I SA/Po 623/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 listopada 2010r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej – organu upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania interpretacji z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę /-/K. Wolna – Kubicka /-/J. Małecki /-/W. Zygmont W dniu [...] lutego 2010 r. Prezydent Miasta P. złożył do Urzędu Skarbowego w P. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnień przedmiotowych. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. - działając na podstawie art. 15 § 1 oraz art. 17 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - przekazał wniosek Gminy P. - Prezydenta Miasta P. do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Urząd Miasta zamierza zorganizować imprezę masową ogólnodostępną dla swoich pracowników. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy działalność w postaci imprez masowych (ogólnodostępnych) jak, np. zakładowe pikniki, andrzejki itp. mieści się w działaniach socjalnych zakładu i finansowana ze środków ZFŚS jest zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji, gdy osoby uczestniczące (uprawnione) nie składają wniosków o przyznanie świadczeń socjalnych i uczestniczą w przedmiotowych imprezach na równych zasadach, a płatność jest ponoszona z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych? Zdaniem wnioskodawcy, można prezentować pogląd, że przy spełnieniu warunków opisanych w pytaniu nie istnieje obowiązek podatkowy. Za takim stanowiskiem przemawiają między innymi następujące argumenty: 1. Uczestnictwo w ogólnodostępnych imprezach masowych jest usługą, za w/w usługę wystawiona jest faktura, która jest opłacana z ZFŚS, a płatnikiem jest Urząd Miasta. Owej zbiorczej kwoty wynikającej z faktury nie dzieli się na osoby ze względu na niemożliwość przypisania dochodu do konkretnej osoby (uczestnika imprezy). 2. Kryterium socjalne, o którym mowa w przepisach art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS odnosi się jedynie do przyznawania ulgowych świadczeń i usług, nie dotyczy natomiast samych świadczeń, o których mowa w powołanej ustawie. 3. Podane stanowisko zostało wyrażone przez najwyższy organ sądowniczy w kraju (wyrok SN z dnia 23.10.2008, II PK 74/08 opublikowany w systemie informacji prawnej Lex nr 504057, a stanowisko to zostało w racjonalny i przekonywujący sposób uzasadnione przez skład orzekający. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów, za nieprawidłowe uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z powyższego wynika, że przychodem ze stosunku pracy nie jest jedynie wynagrodzenie za pracę, ale także inne przysporzenie majątkowe, takie jak nieodpłatne świadczenia, czy też świadczenia częściowo odpłatne. Z kolei, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 12 ust. 3 w/w ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Jednocześnie w myśl art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r., zwalnia się od podatku dochodowego wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi. Jak wynika z przytoczonego przepisu skorzystanie ze zwolnienia możliwe jest, jeżeli są spełnione łącznie następujące przesłanki: - świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego lub świadczenia pieniężnego, - źródłem finansowania są w całości środki z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, - wartość tych świadczeń rzeczowych nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł. W związku z tym, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa definicji rzeczy ani świadczenia rzeczowego, należy odwołać się do definicji stosowanych w innych dziedzinach prawa. Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami są wyłącznie przedmioty materialne. Z powyższego wynika zatem, że ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, korzystają m.in. świadczenia o charakterze rzeczowym (np. bilety do kina, teatru, karnety na basen, itp.). Nie można natomiast uznać, iż wartość imprez masowych (ogólnodostępnych) dla pracowników, takich jak np. pikniki, andrzejki, sfinansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych jest świadczeniem rzeczowym, bowiem przedmiotem tego świadczenia jest usługa, a nie rzecz. W złożonym wniosku Wnioskodawca wyraził pogląd, że uczestnictwo w ogólnodostępnych imprezach masowych jest usługą. Za ww. usługę wystawiona jest faktura, która jest opłacana z ZFŚS, a płatnikiem jest Urząd Miasta. Owej zbiorczej kwoty wynikającej z faktury nie dzieli się na osoby ze względu na niemożliwość przypisania dochodu do konkretnej osoby (uczestnika imprezy). Organ nie podziela takiej argumentacji i uważa, że w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego nie ma przeszkód w ustaleniu wartości świadczenia otrzymanego przez uczestnika imprezy masowej. Wnioskodawcy znany jest zarówno koszt zorganizowanego spotkania masowego jak i ilość uczestników, którzy brali udział w tym spotkaniu. Z definicji przychodów ze stosunku pracy wynika, iż ustawodawca zaliczył do nich nie tylko pieniądze, ale również wartość otrzymanych świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych poniesionych za pracownika. Przychód ze stosunku pracy powstaje zatem w każdym przypadku, w którym mamy do czynienia z uzyskaniem przez pracownika realnej korzyści. Wyjątek stanowią jedynie rodzaje świadczeń wymienionych w katalogu zwolnień przedmiotowych określonych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten nie zwalnia jednak od podatku świadczeń otrzymanych przez pracownika w związku z jego uczestnictwem w imprezie masowej. Pracodawca winien zatem doliczyć wartość otrzymanych świadczeń do globalnej kwoty przychodu i opodatkować dochód z tego tytułu według zasad określonych w art. 32 ww. ustawy. Reasumując, organ stwierdził, że wartość finansowanych przez wnioskodawcę kosztów imprezy masowej o charakterze otwartym, stanowi dla pracownika przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku pracy. W związku z powyższym wnioskodawca jako płatnik, ma obowiązek doliczyć kwotę dofinansowania do wynagrodzenia wypłacanego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odniesieniu do zagadnienia dotyczącego określenia, czy działalności w postaci imprez masowych (ogólnodostępnych), takich jak np. zakładowe pikniki, andrzejki itp. mieści się w działaniach socjalnych zakładu, organ wyjaśnił, że zagadnienie to nie jest regulowane przepisami prawa podatkowego, a tylko te przepisy, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Zatem Organ nie rozpatrywał tego zagadnienia w niniejszej interpretacji indywidualnej. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta P. ponownie powołał wyrok Sądu Najwyższego dnia 23 października 2008 r. o sygnaturze II PK 24/08 zgodnie, z którym istnieje możliwość sfinansowania różnych form wypoczynku bez opodatkowania pracowników z tego korzystających. Sąd Najwyższy uzasadnił swoje stanowisko, a podatnik je podziela. Prezydent Miasta P. podniósł, że nie powołuje się na żadne orzeczenie sądu administracyjnego, ale na konkretny wyrok Sądu Najwyższego. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnień przedmiotowych. W skardze z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent Miasta P. wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego w myśl art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. zwalnia się od podatku dochodowego wartość otrzymanych przez pracownika świadczeń w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszu związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł. Rzeczowymi świadczeniami są np.: bony, talony. Zdaniem strony skarżącej organizowane przez nią pikniki, andrzejki są zwolnione z podatku. Na poparcie swojego stanowiska powołuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2008 roku o sygnaturze: II PK 74/08. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem obejmującą, m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności zarówno z przepisami prawa materialnego jak i formalnego. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, w świetle której sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkowstwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną praca nakładcza, emerytura lub renta. W myśl art. 11 ust. 1 cyt. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przepis art. 12 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Stosownie do postanowień art. 12 ust. 3 ww. ustawy jeżeli przedmiotem nieodpłatnego świadczenia lub świadczenia częściowo odpłatnego nie jest rzecz lub usługa wchodząca w zakres działalności pracodawcy, wartość pieniężną tego rodzaju świadczenia ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy. Z definicji przychodów pracownika wynika, iż ustawodawca zaliczył do niej nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy, wykonywania usług, bądź udostępniania rzeczy lub praw. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia świadczeń rzeczowych. Należy przyjąć, że świadczeniami rzeczowymi są takie świadczenia, których przedmiotem są rzeczy nie będące jednocześnie środkami pieniężnymi lub innymi wartościami pieniężnymi. Natomiast świadczenia pieniężne ponoszone za określone osoby należą do nieodpłatnych świadczeń. Ich pojęcia również nie definiuje ustawa o podatku dochodowym. Termin "świadczenie" pojawia się na gruncie Kodeksu cywilnego i zgodnie z art. 353 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 ze zm.) oznacza przedmiot stosunku zobowiązaniowego, który wyraża się obowiązkiem określonego zachowania przez podmiot zobowiązany. Dla celów podatkowych pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie kosztem majątku innego podmiotu, mające konkretny wymiar finansowy. Świadczenia nieodpłatne to szczególnego rodzaju świadczenia, w przypadku których otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian. Ustawodawca stanowi o nieodpłatnych świadczeniach innych niż świadczenia w naturze. Przedmiotem tych świadczeń nie