I SA/Po 603/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant referent stażysta Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] września 2011r. określił A.B zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2009 r.- [...] zł, luty 2009 r.- [...] zł, marzec 2009 r.- [...] zł, kwiecień 2009 r.- [...] zł, maj 2009 r.- [...] zł, czerwiec 2009 r.- [...] zł, lipiec 2009r.- [...] zł, sierpień 2009r.- [...] zł, wrzesień 2009 r.- [...] zł, październik 2009 r.- [...] zł, listopad 2009 r.- [...] zł, i grudzień 2009r. - [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ww. organ postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r. wszczął wobec podatnika postępowanie kontrolne, w zakresie ujawnienia i kontroli niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej, a także dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za lata 2006-2010. W wyniku tego podstępowania organ stwierdził, że pomimo wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w poszczególnych miesiącach 2009r., podatnik nie prowadził ewidencji sprzedaży oraz nie składał deklaracji i nie płacił należnego podatku oraz nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R. W poszczególnych miesiącach analizowanego roku podatkowego podatnik osiągał obroty z tytułu prowadzonej działalności handlowej, w tym za pośrednictwem portalu internetowego [...] - pod nazwami użytkowników: "[...]", "[...]" oraz "[...]". Ustalenia w tym zakresie znajdują oparcie zarówno w dokumentach przekazanych przez kontrahenta podatnika - [...] (Grupa [...]) - operatora serwisu internetowego [...], informacjach bankowych pozyskanych w toku postępowania kontrolnego jak i zeznaniach złożonych przez stronę. Przesłuchany w dniu [...] 11.2010r. w charakterze strony podatnik potwierdził fakt prowadzenia w 2009 r. sprzedaży na portalu internetowym [...] . Przedmiotem tej działalności była sprzedaż wysyłkowa kodów dostępu, telefonów komórkowych, akcesoriów do telefonów komórkowych, odtwarzaczy mp3, baterii do laptopów. Przesłuchiwany zeznał, że od stycznia 2009r. pośredniczył w sprzedaży towarów z Chin, towar kupował bezpośrednio od hurtownika z Chin. Środki pieniężne z tytułu dokonanej sprzedaży wpływały na rachunek bankowy prowadzony przez Bank [...] oraz [...] Bank SA. Zapłata następowała w formie gotówkowej. Przesłuchiwany zeznał ponadto, że nie prowadził ewidencji sprzedaży, jak również nie prowadził ewidencji zawierającej: dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego, kwoty podatku naliczonego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011r. podatnik korzystając z prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego wniósł zastrzeżenia do zgromadzonego materiału dowodowego. Kontrolowany stwierdził, że wykonywane przez niego czynności sprzedaży nie podlegają opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kontrolowany wskazał, że od stycznia 2009r. zamieszkuje na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej, w miejscowośc [...] i, oraz stwierdził, że dokonywał z terytorium Chińskiej Republiki Ludowej eksportu towarów, traktowanego przez polskie urzędy celne jako import towarów, co skutecznie, jego zdaniem, wyeliminowało możliwość zastosowania ustawy o podatku od towarów i usług do obrotu uzyskanego z tytułu wykonywanych czynności. Kontrolowany wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów, tj. dokumentu "Formularz rejestracji zamieszkania czasowego osoby z zagranicy" kopii stron paszportu podatnika oraz kopii dokumentów celnych: "Dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia celnego - obrót pocztowy (przywóz)", "Karta należnościowa", "Deklaracja celna", "Pokwitowanie" oraz "Zawiadomienie". Organ nie uwzględnił zastrzeżeń strony, uznając, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towaru i usług powstał w Polsce. Z uwagi na brak ksiąg podatkowych, jak również ewidencji sprzedaży VAT za poszczególne miesiące 2009 r., organ podatkowy na podstawie art. 23 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej "O.p.", w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U z 2011r. nr 41, poz. 214 ze zm.) dalej u.k.s. określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania. Określając podstawę opodatkowania organ kontroli skarbowej przyjął dane o wielkości obrotów osiągniętych ze sprzedaży pod nickami:" [...] ", " [...] " i " [...] ", wynikające z informacji otrzymanych o obrotach i stanach ww. rachunków bankowych, w okresie od stycznia do grudnia 2010r., z uwzględnieniem przepisów art. 29 ust. 1, art. 19 ust. 1, 4, 11 i 13 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535, ze zm.) dalej ustawa o VAT. Na tej podstawie organ pierwszej instancji stwierdził, że z tytułu czynności sprzedaży dokonywanych w okresie od stycznia do grudnia 2009r. podatnik osiągnął obrót ze sprzedaży w wysokości [...] zł. Organ pierwszej instancji opodatkował uzyskany obrót, uznając, że czynności te podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ kontroli skarbowej odniósł się także do stanowiska