I SA/Po 621/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od marca 2019 r oddala skargę. Z. M. "S." w C. decyzją z dnia 10 marca 2022 r., nr [...] określił M. C. (dalej jako "podatnik", "strona", "skarżący") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości: ul. [...], [...] – od marca 2019 r. do marca 2020 r. w kwocie [...]zł; od kwietnia 2020 r. do października 2021 r. w kwocie [...]zł; od listopada 2021 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 r. zostało wszczęte postępowanie, które wykazało, że dla wskazanej nieruchomości nie została złożona deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 21 marca 2019 r. Organ wyjaśnił, że w dniu 10 stycznia 2018 r. podjęło uchwałę nr [...] w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki tej opłaty oraz stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. W związku z tym straciła moc uchwała nr [...] Zgromadzenia Z. M. z 9 grudnia 2015 r. Dla nieruchomości zamieszkałych ustalone zostały nowe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązujące od lipca 2018 r. Wysokość należnej opłaty od lipca 2018 r. wynosi [...] zł miesięcznie od mieszkańca. W dniu 16 stycznia 2020 r. podjęło uchwałę nr [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokości stawki opłaty dokonało zmiany stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W związku z powyższym stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny wynosi od dnia 1 kwietnia 2020 r. [...] zł miesięcznie od mieszkańca. Uchwałą nr [...] z dnia 24 września 2021 r. dokonało zmiany stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ zaznaczył, że opłata została określona w wysokości odpowiadającej iloczynowi liczby osób zamieszkujących nieruchomość (2 osoby) oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny ustalonej w wymienionych uchwałach Zgromadzenia Z. M. "S." z 10 stycznia 2018 r., z 16 stycznia 2020 r. oraz z 24 września 2021 r. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił brak podstaw do wydania decyzji określającej wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla przedmiotowej nieruchomości. Wskazał, że organ nie wywiązywał się z obowiązku odbierania odpadów z nieruchomości. Z wyjaśnień strony wynika, że od kwietnia 2020 r. korzysta z usług innych podmiotów uprawnionych do odbioru odpadów komunalnych, które odbierają odpady terminowo i za znacznie niższe kwoty niż Z. M.. Zarzucił ponadto, że nie uzyskał rzeczowej i wyczerpującej odpowiedzi na pytania zadawane w toku postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 lipca 2024 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że podatnik jako właściciel nieruchomości położonej w G., przy ul. [...], zobowiązany jest do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z metodą i w wysokości określonej w uchwałach podjętych na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 399 ze zm.; w skrócie: "u.c.p.g."). Natomiast okoliczności wskazywane w odwołaniu nie mają wpływu na obowiązek uiszczenia opłaty. Powołując orzecznictwo sądowe organ wskazał, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną o charakterze przymusowym. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty, bowiem elementy te określa ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie. Nie jest zatem istotne czy skarżący korzysta z usług podmiotu prywatnego. Obowiązek poniesienia opłaty istnieje niezależnie od tego faktu. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo określił podatnikowi wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W skardze z dnia 5 września 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 i innych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111; w skrócie: "o.p."), - art. 6o ust. 1 i art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. poprzez określenie wysokości za gospodarowanie odpadami komunalnymi i nałożenie obowiązku dokonywania takiej zapłaty w sytuacji, gdy Z. M. nie wywiązywał się z ustawowego obowiązku gospodarowania odpadami komunalnymi, tj. nie wywoził z posesji skarżącego odpadów przez kilka lat, - art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; w skrócie: "k.p.a.") poprzez prowadzenie postępowania w sposób niewzbudzający zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co wyrażało się m.in. w braku wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy oraz w braku odpowiedzi na zapytania i wątpliwości skarżącego w toku postępowania, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.; - art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący umotywował i rozwinął poszczególne zarzuty. Podniósł, że z jego posesji od kwietnia 2020 r. nie były odbierane jakiekolwiek odpady przez Z. M.. W okresie tym był zmuszony do korzystania z usług prywatnego podmiotu uprawnionego do odbioru odpadów komunalnych, w tym z usług P. H.-P. P. O. z W.. Podmioty te nie dość, że terminowo odbierały odpady komunalne, to jeszcze czyniły to za znacznie niższe kwoty niż Z. M.. Zaznaczył, że Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wielokrotnie alarmował, że Gminy i Z. M. często w sposób nieuzasadniony podwyższają stawki za gospodarowanie odpadami (patrz: "Raport z badania rynku usług związanych z gospodarowaniem odpadami komunalnymi w gminach miejskich w latach 2014-2019"). Skarżący występował do Zarządu Z. M. "S." w C. m.in. z pytaniami: czy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie zostały podwyższone w 2019 r., na jakiej podstawie doszło do podwyższenia opłaty z dotychczasowych [...] zł do [...] zł, czy jako obywatel jest zmuszony do korzystania z usług Zarządu Z. M. "S." w C., czy też może zlecić wywóz odpadów innym podmiotom, np. podmiotom prywatnym? Organ, który wydał kwestionowaną decyzję, do dnia dzisiejszego rzeczowo i wyczerpująco nie odpowiedział na zadane przeze pytania. Zdaniem skarżącego wydając decyzję organ winien ograniczyć się do tych miesięcy, za które powstało zobowiązanie do uiszczenia opłaty. W jego ocenie decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stanowi wiernego odpowiednika ukształtowanej przez ustawodawcę deklaracji. Organ powinien ograniczyć się jedynie do tych miesięcy, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi już powstało. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna być określona już po zakończeniu danego miesiąca. Nie musi przy tym upłynąć termin płatności opłaty, gdyż ten wynika ze stosownej uchwały rady gminy i nie zawsze jest powiązany z danym miesiącem. Jednocześnie decyzja taka może dotyczyć okresów dłuższych niż miesiąc, przy określeniu w sentencji wysokości opłaty za każdy miesiąc. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej o oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów co do podstaw określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości przy ul. [...] w G. – od marca 2019 r. do marca 2020 r. w kwocie [...]zł; od kwietnia 2020 r. do października 2021 r. w kwocie [...]zł; od listopada 2021 r. w kwocie [...]zł. Zdaniem Sądu, nie ma w tej sprawie wątpliwości co do tego, czy organ I instancji zgromadził materiał dowodowy, który pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy. W tym zakresie organy nie uchybiły zasadom wynikającym z art. 122, art. 180, art. 187 § 1 o.p. Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji dotyczy w tym zakresie stosowania przez organy przepisów postępowania zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa. Powołane w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały w tej sprawie zastosowania. Mając na uwadze stanowisko skarżącego Sąd zauważa ponadto, że co do zasady, zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 o.p. znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 o.p. zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Zdaniem Sądu uzasadnienia zaskarżonych decyzji zawierają wszystkie wymagane ustawą elementy i poddają się sądowej kontroli w tym postępowaniu. W ocenie Sądu nie ma w tej sprawie uzasadnionych podstaw, aby zarzucić organom naruszenie art. 191 o.p. W świetle zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w ww. przepisie, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta zakłada ocenę dowodów w ich całokształcie, wzajemnych relacjach i zależnościach, przy uwzględnieniu wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Organ obowiązany jest więc rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic z nich wynikających. Organ może więc określonym dowodom odmówić wiarygodności, wskazując przy tym przyczyny takiej oceny. W ocenie dowodów organ powinien kierować się wiedzą, zasadami doświadczenia życiowego oraz logiką. Jeżeli zatem ocena materiału dowodowego jest logiczna, przekonująca, niezawierająca w sobie sprzeczności, to nie ma podstaw do przyjęcia, aby naruszała ona zasadę swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z 1 czerwca 2017 r., I FSK 2087/15; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: bazy CBOSA). Jak ustaliły w tej sprawie organy, a czego skarżący nie kwestionował, skarżący nie złożył stosownej deklaracji w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 21 marca 2019 r. ( tj. od dnia zgonu poprzedniego właściciela nieruchomości). Jak wynika z akt administracyjnych, nieruchomość przy ulicy [...] w G. zamieszkują dwie osoby. Nie budzi w sprawie wątpliwości treść obowiązującego w badanym okresie prawa miejscowego (powołane w decyzjach uchwały Zgromadzenia Z. M.), z którego wynika metoda ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ udzielał skarżącemu pisemnych wyjaśnień, w tym w odpowiedzi na jego pisma (znajdujące się w aktach administracyjnych wezwanie z 20 kwietnia 2021 r. oraz dalsze pisma organu: z 27 października 2021 r., z 23 listopada 2021 r., z 10 lutego 2022 r.). Przystępując do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego na wstępie tej części rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust. 1a u.c.p.g.). Stosownie do art. 6m ust. 1d u.c.p.g., wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o. Przepis art. 6m ust. 2 u.c.p.g. stanowi, że w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. Stosownie do art. 6m ust. 2a u.c.p.g. w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. W myśl art. 6m ust. 2b u.c.p.g. w przypadku gdy właściciel nieruchomości nie uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2a, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję określającą wysokość tej opłaty, stosując wysokość opłaty podaną w zawiadomieniu. Z kolei przepis art. 6o u.c.p.g. stanowi, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Z powołanych powyżej przepisów wynika zatem, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest, co do zasady, na podstawie złożonej przez właściciela nieruchomości deklaracji oraz stawki opłaty uchwalonej przez radę gminy. Wyjątkowo natomiast u.c.p.g. przewiduje określenie wysokości tej opłaty w drodze decyzji – może to mieć miejsce bądź w przypadku niezłożenia przez podmiot zobowiązany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym lub istnienia wątpliwości co do danych zawartych w tej deklaracji (art. 6o u.c.p.g.) albo w przypadku nieuiszczenia przez właściciela nieruchomości opłaty określonej w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.c.p.g (art. 6m ust. 2b u.c.p.g.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy i w świetle twierdzeń skarżącego, z których wynika, że odbiór odpadów organizuje we własnym zakresie, poza systemem gminnego odbioru odpadów, istotne jest wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, które Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela, zgodnie z którym, obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych, jak również od tego, czy odpady są na nieruchomości wytwarzane czy też nie. Spoczywający na właścicielu nieruchomości obowiązek uiszczenia opłaty nie jest zatem uzależniony od wykonania, częściowego wykonania czy też niewykonania przez gminę obowiązku odbioru odpadów od właściciela nieruchomości. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest bowiem ceną za wykonaną usługę. Uprawnienie do pobierania opłat nie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy gminą i właścicielem nieruchomości, lecz z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz unormowań zawartych w uchwałach rady gminy. Ponadto podkreśla się, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów. Ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. ustanowił bowiem domniemanie, że w zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym. A zatem właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadami komunalnymi. W judykaturze zwraca się także uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12, w którym stwierdzono, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że opłata ta została nałożona ustawą i ma charakter powszechnego, jednostronnie ustalanego świadczenia pieniężnego, od którego wniesienia uzależnione jest dopiero świadczenie innego podmiotu, opłata ta jest świadczeniem pieniężnym o charakterze przymusowym. Obowiązek jej zapłaty spoczywa na wszystkich właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6h w związku z art. 6c ust. 1 ustawy). Opłata ta należy do dochodów publicznych i jest przeznaczona na realizację celów publicznych. Stanowi bowiem dochód gminy, z którego pokrywa się funkcjonowanie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, a mianowicie: odbieranie, transport, zbieranie, odzysk i unieszkodliwianie odpadów komunalnych, tworzenie i utrzymanie punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługę administracyjną tego systemu (art. 6r. ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy). Z powyższego wynika, że podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają zatem swobody w decydowaniu o potrzebie (obowiązku) jej ponoszenia, a w szczególności nie są uprawnione do powstrzymywania się od jej uiszczenia w sytuacji, gdy gmina nie realizuje ustawowego obowiązku odbioru odpadów. Opłata nie jest bowiem świadczeniem wzajemnym uiszczanym za wykonaną przez gminę usługę, lecz wynika z ustawowego obowiązku partycypowania przez właścicieli nieruchomości w kosztach gospodarowania odpadami komunalnymi ponoszonymi przez gminę, na terenie której położona jest nieruchomość stanowiąca przedmiot własności podmiotu zobowiązanego do zapłaty tej opłaty (np. wyrok WSA w Gdańsku z 9 października 2024 r., I SA/Gd 551/24, i powołane tam orzecznictwo). W ocenie Sądu niezasadne są także zarzuty skargi odnoszące się do elementów konstrukcyjnych decyzji wydanej na podstawie art. 6o ust. 1 i 2 u.c.p.g., w tym braku podstaw do określenia wysokości opłaty "na przyszłość". W judykaturze jednolicie przyjmuje się, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1 art. 6o u.c.p.g., obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Natomiast po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1 art. 6o u.c.p.g., złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty. Oznacza to, że dopóki nie zmienią się dane niezbędne do określenia opłaty, obowiązuje decyzja ponieważ wskazany przepis wyłączył możliwość złożenia deklaracji. Skoro ustawodawca wyłączył możliwość złożenia deklaracji i wprost wskazał do jakiego czasu obowiązuje decyzja (do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty) to oznacza, ze decyzja ta ma charakter "otwarty", bowiem musi istnieć podstawa uiszczenia opłaty w określonej wysokości. Opłata natomiast może wynikać bądź z deklaracji bądź z decyzji. Organ wydający deklaratoryjną decyzję bierze pod uwagę już zrealizowany stan faktyczny. Jednocześnie jednak, w oparciu o dyrektywę art. 6o ust. 2 u.c.p.g. przyjmuje on, że zdarzenia, które już miały miejsce, w niezmienionym kształcie będą realizowane w przyszłości. W związku z tym, z woli ustawodawcy wyrażonej we wspomnianym przepisie, określając wysokość daniny publicznej czyni to również na przyszłość, do czasu zmiany treści realizowanego stanu faktycznego, wymagającego złożenia nowej deklaracji na opłatę od gospodarowania odpadami komunalnymi (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., III FSK 3595/21; i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z 9 lutego 2023 r., III FSK 1380/22). W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy zgromadziły w sprawie wystarczający dla jej rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.