są więc rzeczy, lecz usługi. Innym nieodpłatnym świadczeniem będzie świadczenie nieodpłatnie usług na rzecz podatnika. Świadczenie ma charakter nieodpłatny tylko wówczas, gdy otrzymujący w związku z wykonanym na jego rzecz świadczeniem nie świadczy niczego w zamian ani obecnie, ani też w przyszłości. Przedmiotem nieodpłatnych świadczeń nie są więc tylko rzeczy, lecz świadczone na rzecz podatnika usługi. Przychód może być wyrażony wyłącznie w pieniądzu. Stąd też przychodem są nie tyle same świadczenia, lecz ich wartość. Do nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych na rzecz pracownika związanych ze stosunkiem pracy zalicza się zatem między innymi różnego rodzaju spotkania o charakterze imprez masowych, a w zasadzie ich wartość. Stąd też, w sytuacji usług zakupionych przez pracodawcę, wartość pieniężną tych świadczeń ustala się według cen zakupu. O sposobie określania tej wartości stanowi art. 11 ust. 2a ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców, 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu, 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku, 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Podzielić należy zatem pogląd organu, który w wydanej interpretacji stwierdził, że poniesione przez stronę koszty związane ze zorganizowaniem imprezy masowej (ogólnodostępnej) dla pracowników, takich jak np. pikniki, andrzejki, sfinansowane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych są nieodpłatnym świadczeniem dla pracowników (uprawnionych) uczestniczących w imprezie. Wartość tegoż świadczenia należy ustalać kierując się treścią art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione według cen zakupu. Pracownicy (uprawnieni) uczestniczący w imprezie masowej (ogólnodostępnej), sfinansowanej przez pracodawcę ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, będą osiągali korzyść finansową ponieważ nie będą zobowiązani do zapłaty kwoty wynikającej z faktury za zorganizowanie imprezy masowej. Dzięki takiemu działaniu u tych osób dochodzić będzie do przysporzenia w majątku, gdyż inny podmiot ponosił będzie za nich koszt, a tym samym nie muszą oni uszczuplać swojego majątku. Z tej też przyczyny usługę finansowaną przez pracodawcę na rzecz swoich pracowników (uprawnionych) należy zaliczyć do przychodu ze stosunku pracy tych pracowników. W przedmiotowej sprawie nie ma przeszkód w ustaleniu wartości nieodpłatnego świadczenia otrzymanego przez pracowników z tytułu uczestnictwa w organizowanym przez stronę skarżącą w spotkaniu masowym (ogólnodostępnym). Strona skarżąca zamierza zorganizować imprezę masową dla pracowników (uprawnionych), tym samym wie jaka liczba pracowników bierze udział w spotkaniu, a także jest jej znany koszt zorganizowania ww. imprezy, który wynika z faktur za tę usługę. Dodatkowo należy wskazać na treść art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. zgodnie, z którym zwalnia się od podatku dochodowego wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi. Powyższe przepisy wskazują na zastosowanie zwolnienia w przypadku otrzymywania świadczeń rzeczowych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia rzeczy, ani też świadczenia rzeczowego, dlatego też należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny. W myśl art. 45 Kodeksu cywilnego, rzeczami są tylko przedmioty materialne. Jak wynika z powyższego ze zwolnienia w limitowanej części korzystają jedynie świadczenia o charakterze rzeczowym np. paczki świąteczne, wartość biletów do kina, teatru, muzeum czy karnetu na basen. Nie można uznać, iż wartość imprezy masowej (ogólnodostępnej) dla pracowników, takiej jak np. pikniki, andrzejki, sfinansowanej w całości z funduszu socjalnego jest świadczeniem rzeczowym, bowiem przedmiotem tego świadczenia była usługa, a nie rzecz. Wobec powyższego, wartość ww. spotkania masowego, sfinansowana przez pracodawcę z funduszu świadczeń socjalnych nie mieści się w zakresie zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy podkreślić, że ulgi i zwolnienia podatkowe nie stanowią standardu prawnego, lecz są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania. Zatem korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnień podatkowych, wymaga spełnienia warunków określonych w odpowiednich przepisach stanowiących ich podstawę prawną. Mając powyższe na uwadze, nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że organizowane przez nią np. andrzejki, pikniki są zwolnione z podatku. Odnosząc się do powoływanego przez stronę skarżącą wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2008 r. o sygnaturze: II PK 74/08, należy zaznaczyć, iż teza badanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Wskazane rozstrzygnięcie zapadło bowiem w innej sprawie i nie ma mocy wiążącej w omawianym przypadku. Udzielona skarżącemu interpretacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowa, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. K. Wolna-Kubicka J. Małecki Wł. Zygmont