I SA/Po 622/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: specjalista Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi W. P., K. K. i P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2020 oddala skargę. I SA/Po 622/24 Uzasadnienie Decyzją z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił względem W. P., K. K. i P. K. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2020, obliczony od wartości budowli w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że na działce geodezyjnej o numerze [...] przy ul. [...] w K. wybudowano samoobsługową myjnię samochodową. Zgodnie z zapisami w dzienniku budowy zakończono budowę myjni w dniu 4 lutego 2019r. Zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy względem myjni powstał 1 stycznia 2020r. Organ podatkowy nie zgodził się z kwalifikacją myjni przez podatników jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnicy twierdzili,że myjnia jest budynkiem, skoro została wpisana jako budynek do ewidencji gruntów i budynków, a organ podatkowy jest związany przy wymiarze podatku zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. W ocenie organu będąca przedmiotem opodatkowania myjnia stanowi budowlę. Organ podatkowy zwrócił uwagę na to, iż Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawa regulująca zagadnienia dotyczące ewidencji gruntów i budynków, nie definuje pojęcia budynku. Natomiast § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowi, że budynek jest to obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie P. K. O. B.. P. K. O. B. z kolej definiuje budynki jako zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Obowiązująca definicja dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków jest odmienna od definicji budynku zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie organu bezwzględne związanie zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków przy określeniu przedmiotów opodatkowania doprowadziłoby w dużej mierze do kwalifikacji obiektów budowlanych jako budynków wbrew przepisom prawa ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ewidencja gruntów i budynków, z uwagi na to, że definiuje budynek (zresztą w akcie rangi podustawowej) odmiennie niż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych i nie dotyczy budowli, nie może mieć charakteru przesądzającego dla stwierdzenia, czy dany obiekt jest budynkiem czy budowlą w rozumieniu ustawy podatkowej. Organ powołując się na definicję budynku zawartą w art. art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego z których wynika, że budynkiem jest obiekt budowlany, w rozumieniu przzepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, stwierdził, iż myjnia jest trwale związana z gruntem oraz posiada fundamenty i dach, jednak nie jest ona wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że "wydzielenie z przestrzeni" przez przegrody budowlane wymaga, aby przegrody te oddzielały przestrzeń wewnątrz budynku od przestrzeni zewnętrznej. Chodzi więc o zamknięcie przegrodami budowlanymi przestrzeni wewnątrz budynku. Zaznaczył, że przegrody budowlane wydzielające obiekt z przestrzeni muszą być kompletne od poziomu podłogi do poziomu dachu i muszą występować ze wszystkich stron, co oczywiście nie wyklucza w nich otworów technologicznych. Otwory te nie mogą jednak w żadnym przypadku zastępować całej przegrody budowlanej, gdyż w takim przypadku brak jest koniecznego wydzielenia przestrzeni. W przypadku myjni nie można mówić o wydzieleniu z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Stanowiska mycia samochodów są otwarte z przodu i z tyłu, aby umożliwiać wjazd i wyjazd samochodom. Ze względu na brak wydzielenia z przestrzeni przez przegrody budowlane myjnia nie może być zaliczona do kategorii budynków. Jest ona budowlą zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, który stanowi, że pod pojęciem budowla należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury i tym samym myjnia jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 tejże ustawy. Pismem z dnia 13 września 2021 r. podatnicy złożyli odwołanie od ww. decyzji, zaskarżając ją w całości i zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 121, art.122, art. 180 § l, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 O.p. oraz błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 1) 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r.. poz. 1445 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l." W uzasadnieniu podatnicy wskazali, że organ I instancji bezpodstawnie nie wziął pod uwagę oświadczenia projektanta myjni, architekt K. P., z którego wynika, że myjnia samochodowa jest budynkiem. Ponadto odwołujący się podnieśli, że skoro myjnia jest ujęta w ewidencji gruntów i