I SA/Po 647/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...].sp. z o.o. z siedzibą we W., dawniej: [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji /-/ Maria Skwierzyńska Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą we W., dawniej: [...] sp. z o.o. z siedzibą we W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...]. Pismem złożonym dnia 18 września 2009 r. skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Powyższy wniosek Spółka uzasadniła pozbawieniem możliwości regulowania przez nią w terminie wszelkich zobowiązań, w tym także publicznoprawnych, ze względu na zajęcie przez Dyrektora Izby Celnej w T. rachunku bankowego Spółki. Jednocześnie skarżąca podjęła starania mające na celu uzyskanie kredytu bankowego w Banku [...] w P., na zorganizowanie magazynu i zakupu części zamiennych do samolotów oraz na zakup dwóch samolotów treningowych typu [...]. Dokonane zajęcie rachunku bankowego sprawia, że skarżący nie spełnia warunków wymaganych przez Bank do zawarcia umowy kredytu. We wskazanej sytuacji wnioskodawczyni nie jest w stanie podejmować jakichkolwiek decyzji gospodarczych, co narażą ją na powstanie nieodwracalnej szkody, której nie będzie można naprawić. Sytuację finansową Spółki pogarsza jeszcze bardziej zawieszenie zwrotu podatku VAT za wrzesień 2003 r., z uwagi na wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie określenia kwoty tego podatku. Podniesione przez skarżącą okoliczności zostały poparte stosownymi dokumentami, mającymi uprawdopodobnić spełnienie przesłanek wstrzymania przez tut. Sąd zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie w art. 61 § 3 p.p.s.a. sądowi możliwości, w określonych w tym przepisie sytuacjach, ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustalenie, czy w konkretnej sprawie sądowej zachodzi choćby jedna ze wskazanych przesłanek możliwe jest z jednej strony w oparciu o twierdzenia wnioskodawcy i przedstawioną przez niego dokumentację, z drugiej zaś strony w wyniku analizy całokształtu okoliczności faktycznych danej sprawy (por. też postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09). W niniejszym przypadku strona uprawdopodobniła wystąpienie przesłanki zajścia w wyniku wykonania decyzji trudnych do odwrócenia skutków., tzn. takich, których powstanie spowoduje istotną, trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 8 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zajęcie bowiem rachunku bankowego, uniemożliwiające w konsekwencji bieżące regulowanie zobowiązań oraz powodujące utratę płynności finansowej Spółki, przy jednoczesnej utracie przez nią zdolności kredytowej, jest niewątpliwie dotkliwym skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniającym udzielenie przez Sąd ochrony tymczasowej. Niezależnie od powyższych ustaleń, w ocenie Sądu konieczność pozytywnego załatwienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika już ze względu na okoliczność rażącej opieszałości Dyrektora Izby Celnej w P., który przedmiotową sprawę podatkową załatwiał przez okres dwóch lat i ośmiu miesięcy, mimo braku ku temu jakichkolwiek prawnych przesłanek. Taki przypadek szczególnego braku staranności organu w dbaniu o interes podatnika i jednocześnie niewypełnianie przezeń podstawowych zadań władzy publicznej w demokratycznym państwie prawa, musi znaleźć odzwierciedlenie w działaniach tut. Sądu na rzecz ochrony wskazanych wyżej interesów jednostki. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska