I SA/Po 654/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Leokadii Sz. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 2 kwietnia 1997 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług - oddala skargę. Decyzją z dnia 2 kwietnia 1997 r. (...) Izba Skarbowa w L. po rozpatrzeniu odwołania Leokadii Sz. od decyzji Urzędu Skarbowego w L. z dnia 17 grudnia 1996 r. (...) określającej podatek od towarów i usług za październik 1995 r. w kwocie 3.358 złotych uchyliła zaskarżoną decyzję w części w ten sposób, że określiła zobowiązanie w kwocie 236,75 złotych. Izba Skarbowa stwierdziła, co następuje: Zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 2 w ciągu roku podatkowego może wybrać zwolnienie od podatku od towarów i usług, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży towarów określona w złożonym oświadczeniu nie przekroczy - w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży - kwoty wymienionej w ust. 1 pkt 1, tj. 80.000 zł. Podatnik składa oświadczenie w urzędzie skarbowym przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży /świadczenia usługi/. Artykuł 14 ust. 7 cyt. ustawy stanowi natomiast, że jeżeli wartość sprzedaży towarów określona zgodnie z ust. 6 zostanie przekroczona w ciągu roku podatkowego, zwolnienie traci moc od momentu przekroczenia tej wartości. Opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad wartość określoną zgodnie z ust. 6, a obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekroczenia tej wartości. Bezspornym jest zatem, iż podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności opodatkowanych w ciągu roku podatkowego i przewidujący, że wartość sprzedaży towarów i usług określona w złożonym przez niego oświadczeniu nie przekroczy - w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży - kwoty 80.000 zł, może skorzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług. Przekroczenie kwoty określonej w złożonym oświadczeniu o wyborze zwolnienia nie powoduje utraty tego zwolnienia, pod warunkiem jednak, że uzyskana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty 80.000 zł, o której mowa w art. 14 ust. 1 powołanej ustawy. W przedmiotowej sprawie podatnik określił swój obrót w złożonym oświadczeniu na kwotę 2.000 zł. Osiągnięty przez niego rzeczywisty obrót w okresie od września do grudnia 1995 r. wyniósł 52.693,35 złotych. A zatem podatnik mógł korzystać ze zwolnienia do momentu przekroczenia kwoty, która proporcjonalnie do okresu prowadzonej działalności wynosi 25.204,55 złotych, przekroczenie tej kwoty nastąpiło w dniu 31 października 1995 r., opodatkowaniu podlega więc nadwyżka sprzedaży ponad tę wartość, tj. 1.312,92 zł. W skardze na powyższą decyzję Leokadia Sz. wniosła o jej uchylenie, zarzucając błędne obliczenie kwoty przekroczenia obrotu 80.000 złotych, powodującej utratę zwolnienia z podatku od towarów i usług. Zdaniem skarżącej obrót zwolniony od podatku należy obliczyć w następujący sposób: 80.000 zł x 5/12 = 33.333,33 złote. Liczba ta zdaniem skarżącej spełnia ustawowy warunek proporcjonalności w stosunku do okresu prowadzenia działalności. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wniosła o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jeżeli wartość sprzedaży towarów lub świadczonych usług przekroczy w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwotę 80.000 złotych zwolnienie podmiotowe przewidziane w art. 14 ust. 6 ustawy o VAT traci moc od momentu przekroczenia tej wartości. Opodatkowaniu, zgodnie z treścią art. 14 ust. 7 ustawy podlega nadwyżka sprzedaży, a obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekroczenia tej wartości. Wybranie zwolnienia od podatku VAT uzależnione jest od złożenia stosownego oświadczenia o wyborze zwolnienia, a początkiem działalności jest pierwsza czynność sprzedaży /art. 2 ustawy w zw. z art. 14/. Skoro niesporne jest w niniejszej sprawie, że pierwsza sprzedaż miała miejsce 8 września 1995 r., to od tej daty należało liczyć wartość sprzedaży, która uprawnia do korzystania ze zwolnienia od podatku. Decydujące znaczenie ma okres prowadzonej sprzedaży, a nie wpis do ewidencji działalności gospodarczej, czy też zgłoszenie rejestracyjne. W niniejszej sprawie okres prowadzonej przez skarżącą sprzedaży od dnia 8 września 1995 r. do 31 grudnia 1995 r. wynosi 115 dni. Prawidłowa więc była zastosowana przez Izbę Skarbową metoda liczenia wartości sprzedaży /80.000 : 365 dni x 115 dni prowadzonej sprzedaży/. Z powyższych powodów skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.