budynków jako budynek, to należy potraktować ją jako budynek, a zignorowanie tych danych przez organ świadczy o naruszeniu art. 194 § 2 O.p. Podatnicy wyjaśnili także, że myjnia składa się z dachu i płyty fundamentowej, które połączone są ze sobą filarami podpierającymi dach, funkcję przegród budowlanych pełnią w tym przypadku filary podtrzymujące dach, dodatkowo po bokach myjnia wydzielona jest laminowanymi parawanami brezentowymi. W ocenie podatników, skoro myjnia posiada przegrody budowlane wydzielające ją z przestrzeni, stanowi zatem budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l. Na powyższą okoliczność odwołujący się przytoczyli definicję budynku znajdującą odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazując jednocześnie na odniesienie przywołanych orzeczeń do niniejszej sprawy. Decyzją z dnia 22 grudnia 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 26 sierpnia 2021 r. Organ odwoławczy przyznał rację organowi I instancji wskazując, iż myjnia stanowi budowlę w świetle podstaw opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie przyjął, iż myjnia nie posiada ustawowej cechy budynku, jakim jest wyodrębnienie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Organ wskazał, że wprawdzie art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego wśród wymienionych rodzajów budowli nie wskazuje wprost myjni samochodowej, to jednak w załączniku do tej ustawy określającym kategorie obiektów budowlanych w kategorii XVII wskazano "myjnie samochodowe". Nie ulega więc wątpliwości, że przepisy prawa budowlanego zaliczają myjnie samochodowe do obiektów budowlanych. W ocenie Kolegium, sporna czterostanowiskowa, wolnostojąca, parterowa, z dachem jednospadowym, samoobsługowa myjnia samochodowa, na którą składa się: płyta żelbetonowa, wiata, przyłącza infrastruktury technicznej oraz kontener techniczny, stanowi obiekt budowlany jako całość i podlega opodatkowaniu jako budowla. Myjnia ta nie jest bowiem obiektem wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Organ odwoławczy powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wyprowadził wniosek, że aby dany obiekt mógł być uznany za budynek, musi być możliwe określenie jego obrysu poprzez dokładne określenie granic przestrzeni zajmowanej przez budynek. Takie rozumienie wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych koresponduje z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., określającym podstawę opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości. Skoro bowiem podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa budynku, obliczana po wewnętrznej długości ścian, to muszą istnieć przegrody pozwalające ustalić granice tej powierzchni. W przedmiotowej sprawie obiekt myjni czterostanowiskowej z odkrytym stanowiskiem zewnętrznym tworzy konstrukcja stalowa ramowa, zadaszona. Obiekt nie jest wydzielony z przestrzeni, ponieważ nie posiada ścian zewnętrznych - frontowej i tylnej, natomiast przegrody boczne stanowią jedynie parawany, do tego na niepełnej wysokości, z prześwitem pomiędzy parawanem a posadzką oraz prześwitem pomiędzy parawanem a dachem. Parawany te zostały wykonane z tkaniny brezentowej, impregnowanej, naciąganej na kształtkach stalowych. W ocenie organu odwoławczego, wydzielenie obiektu myjni za pomocą słupów stalowych i parawanów brezentowych nie spełnia ustawowego wymogu wydzielenia budynku z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Uznał, że wydzielenie z przestrzeni myjni ma charakter iluzoryczny. Słupy stalowe nie wyznaczają dostatecznie w terenie granic obiektu, zwłaszcza że myjnia posiada też jedno stanowisko zewnętrzne. Przegroda budowlana, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nawet jeśli nie stanowi jednolitej powierzchni, powinna móc strukturalnie pełnić rolę ściany, a zatem musi stanowić integralną część konstrukcji budynku. Sam fakt zarysowania bryły obiektu przez słupy stalowe i częściowe osłonięcie ścian bocznych plandeką nie spełnia warunku istnienia przegrody budowlanej, albowiem wskazane elementy nie wypełniają kryterium trwałego wydzielenia obiektu z przestrzeni. Myjnia stanowi obiekt budowlany, posadowiony za pośrednictwem płyty fundamentowej, konstrukcja wiaty jest stalowa, ramowa, wykonana z rur kwadratowych i prostokątnych, blachy węzłowe przyspawane do rygli i słupków, słupki zamocowane w płycie fundamentowej za pomocą kotew fundamentowych. Pokrycie dachu wykonane jest z blachy trapezowej. Obiekt myjni nie posiada ścian, a jedynie osłonowe przegrody stanowiskowe pomiędzy słupami szkieletu konstrukcji myjni na prętach stalowych zamocowanych do słupów wydzielających stanowiska dla myjących. Na str. [...] projektu budowlanego myjni pod pozycją [...] pn. "Ścianki parawanowe" wskazano: "boczne ścianki między stanowiskami wykonywane w systemie płyt PCV [...] jako banery, nośnik reklamowy, mocowany kształtkami stalowymi do konstrukcji nośnej". Myjnia wyposażona jest w instalację wodociągową, kanalizację sanitarną i deszczową z obiektami na sieci (separatorami, wpustami, zbiornikami i studniami betonowymi), ogrzewanie posadzki, instalację elektryczną - oświetleniową i zasilania kontenera. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w projekcie budowlanym myjni oraz w przeprowadzonych oględzinach z dnia 15 czerwca 2021 r. Wprawdzie protokół z oględzin nie zawiera szczegółowego opisu myjni, jednakże biegły uczestniczący w oględzinach opis taki zamieścił w swojej opinii, która nie została uwzględniona przez organ lecz w zakresie opisu stanu faktycznego opinia ta nie była kwestionowana. W aktach sprawy znajduje się również dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin w dniu 15 czerwca 2021 r. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem podatnicy złożyli skargę do Sądu i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucili organowi; 1) błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l polegającą na mylnym rozumieniu pojęcia "przegroda budowlana", co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia braku wydzielenia myjni z przestrzeni przez przegrody budowlane i do niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l., podczas gdy myjnia jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w postaci konstrukcyjnych słupów stalowych a więc stanowi budynek, podobnie jak wiata, nawet zupełnie ścian pozbawiona, stanowi budynek zgodnie z P. K. O. B., a więc zastosowanie powinien znaleźć art. 4 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. 2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 229 Op. - polegającym na nieuzasadnionym pominięciu dowodu w postaci oświadczenia architekta projektanta myjni, w przedmiocie jej cech szczególnych, zgodnie z którym "budynek samoobsługowej myjni samochodowej jest jednym obiektem budowlanym, a nadto jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach" oraz wybiorczej analizie projektu budowlanego, co doprowadziło do błędnego uznania przez SKO, że myjnia stanowi budowlę, gdy tymczasem jak wynika z powyższego oświadczenia oraz projektu budowlanego myjnia spełnia wszystkie cechy definicji budynku zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l.; 3) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 194 § 1 O.p. poprzez kwalifikację myjni jako budowli, tj. wbrew danym zawartym w dokumencie urzędowym w postaci ewidencji gruntów i budynków, w którym myjnia jako całość została ujawniona jako budynek; 4) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 O.p.- polegającym na błędnym przyjęciu, że ewidencja gruntów i budynków nie może mieć charakteru przesądzającego dla stwierdzenia, że dany obiekt jest budynkiem, gdy tymczasem SKO w [...] w decyzji nr [...] wydanej w takim samym stanie faktycznym w odniesieniu do tej samej myjni stwierdziło, że "jedynie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków", co doprowadziło do pozbawionej logiki i uzasadnienia zmiany oceny tego samego stanu faktycznego przez SKO. W celu poparcia przedstawionej wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l skarżący powołali się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące tej spornej materii. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w sprawie jest zaliczenie obiektu myjni do prawnopodatkowej kategorii budynku lub budowli. Na wstępie zauważyć należy, że kwestia opodatkowania myjni samochodowych była przedmiotem rozważań zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego między innymi w sprawach sygn. III FSK 1902/21, III FSK 3380/21, (por. strona internetowa bazy CBOSA). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela poglądy zaprezentowane w w/w orzeczeniach. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., "budynek" to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., użyte w tej ustawie określenie "budowla" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepis art. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z dnia 3 sierpień 2020 r., Dz. U. z 2020 roku, poz. 1333, zwanej dalej: "Prawem budowlanym") stanowi, że obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; z kolei budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, a budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W celu prawidłowej kwalifikacji obiektu budowlanego należy najpierw ustalić czy dany obiekt budowlany należy zakwalifikować jako budynek albo obiekt małej architektury, a dopiero później można rozważać jego kwalifikację jako budowli. Jeżeli dany obiekt budowlany spełnia definicję budynku, czyli jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, stanowi budynek i nie może być kwalifikowany jako budowla. W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że sporna myjnia nie posiada ustawowej cechy budynku, jakim jest wyodrębnienie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Skład orzekający w niniejszej sprawie, tak jak i organ odwoławczy, podziela pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2021 r., III FPS 1/21, że określenie "wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" zawiera dwie cechy: wydzielenie z przestrzeni i przegrodę budowlaną. Funkcją przegrody budowlanej obiektu budowlanego ma być wyodrębnienie tego obiektu z przestrzeni zewnętrznej w taki sposób, że co do zasady możliwe byłoby opisanie, która część przestrzeni ogólnej należy do przestrzeni obiektu, a która jest przestrzenią zewnętrzną w stosunku do obiektu. Przegroda budowlana nie musi być przy tym ścianą, choć ściana (jako element budowlany) jest przegrodą budowlaną. Element wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych należy ujmować funkcjonalnie, przy czym trzeba także uwzględnić skutki tego funkcjonalnego ujęcia, biorąc pod uwagę społeczno-gospodarcze rozumienie przepisów. Nie można zatem ujmować w kategoriach wydzielania z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych takich przypadków, gdy to wydzielenie jest iluzoryczne. Dla wyjaśnienia kwestii spornej w sprawie w postępowaniu podatkowym zebrano obszerny, wystarczający materiał dowodowy, w szczególności obejmujący dokumentację budowlaną obiektu – projekt architektoniczno- budowlany myjni, oraz dokonano jego oględzin i sporządzono dokumentację fotograficzną. Jak ustalono w sprawie, obiekt myjni samochodowej - czterostanowiskowej z odkrytym stanowiskiem zewnętrznym - tworzy konstrukcja stalowa ramowa, zadaszona, wykonana z kwadratowych i prostokątnych profili stalowych. Obiekt nie posiada ścian zewnętrznych - frontowej i tylnej, natomiast przegrody boczne stanowią jedynie parawany, do tego na niepełnej wysokości, z prześwitem pomiędzy parawanem a posadzką oraz prześwitem pomiędzy parawanem a dachem. Parawany te zostały wykonane z tkaniny brezentowej, impregnowanej, naciąganej na kształtkach stalowych. Organy zasadnie nie podzieliły stanowiska, aby wydzielenie obiektu budowlanego za pomocą słupów stalowych i plandek spełniało w tym przypadku ustawowy wymóg wydzielenia budynku z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Rację ma organ odwoławczy, że wydzielenie z przestrzeni spornej myjni samochodowej ma bowiem charakter iluzoryczny skoro obiekt ten nie posiada ściany frontowej i tylnej. Skarżący w skardze przywołali wyroki sądów administracyjnych, argumentując, że pojęcia przegrody budowlanej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie można zawężać do ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią również takie elementy struktury budynku, jak np. filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić te samą funkcję co ściana, i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni. Sąd nie kwestionuje poglądów wyrażonych w powołanych orzeczeniach. Rzecz jednak w tym, że każdą sprawę należy oceniać indywidualnie, zapatrywania powyższe należy obrać jako wytyczne i wskazówki przy dokonywaniu prawnopodatkowej klasyfikacji każdego obiektu budowlanego, o takiej bowiem klasyfikacji decydują zawsze rzeczywiste cechy budowlane obiektu, pozwalające zakwalifikować go do kategorii budynków albo budowli. Sporna czterostanowiskowa, wolnostojąca, parterowa, z dachem jednospadowym, samoobsługowa myjnia samochodowa, na którą składa się: płyta żelbetonowa, wiata, przyłącza infrastruktury technicznej oraz kontener techniczny, stanowi obiekt budowlany jako całość i podlega opodatkowaniu w całości jako budowla, zwłaszcza że myjnia posiada jedno stanowisko zewnętrzne. Myjnia ta nie jest obiektem wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Nie posiada więc ustawowych cech budynku, niezasadne jest zatem zakwalifikowanie jej do tej kategorii. Niezasadny okazał się więc zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 229 Op. - polegającym na nieuzasadnionym pominięciu dowodu w postaci oświadczenia architekta projektanta myjni, w przedmiocie jej cech szczególnych oraz wybiorczej analizie projektu budowlanego. Przepisy postępowania zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art. 122 O.p.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Powyższe wymogi, zdaniem Sądu, zostały w sprawie w pełni spełnione. Poczynione w sprawie ustalenia organów podatkowych, znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w art. 122 i art. 187 § 1 O.p.. Dokonana przez organy podatkowe ocena prawna zgromadzonych dowodów nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 O.p. Organy podatkowe zgromadziły kompletny materiał dowodowy, pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2020 r. Ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie nosi cech dowolności, jest kompleksowa. Rację więc należy przyznać organowi odwoławczemu, że oświadczenie architekta projektanta K. P. nie mogło być dowodem, na którym organ podatkowy oparłby swoją decyzję, w szczególności w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów, z których wynikał inny stan faktyczny. Osoba z uprawnieniami budowlanymi może wypowiedzieć się na temat budowlanej charakterystyki obiektu budowlanego, wynikającej z dokumentacji architektoniczno-budowlanej i projektowej, nie może jednak, zwłaszcza w sposób prawnie wiążący, wpływać na kwalifikację ocenianych obiektów pod względem prawnym. Dlatego mimo, że organ odwoławczy nie przeprowadził dowodu z oświadczenia architekta projektanta K. P. nie naruszył przepisu art. 229 O.p. Wbrew twierdzeniu skarżących organ nie dokonał też wybiorczej analizy projektu budowlanego, a wręcz przeciwnie szczegółowo ocenił ten dokument, który łącznie z dokumentacja fotograficzną potwierdził, iż myjnia nie jest obiektem wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Nieuzasadniony jest również zarzut skarżących naruszenia art. 194 § 1 O.p. poprzez kwalifikację myjni jako budowli, tj. wbrew danym zawartym w dokumencie urzędowym w postaci ewidencji gruntów i budynków, w którym myjnia jako całość została ujawniona jako budynek. W tej kwestii Sąd podziela argumentację zawartą w wyrok NSA z 23.08.2022r w sprawie III FSK 1902/21 na który to wyrok powołało się także SKO w zaskarżonej decyzji. Z wyroku tego wynika, że stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2010 r. Nr 193, po2.1287 ze zm. – "u.p.g.k.") ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. W rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., poz. 454), w § 1 zapisano, że rozporządzenie określa: 1) sposób zakładania ewidencji gruntów i budynków, zwanej dalej "ewidencją"; 2) sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych; 3) szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości; 4) sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych ewidencją; 5) rodzaje budynków i lokali, których nie wykazuje się w ewidencji. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia ustalono, że użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają: budynek - obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. poz. 1316 oraz z 2002 r. poz. 170). P. K. O. B. definiuje budynki jako zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Faktycznie, jak zauważyli skarżący z PKOB wynika, że za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Nie można jednak twierdzić, że danymi, o jakich mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. jest kwalifikacja obiektu jako budynku albo budowli. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Definicja budynku znajduje się w ustawie podatkowej i według niej należy kwalifikować obiekt. Dopiero podatkowe zakwalifikowanie obiektu jako budynku nakłada na organ obowiązek posłużenia się przy ustalaniu podstawy opodatkowania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków dotyczącymi ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. W sprawie obiekt nazwany bezdotykową myjnią samochodową nie spełniał definicji budynku z art. 1a § 1 pkt 1 u.p.o.l. Niezasadny jest więc zarzut naruszenia prawa polegające na nieuwzględnieniu faktu, że organ podatkowy przy ustalaniu podstawy wymiaru podatku od nieruchomości, związany był treścią informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 121 O.p., w związku z tym, że SKO w [...] w decyzji nr [...] wydanej w takim samym stanie faktycznym w odniesieniu do tej samej myjni stwierdziło, że "jedynie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków" Sąd uznał, że co prawda w takiej sytuacji mogło dojść do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Ale kiedy, jak w przedstawionych przez skarżących okolicznościach, ( skarżący nie przedłożyli decyzji nr [...] ) zachodzi kolizja między zasadą zaufania a zasadą legalizmu pierwszeństwo należy przyznać zasadzie legalizmu. Art. 121 O.p stanowi, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a zgodnie z przepisami sporny obiekt budowlany powinien zostać zakwalifikowany jako budowla, niezależnie od tego co wynika z dokumentu jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Reasumując, Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, nie stwierdził też innych naruszeń prawa procesowego lub materialnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając wszystko powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.