I SA/Po 590/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 04 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A.N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania o wypłatę odszkodowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] działając z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] jako prezydenta miasta na prawach powiatu, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej umorzył jako bezprzedmiotowe, wszczęte na wniosek A. N. postępowanie o wypłatę odszkodowania przyznanego decyzją Dyrektora Zarządu z [...] grudnia 2005 r., nr [...] wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od daty uprawomocnienia się decyzji do dnia zapłaty. W sprawie był następujący stan faktyczny: A. N. (dalej: strona, wnioskodawczyni, skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położone w [...] przy ulicy [...] i ulicy [...], zapisane dawniej w księgach wieczystych Kw nr [...] i Kw nr [...], stanowiące działki nr [...] i [...] oraz części działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] z arkusza mapy [...] obrębu D.. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że jest spadkobierczynią T. A., której organ decyzją z [...] grudnia 2005 r., nr [...] przyznał odszkodowanie, ale wypłacił je pełnomocnikom uprawnionej tj.: B. S. i A. S.. W treści uzasadnienia wnioskodawczyni powołała się również na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Cywilny z [...] października 2011 r., sygn. akt [...] C [...], zgodnie z treścią którego Sąd Okręgowy orzekł o ustaleniu nieważności pełnomocnictwa dla B. S. i A. S. oraz na postanowienie Sądu Rejonowego [...] w [...] z [...] maja 2018 r., sygn. akt. V Ns [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej T. A.. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., Prezydent Miasta [...] odmówił wszczęcia postępowania wskazując, że przedmiotem postępowań administracyjnych prowadzonych przed Zarządem są wywłaszczenia nieruchomości oraz ustalanie za nie odszkodowań, natomiast kwestia wypłaty odszkodowania jest czynnością techniczną. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła wnioskodawczyni. Postanowieniem z [...] marca 2020 r., znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W wyniku złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z [...] lipca 2020 r., sygn. akt.: IV SA/Po [...] uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że roszczenie o odsetki od świadczeń administracyjnych nie ma charakteru cywilnego lecz administracyjny. Skoro roszczenie o odsetki jest podobne do roszczenia o wypłatę odszkodowania i skoro odszkodowanie jest ustalane przez wydanie decyzji administracyjnej, to także obowiązek zapłaty odsetek od tego odszkodowania zachowuje administracyjny charakter. Zatem organem właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie odsetek jest organ właściwy do wydania decyzji o odszkodowaniu. Ponadto Sąd wskazał, że organ zobowiązany jest do wydania decyzji odnoszącej się do żądania skarżącej, w szczególności w zakresie wypłaty odsetek. W toku ponownie prowadzonego postępowania ustalono, że ostateczną decyzją z [...] grudnia 2005 r., znak [...] (dalej: decyzja z [...] grudnia 2005 r.) Prezydent Miasta [...] ustalił na rzecz m.in. T. A. odszkodowanie w wysokości [...] zł za ww. nieruchomości położone w [...] przy ul. [...] i ul. [...], wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. [...] z [...] marca 1965 r., nr [...] Zgodnie z ustaleniami organu I instancji w wyżej powołanym postępowaniu T. A. reprezentowana była przez pełnomocników - A. S. i B. S., którzy zgodnie z treścią aktu notarialnego z [...] lipca 2005 r. nr repertorium A. [...], oprócz umocowania do występowania w jej imieniu przed urzędami, sądami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi, mieli również umocowanie do odbioru środków finansowych otrzymanych z tytułu odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości wchodzące w skład masy spadkowej po J. P.. Osoba na rzecz której decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2005 r., orzeczono odszkodowanie - T. A. nie żyje, a spadek po niej, zgodnie z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z [...] maja 2018 r., sygn. akt V Ns [...] nabyła w całości wnioskodawczyni - A. N.. Organ I instancji związany treścią prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z [...] lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalił, że odszkodowanie ustalone decyzją z [...] grudnia 2005 r., powinno zostać wypłacone do dnia 5 stycznia 2006 r. Zgodnie z treścią pisma Działu Finansowo-Księgowego Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z [...] października 2020 r., w dniu [...] stycznia 2006 r. dokonano wypłaty odszkodowania wraz z należnymi odsetkami na rzecz T. A. w kwocie [...]zł. Pismem z [...] grudnia 2020 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wezwał organ I instancji do zapłaty kwoty [...]zł na rzecz A. N.. W ocenie organu I instancji wobec faktu, że ustalone w decyzji z [...] grudnia 2005 r., odszkodowanie zostało wypłacone uprawnionym, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od daty uprawomocnienia się decyzji do dnia zapłaty, żądanie A. N. wyrażone we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie jest bezzasadne. W ocenie organu I instancji zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm. - dalej: "k.p.a."), w związku z czym przedmiotowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu w drodze decyzji administracyjnej. W odwołaniu wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6, art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. Strona podniosła, że organ wypłacił świadczenie osobom nieuprawnionym. Decyzją z dnia [...] maja 2021 r., Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji przychylił się do stanowiska organu I instancji odnośnie przesłanek orzeczenia o odmowie wypłaty odszkodowania za wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położone w [...] przy ul. [...] i ul. [...]