strony, wyrażonego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011r., że podatnik nie podlegał w 2009 r. obowiązkowi podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem organu podatnik prowadził działalność gospodarczą na terenie Polski, ponieważ dokonywał sprzedaży za pośrednictwem polskiego portalu [...], środki z tytułu zrealizowanych transakcji wpływały na polskie rachunki bankowe. Podatnik w odwołaniu od powyższej decyzji wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: - art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191, 194 § 1 ustawy O.p., - art. 4 ust. 2 pkt. a) i b) Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Pekinie dnia 7 czerwca 1988 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 13, poz. 65) dalej "umowa między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej", - art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że podatnik od stycznia 2009r. zamieszkuje na terenie Chińskiej Republiki Ludowej. Dokonuje tam czynności związanych z eksportem towarów, traktowanych przez polskie urzędy celne jako import towarów. Na powyższą okoliczność w załączeniu odwołania przedłożył odpis dokumentu: "Registration form temporary residence for visit" ("Formularz rejestracji zamieszkania czasowego osoby z zagranicy") wydanego przez Biuro Bezpieczeństwa Publicznego w Mieście [...]. Odwołujący podniósł, że dokument ten został wydany przez uprawniony organ innego państwa, stąd też w odniesieniu do niego znajduje zastosowanie przepis art. 194 § 1 O.p. Zdaniem odwołującego organ podatkowy błędnie ustalił, że podatnik prowadził działalność gospodarczą na terenie Polski. Według odwołującego sam fakt dokonywania czynności prawnych sprzedaży towarów za pośrednictwem portali aukcyjnych oraz dysponowania rachunkami w polskich bankach nie determinuje faktu prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, w świetle art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Według odwołującego zarówno z zeznań strony jak i z przedstawionych dokumentów dotyczących zgłoszeń celnych w sposób bezsporny wynika, że towar nabywany był przez podatnika poza granicami Polski i był eksportowany z terytorium Chin do Polski, co nie podlega opodatkowaniu na podstawie ustawy o VAT. W toku postępowania odwoławczego podatnik przedłożył m.in. dowody wpłat na rachunek bankowy podatnika od osób wskazanych w uprzednio przedłożonych zgłoszeniach celnych jako odbiorcy towaru, powiadomienia [...] o sprzedaży przedmiotu na rzecz ww. osób, jak również zestawienie: "Potwierdzenia nadania przesyłek" oraz kserokopie dokumentów sporządzonych w języku obcym opisane przez odwołującego jako - cyt.: "kopie potwierdzeń nadań przesyłek z Chińskiej Republiki Ludowej przez stronę". Decyzją z dnia[...]kwietnia 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że podatnik dokonywał czynności sprzedaży towarów stanowiących dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Okoliczności dokonywanych transakcji, zorganizowany, ciągły i zarobkowy charakter wskazują również, że ww. czynności dostawy wykonywane były w ramach samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że odbiór towaru sprzedawanego przez stronę następował w Polsce. Wynika to w szczególności z faktu, że transakcji dokonywano poprzez polski portal aukcyjny [...] , jak również z danych adresowych nabywców uwidocznionych w historii rachunków bankowych podatnika uzyskanych od [...] Bank [...] S.A. oraz [...] BANK S.A. Zdaniem organu odwoławczego dostawy dokonywane przez podatnika podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona dokonywała dostaw na terytorium kraju, a podatnik nie przedłożył dowodów, na podstawie których można by stwierdzić, że sprzedany przez niego towar w wyniku dokonanych dostaw był wysyłany lub transportowany spoza Polski i w związku z tym miejsce świadczenia tych dostaw znajduje się poza terytorium kraju. Podatnik, zdaniem organu odwoławczego, nie przedłożył dowodów, na podstawie których można by stwierdzić, że sprzedany towar w wyniku dokonanych dostaw był wysyłany lub transportowany i że miejsce świadczenia tych dostaw znajduje się poza terytorium kraju. W szczególności podatnik nie przedłożył dowodów zakupu, które świadczyłyby o nabyciu towaru poza granicami kraju, nie przedłożył dokumentów transportowych, jak również dokumentów eksportu lub importu towarów. Przedłożone przez stronę dowody oznaczone jako "kopie potwierdzeń nadań przesyłek z Chińskiej republiki Ludowej" sporządzone były w języku obcym i pomimo wezwania organu odwoławczego, dowody te nie zostały przetłumaczone na język polski. Dowody przedłożone przez stronę, m.in. "Formularz rejestracji zamieszkania czasowego osoby z zagranicy". nie potwierdzają, że od stycznia 2009r. podatnik stale zamieszkiwał na terenie Chińskiej Republiki Ludowej. Organ wskazuje, że przedłożony dokument nie został wydany przez właściwy organ administracji podatkowej, lecz policję. Ponadto, zawiera wyłącznie informacje dotyczące konieczności dopełnienia obowiązków meldunkowych oraz wizowych oraz informuje o zakazie wykonywania pracy na terenie Chin, bez pozwolenia właściwych organów. Natomiast z paszportu A.B. wynika jedynie, że podatnik w okresie od dnia [...] stycznia 2009r. do dnia [...] lutego 2010r. otrzymał cztery wizy umożliwiające wjazd na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej. Organ odwoławczy zauważa, że danych o zmianie przez podatnika miejsca zamieszkania nie posiadają także polskie organy właściwe w sprawach podatkowych i ewidencyjnych. Organ odwoławczy uznał metodę szacowania przyjętą przez organ podatkowy I instancji za prawidłową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A.B. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając organom podatkowym: - obrazę przepisów art. 2, art. 7, art.8 ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej (Dz.U. Nr 78, poz. 483), tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem zasady in dubio pro tributario poprzez podejmowanie działań zmierzających do wykazania nieprawidłowości działania skarżącego oraz tłumaczenie wszelkich wątpliwości na niekorzyść podatnika, - naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 194 § 1 O.p przez ich naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie art. 4 ust. 2 pkt a) i b) umowy między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Pekinie dnia 7 czerwca 1988 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 13, poz. 65) - naruszenie art. 2 pkt. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT Zdaniem skarżącego organy błędnie ustalił stan faktyczny, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona nie kwestionuje samego faktu prowadzenia działalności handlowej polegającej na dokonywaniu sprzedaży towarów na portalu aukcyjnym [...], uznaje jednak za bezzasadne opodatkowanie dokonanych transakcji sprzedaży podatkiem od towarów i usług. Według skarżącego nie prowadził on działalności gospodarczej na terytorium Polski i nie dokonywał czynności, które podlegałyby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazuje w szczególności, że od [...] stycznia 2009r. stale zamieszkuje na terytorium Chińskiej Republiki Ludowej. Wskazuje, że na tę okoliczność przedłożył dokument urzędowy, któremu organy podatkowe bezpodstawnie nie dały wiary. Organy podatkowe nie przeprowadziły przeciwdowodu dla wyłączenia domniemania prawdziwości faktów wynikających z dokumentu urzędowego. Skarżący wskazuje, że sam fakt dokonywania czynności sprzedaży za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...] oraz dysponowania rachunkami w polskich bankach nie determinuje faktu prowadzenia w Polsce działalności gospodarczej. Według skarżącego zarówno z zeznań strony, jak i z przedstawionych dokumentów wynika, że towar nabywany był przez podatnika poza granicami Polski i eksportowany do Polski. Towary zbywane w Chinach przez podatnika były rzeczami oznaczonymi co do gatunku, dlatego zawarcie umowy sprzedaży nastąpiło poza terytorium Polski. W ocenie skarżącego dokonano dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, a organy orzekające w sprawie naruszyły przepis art. 191 O.p. w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie wypełniły także zasad wyrażonych przepisami art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów, czym naruszył przepis art. 121 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą dla uznania zaskarżonej decyzji organów podatkowych za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. Należy uznać, iż został on ustalony w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu, organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały jego wszechstronnej i prawidłowej oceny, ponieważ dokonana przez organy obu instancji ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona. W świetle ustawy o podatku od towarów i usług dla ustalenia miejsca opodatkowania dostawy towarów nie ma znaczenia ani gdzie umowa zostaje zawarta ani też jaka jest rezydencja podatnika. W związku z tym zarzuty skargi w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotyczące błędnie ustalonego stanu faktycznego co do miejsca zamieszkania skarżącego w 2009 r. są nieuzasadnione. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 pkt a) i b) umowy między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Pekinie dnia 7 czerwca 1988 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 13, poz. 65), ponieważ umowa ta nie znajduje zastosowania do opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w ocenie Sądu, z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, że w latach 2006-2010 r. skarżący A.B. dokonywał na terytorium Polski dostaw towarów. O miejscu opodatkowania podatkiem od towarów i usług decyduje miejsce położenia towaru. Dział V rozdział I ustawy o VAT stanowi przepisy dotyczące miejsca świadczenia przy dostawie towarów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w przypadku, gdy towary po ich nabyciu nie są przemieszczane, wówczas miejscem dokonania dostawy jest to miejsce, w którym znajdują się w momencie dostawy. Zgodnie zaś z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejscem dostawy towarów będzie miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. O towarze nietransportownym mówimy również w przypadku, gdy towar jest przemieszczany, ale transport nie ma charakteru zorganizowanego. W toku postępowania organy podatkowe ustaliły, że w latach 2006 – 2010 r. skarżący dokonywał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w ramach samodzielnie prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Okoliczności te zostały ustalone na podstawie informacji uzyskanej od informatora serwisu [...] oraz informacji bankowych dotyczących rachunków bankowych podatnika, na które wpływały należności z tytułu dostaw towarów. Korzystając z portalu internetowego [...] skarżący w Polsce dokonywał w sposób zorganizowany i ciągły sprzedaży towarów, dlatego też organy prawidłowo uznały, że obowiązek podatkowy powstał w Polsce na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Skarżący podważa ustalenia organów podnosząc, że w 2009 r. dokonywał eksportu towarów z Chin i w związku z tym nie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towaru i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu podnoszone okoliczności przez skarżącego nie mogą być wzięte pod uwagę, ponieważ nie zostały poparte stosownymi dowodami. Skarżący w toku postępowania nie przedłożył żadnych dowodów, które świadczyłyby, że w ramach wykonywania dostaw, towary były transportowane lub wysyłane z innego państwa. Nie przedłożył zarówno dokumentów zakupu towarów, jak i dokumentów związanych z ich transportem. Pismem z dnia [...]stycznia 2012 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] wniósł o włączenie do akt sprawy dokumentów potwierdzających dokonania wysyłek towarów z Chińskiej Republiki Ludowej do odbiorców, dokumenty te były sporządzone w języku chińskim. Organ wezwał stronę o przetłumaczenie na język polski przedłożonych dokumentów. Strona pomimo wezwania nie złożyła tłumaczenia złożonych dokumentów. Dlatego też przedłożone dokumenty nie mogły stanowić dowodu w sprawie. Zgodnie z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, język polski jest językiem urzędowym. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 października 1999 r. o języku polskim (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 224) stanowi, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Powołany przepis stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4 (art. 5 ust. 2 powołanej ustawy). Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że wszelkie czynności wykonywane, m.in. przez organy podatkowe muszą być dokonywane w urzędowym języku polskim. Bez wątpienia dotyczy to również zbierania materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Dokumenty sporządzone w języku obcym, aby mogły być wzięte pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, muszą być przetłumaczone na język polski, umożliwia to nie tylko prawidłową ocenę dowodu przez organ podatkowy, ale również dalszą kontrolę prawidłowości tej oceny przez stronę bądź kontrolę instancyjną czy sądową aktu. Innymi słowy, aby obcojęzyczny dokument mógł mieć wartość dowodową w świetle art. 180 § 1 O.p., dowód taki musi odpowiadać warunkom normatywnym. Skoro strona powoływała się na złożone dokumenty obcojęzyczne, które stanowiły integralną część pisma złożonego w toku postępowania odwoławczego, to zgodnie z art. 5 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o języku polskim, winna dokumenty na które się powołuje przetłumaczyć na język polski. W związku z tym dokumenty sporządzone w języku chińskim, w sytuacji gdy strona na wezwanie nie złożyła tłumaczeń tych dokumentów, nie są dowodem w rozumieniu art. 180 § 1 o.p. Zdaniem Sądu organy prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy, przyjmując że skarżący w 2010 r. w Polsce dokonywał dostaw towarów, oferując ich sprzedaż na polskim portalu internetowym. Nie ma dowodów na okoliczność, że sprzedawany towar był nabywany poza granicami kraju i transportowany do Polski, nie ma też (poza uwzględnionymi przez organ odwoławczy) dokumentów eksportu lub importu towarów. W związku z powyższym zebrany materiał dowodowy wskazuje, że obowiązek podatkowy w podatku od towaru i usług z tytułu dostawy towarów powstał w Polsce na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 3 u.p.t.u. Prawidłowo też, z uwagi na brak ewidencji sprzedaży, organy dokonały na podstawie art. 23 § 1 pkt 1 O.p. szacunkowego określenia podstawy opodatkowania za poszczególne miesiące 2009 r., przyjmując za podstawę obroty wynikające z wpływów na rachunki bankowe podatnika ze sprzedaży towarów pomniejszone o kwoty zwrócone kontrahentom i udzielone rabaty, wpłaty dokonane przez siostrę D.B. , przepływy środków między rachunkami bankowymi. Kwoty należne z tytułu sprzedaży za poszczególne miesiące 2009 r. zmniejszono o 22% kwoty należnego podatku (rachunkiem "w stu"), a za moment powstania obowiązku podatkowego przyjęto dzień zapłaty za dokonaną dostawę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), orzeczono jak w sentencji.