznaczenie darowizny na cele mieszkaniowe małżonków, w tym spłatę wspólnie zaciągniętego kredytu na zakup nieruchomości nie rozstrzyga więc o tym, że darowizna dokonana na rzecz jednego z małżonków przez jego rodziców miała wejść do majątku wspólnego małżonków (por. postanowienie SN z 11.09.2025 r., I CSK 2673/24, LEX nr 3921571). W ocenie Sądu, z oświadczeń M. G. wynika, że nie było jej zamiarem powiększanie majątku osobistego małżonka. Ten cel nie przyświecał również głównemu darczyńcy P. K., finansującemu cele mieszkaniowe córki i jej rodziny. Transfer środków pieniężnych z 7 stycznia 2020 r. w kwocie 50.000,00 zł pomiędzy małżonkami został dokonany w związku z pracami wykończeniowymi nabytego mieszkania. Zdaniem Sądu, darowizna wykazana w zeznaniu podatkowym SD-3 nie miała miejsca, w związku z czym organ prawidłowo zastosował art. 208 § 1 o.p. i umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od spadków i darowizn. Treść uzasadnienia decyzji obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania decyzji oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Dotyczy to rozstrzygnięć organów obu instancji, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawiera także ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.