I SA/Po 669/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we Włocławku, dawniej: S. sp. z o.o. z siedzibą we Włocławku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 18 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ Małgorzata Bejgerowska Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga A. sp. z o.o. z siedzibą we W., dawniej: S. sp. z o.o. z siedzibą we W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P., nr [...], z dnia [...]. Pismem z 16 września 2009 r. skarżąca Spółka, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że zajęcie przez Dyrektora Izby Celnej w T. rachunku bankowego Spółki, pozbawiło ją możliwości regulowania wszelkich zobowiązań, a nadto spowodowało, że nie jest ona wiarygodnym klientem dla banku w którym ubiega się o kredyt. Zajęcie rachunku bankowego sprawia, że skarżąca nie spełnia warunków wymaganych przez Bank do zawarcia umowy kredytu. We wskazanej sytuacji wnioskodawczyni nie jest w stanie podejmować jakichkolwiek decyzji gospodarczych, co naraża ją na powstanie nieodwracalnej szkody, której nie będzie można naprawić. Sytuację finansową Spółki pogarsza jeszcze bardziej zawieszenie zwrotu podatku VAT za wrzesień 2003 r., z uwagi na wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie określenia kwoty tego podatku. Podniesione przez skarżącą okoliczności zostały poparte stosownymi dokumentami, mającymi uprawdopodobnić spełnienie przesłanek wstrzymania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie aktu administracyjnego, określającego zobowiązanie podatkowe, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie P.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. Ustalenie, czy w konkretnej sprawie sądowej zachodzi choćby jedna ze wskazanych przesłanek możliwe jest z jednej strony w oparciu o twierdzenia wnioskodawcy i przedstawioną przez niego dokumentację, z drugiej zaś strony w wyniku analizy całokształtu okoliczności faktycznych danej sprawy (por. też postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). W analizowanej sprawie strona skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie przesłanki zajścia w wyniku wykonania decyzji trudnych do odwrócenia skutków., tzn. takich, których powstanie spowoduje istotną, trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zajęcie bowiem rachunku bankowego, uniemożliwiające w konsekwencji bieżące regulowanie zobowiązań oraz powodujące utratę płynności finansowej spółki, przy jednoczesnej utracie przez nią zdolności kredytowej, jest niewątpliwie dotkliwym skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniającym udzielenie przez Sąd ochrony tymczasowej. Niezależnie od powyższych ustaleń, w ocenie Sądu konieczność pozytywnego załatwienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a., wynika także z faktu rażącej opieszałości Dyrektora Izby Celnej w P., który przedmiotową sprawę podatkową załatwiał przez okres ponad dwóch lat. Taki przypadek szczególnego braku staranności organu w dbaniu o interes podatnika i jednocześnie niewypełnianie podstawowych zadań władzy publicznej w demokratycznym państwie prawa, winien znaleźć odzwierciedlenie w działaniach Sądu na rzecz ochrony wskazanych wyżej interesów jednostki. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak sentencji postanowienia. /-/ M. Bejgerowska