. W odniesieniu do zarzutów wyrażonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji Wojewoda wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym roszczenie o wypłatę odszkodowania ma charakter jednorazowy i tylko wtedy, gdy roszczenie nie zostało dotychczas zgłoszone przez osobę wywłaszczoną, to następca prawny może zgłosić takie roszczenie. Zaspokojenie osoby wywłaszczonej wyklucza zaś możliwość wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przez następcę prawnego osoby wywłaszczonej (por. Wyrok NSA z 20 listopada 2019 r., sygn. akt: I OSK 2930/18, Legalis). Odnosząc się do zarzutów odnośnie błędnej wykładni i zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie z uwagi na ustalenie odszkodowania decyzją z [...] grudnia 2005 r., ponowne ustalenie tego odszkodowania stanowiłoby naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) i tym samym naruszałoby obowiązujące przepisy prawa. Wojewoda wskazał, że nie ma prawnych możliwości wielokrotnego rozstrzygania tej samej kwestii, tj. wydania dwóch decyzji w tej samej sprawie. Takie działanie organu byłoby podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 20 października 2019 r., sygn. akt: I OSK 1085/20 , legalis). Mając na uwadze powyższe Wojewoda wyjaśnił, iż nie może orzec w drodze decyzji administracyjnej o ponownej wypłacie odszkodowania za wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości. W obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2005 r. Zatem kolejne postępowanie, dotyczące tego samego przedmiotu jest niedopuszczalne i to niezależnie od merytorycznej poprawności tego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zgodnie z art. 132 ust. 2 u.g.n. przepisy k.c. stosuje się odpowiednio jedynie do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania. Wobec tego trudno uznać, że samo zaprzeczenie przez uprawnionego w dowolnym momencie, a w szczególności po upływie wielu lat od dokonania wywłaszczenia i ustalenia należnego odszkodowania, faktowi otrzymania kwoty odszkodowania - w sytuacji, gdy przepisy prawa administracyjnego nie przewidują przedawnienia takiego roszczenia - przerzuci w ujęciu cywilistycznym ciężar dowodu na organ (por. Wyrok NSA z 29 kwietnia 2019 r., sygn. akt.: I OSK 2249/18, Legalis). W momencie wypłaty odszkodowania, pełnomocnictwo udzielone przez T. A. do odbioru środków pieniężnych było traktowane jako ważne, stąd Skarb Państwa nie może ponosić ujemnych skutków niewłaściwego działania ustanowionych pełnomocników w sprawie. Zwłaszcza, że są one możliwe do odwrócenia w postępowaniu cywilnym. W aspekcie administracyjnym sprawa jest ostatecznie zakończona, a decyzja wykonana. Sama zaś wypłata odszkodowania stanowi czynność materialno - techniczną wykraczającą poza ramy procedury administracyjnej. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. (błędnie wskazując datę), wskazanie w orzeczeniu obowiązku dokonania przez organ I instancji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty [...]złotych przyznanej T. A. (poprzedniczce prawnej skarżącej) decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od daty uprawomocnienia się tej decyzji do dnia zapłaty oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do uchylenia tej decyzji; b) art. 7, 7a § 1 oraz 77 § 1 k.p.a., wskutek braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji materiału dowodowego i tym samym braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w konsekwencji uznanie, że odszkodowanie wynikające z decyzji z dnia [...] grudnia 2005 wypłacone zostało na rzecz T. A., gdy w rzeczywistości odszkodowanie to wypłacone zostało B. i A. S.; c) naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez brak podjęcia czynności zmierzających do ustalenia prawdy obiektywnej i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; d) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej, w szczególności, poprzez próbę przerzucenia ciężaru odwrócenia skutków nieprawidłowych czynności organu na skarżącą; e) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do umorzenia postępowania z uwagi na dokonanie wypłaty odszkodowania osobie uprawnionej, w sytuacji, gdy środki pieniężne stanowiące odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości zostały przekazane osobom nieuprawnionym, nieposiadającym skutecznego umocowania do odbioru tychże środków. Z treści uzasadnienia skargi wynika, że w ocenie skarżącej konieczne jest prawidłowe wykonanie uprzednio wydanej decyzji, to znaczy wypłacenie przedmiotowego odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami, osobie uprawnionej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 6 października 2021 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...], w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia [...] lipca 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Po [...] uchylił postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2020 r., oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że określone w art. 153 p.p.s.a. wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Na podstawie art. 153 ww. ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez sąd wiążą organy administracji publicznej i sąd w tej samej sprawie, tj. w sprawie tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. W szczególności o tożsamości sprawy decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego, tj. podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą. Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ww. ustawy oznacza zaś, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. m.in. wyrok NSA z 05 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 2107/19, wyrok NSA z 05 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 911/18, wyrok NSA z 26 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1959/16). W uzasadnieniu wyroku z dnia [...] lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po [...] WSA wskazał, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji zostały wydane przedwcześnie, a organy ponownie rozpoznając sprawę zobowiązane są do wydania decyzji odnoszącej się do treści żądania skarżącej, w szczególności w zakresie wypłaty odsetek. W ocenie Sądu, zaskarżona w rozpoznawanej sprawie decyzja odpowiada prawu. Wskazana przez organy podstawa do umorzenia tj. wypłacenie odszkodowania, została wbrew zarzutom skargi, prawidłowo ustalona, co prowadzi do przyjęcia zasadności bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i w efekcie oddalenia skargi. Podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 105 § 1 k.p.a. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze ugruntowany jest pogląd, według którego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania. Art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, co powoduje, że umorzenie postępowania administracyjnego stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe związane są z podmiotem stosunku prawnego w taki sposób, że w razie jego braku nie mogą w jego miejsce wstąpić następcy prawni, więc będzie to śmierć osoby fizycznej lub likwidacja osoby prawnej, także podmiotu, który był stroną postępowania. Przyczyny przedmiotowe zachodzą wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania, gdy nie istnieje sprawa, która mogłaby stanowić przedmiot postępowania. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej niezbędne jest rozważenie, czy ustalone w decyzjach zdarzenia prawne, czynią bezprzedmiotowym postępowanie administracyjne wszczęte wskutek wniosku skarżącej z [...] stycznia 2020 r. Sąd podnosi, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalił, że odszkodowanie wraz z ustawowymi odsetkami zostało wypłacone. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Wynika z niego, że wnioskodawczyni jest spadkobierczynią T. A., na rzecz której Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] grudnia 2005 r., ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położone w [...] przy ul. [...] i ul. [...]. T. A. reprezentowana była przez pełnomocników - A. S. i B. S., którzy zgodnie z treścią aktu notarialnego z [...] lipca 2005 r. nr repertorium A. [...], oprócz umocowania do występowania w jej imieniu przed urzędami, sądami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi, mieli również umocowanie do odbioru środków finansowych otrzymanych z tytułu odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości wchodzące w skład masy spadkowej po J. P.. W sprawie ustalono, że odszkodowanie ustalone decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2005 r., powinno zostać wypłacone do dnia 5 stycznia 2006 r. Zgodnie z treścią pisma Działu Finansowo-Księgowego Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z [...] października 2020 r., w dniu [...] stycznia 2006 r. dokonano wypłaty odszkodowania wraz z należnymi odsetkami na rzecz T. A. w kwocie [...]zł. Materiał dowodowy zgromadzony w tym celu przez organy, był w ocenie Sądu wystarczający do stwierdzenia, że odszkodowanie wraz z należnymi odsetkami zostało wypłacone. Na podkreślenie zasługuje, że skarżąca tego faktu nie kwestionuje, a podważa to, że kwota ta została wypłacona osobom nieuprawnionym. Podkreślenia wymaga, że z akt sprawy bezspornie wynika, że T. A. reprezentowana była przez pełnomocników - A. S. i B. S., którzy mieli umocowanie do odbioru środków finansowych otrzymanych z tytułu odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości wchodzące w skład masy spadkowej po J. P.. Sąd zauważa, że w przedmiotowym postępowaniu organy nie są władne, czego żąda skarżąca, do wykonania uprzednio wydanej decyzji, poprzez wypłatę odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami, osobie uprawnionej. Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, że z uwagi na fakt, że odszkodowanie wraz z ustawowymi odsetkami zostało wypłacone, to postępowanie w przedmiotowej sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu słusznie stwierdził organ odwoławczy, że w momencie wypłaty odszkodowania, pełnomocnictwo udzielone przez T. A. do odbioru środków pieniężnych było traktowane jako ważne. Stąd Skarb Państwa nie może ponosić ujemnych skutków niewłaściwego działania ustanowionych pełnomocników w sprawie, zwłaszcza, że są one możliwe do odwrócenia w postępowaniu cywilnym. W tym aspekcie należy zwrócić uwagę na sentencję powołanego przez skarżącą prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Cywilny z [...] października 2011 r., sygn. akt I C [...], zgodnie z treścią którego Sąd Okręgowy orzekł o ustaleniu nieważności pełnomocnictwa dla B. S. i A. S.. W wyroku tym w pkt 4 zasądzono od B. S. i A. S. na rzecz T. A. kwotę [...]zł, zastrzegając solidarną odpowiedzialność pozwanych do kwoty [...]zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.