I SA/Po 574/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za m-ce VII, X-XII 2006 r. oraz II-IV 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że łączna kwota należności, którą zobowiązana jest uiścić skarżąca wynosi [...] zł. Dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji lub egzekucja wynikającej z niej sumy pieniężnej pociągnie za sobą pozbawienie skarżącej całego majątku, zagrażając podstawom egzystencji skarżącej i jej rodziny. Nie ulega wątpliwości, iż w sytuacji finansowej skarżącej (wynikającej z załączonego formularza wniosku o udzielenie pomocy prawnej), czynności zmierzające do wykonania zaskarżonego aktu doprowadzą do utraty wszelkich źródeł, z których zaspokajane są obecnie elementarne potrzeby życiowe. W ocenie strony skarżącej zarzuty podniesione przeciwko zaskarżonemu rozstrzygnięciu nasuwają wiele uzasadnionych zastrzeżeń co do postępowania dowodowego i subsumpcji przeprowadzonej przez organ podatkowy. Jak wywodzi dalej skarżąca, konstytucyjna zasada państwa prawnego oraz sprawiedliwości społecznej nakazuje ze szczególną powściągliwością traktować rozstrzygnięcia nakładające na obywatela tak znaczne ciężary finansowe, które mogą doprowadzić przy ich egzekucji do powstania nieodwracalnych skutków majątkowych dopóki nie zostaną zweryfikowane przez niezależny i niezawisły Sąd (str. 10 skargi - k. 12 akt sadowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy, możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Przechodząc do analizy złożonego wniosku należy wskazać, że skarżąca ogólnikowo wskazuje na swoją trudną sytuację majątkową. Nie przedstawia przy tym jakichkolwiek okoliczności mogących ją potwierdzić. Nie odnosi się również do przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., I GZ 316/10, LEX nr 607229). Tymczasem złożony przez stronę wniosek żadnych konkretnych okoliczności nie wskazuje. Wskazać należy, że stan finansowy skarżącej i jej rodziny nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem tych decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna skarżącej może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., I FZ 189/10, LEX nr 643200). Zwrócenia uwagi wymaga kwestia, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji, ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Z tego względu ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8-10 przewiduje, że dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania zobowiązanego i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Obawy skarżącej dotyczące skutków egzekucji w kontekście jej sytuacji materialnej i rodzinnej są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.