I SA/Po 574/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński(spr.) Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska as.sąd.WSA Maciej Jaśniewicz Protokolant st. sekr. sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok o d d a l a s k a r g ę /-/M.Jaśniewicz /-/J.Ruszyński /-/M.Skwierzyńska Po ustaleniu przez Urząd Skarbowy , że skarżący R.S., w zeznaniu podatkowym za rok 1999 wykazał dochody małżonki z tytułu najmu oraz nie wykazał dochodów ze stosunku pracy, R.S. osiągnął przychody z nieruchomości odstąpionej bezpłatnie, limit wydatków dotyczący budowy budynku mieszkalnego na wynajem stanowi kwotę [...] zł w związku z faktem, iż udział podatnika w przedmiotowej nieruchomości wynosi 4.53%, ulga mieszkaniowa do wykorzystania w latach następnych wynosi [...] zł., stwierdzono, iż wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych wyniosła 0 czyli tyle samo, ile wykazał skarżący w złożonym zeznaniu podatkowym. W konsekwencji organy skarbowe obu instancji uznały, że należy umorzyć postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. Decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] Nr [...] utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...]. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] R.S. wniósł o jej uchylenie zarzucając: naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 1999 roku) bezpodstawne stosowanie artykułu 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla określenia nie zadeklarowanych przychodów podatnika, naruszenie prawa procesowego a w szczególności art. 122, 187 § 1, 191 i 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn.zm.) podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok chyba, że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Powyższa norma prawa podatkowego zawarta w/w przepisie umożliwia tylko wydanie przez organ podatkowy decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za dany rok w sytuacji, gdy podatnik wykazał w zeznaniu inną wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za dany rok. Zatem w sytuacji stwierdzenia przez organ podatkowy, iż wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za dany rok jest taka sama jak wykazana przez podatnika w zeznaniu podatkowym - postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych staje się bezprzedmiotowe. W przedmiotowej sprawie R.S. w złożonym zeznaniu podatkowym wykazał podatek należny za rok 1999 w wysokości 0, natomiast zgodnie z ustaleniami organu podatkowego pierwszej instancji po wszystkich korektach dotyczących wysokości dochodu oraz ulg podatkowych, także podatek należny wyniósł 0. Dlatego też organ podatkowy pierwszej instancji nie mógł wydać decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999, lecz musiał zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - umorzyć postępowanie ze względu na jego bezprzedmiotowość. W związku z powyższym brak było podstaw prawnych do uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, ponieważ jej rozstrzygnięcie uwzględniające stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy jest prawidłowe. Kwestie materialnoprawne dotyczące przedmiotu opodatkowania (przychód z nieodpłatnego użytkowania nieruchomości skarżącego w G.i limitu odliczeń ulgi z tytułu budowy mieszkań na wynajem (były przedmiotem wyroku Sądu w sprawie I SA/Po 1450/04 w którym Sąd oddalił skargę skarżącego na decyzję dotyczącą zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. Sąd podziela poglądy zawarte w uzasadnieniu wyroku w powyższej sprawie. Jeżeli organ podatkowy nie określił innej wysokości podatku niż ta, którą wykazał skarżący w zeznaniu podatkowym za rok 1999, to brak było podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 45 ust. 6 podatku dochodowym od osób fizycznych. Odwołanie i skarga są w istocie w niniejszej sprawie środkami odwoławczymi nie od rozstrzygnięcia lecz od jego uzasadnienia. Ustalenia organów podatkowych dotyczące kwestii merytorycznych mają znaczenie jedynie w kontekście określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. Skoro w roku 1999 przyjęto podatek w wysokości 0 tak jak to wynika z zeznania podatkowego, to w sprawie wystąpił brak przedmiotu sprawy, którym jest podatek dochodowy od osób fizycznych a nie jego podstawy obliczenia. Z powyższych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę oddalono. /-/M.Jaśniewicz /-/J.Ruszyński /-/M.Skwierzyńska LF